Daily Archives: Ιανουαρίου 13, 2010

Click on Paradise Circus


Massive Attack Paradise Circus from sabakan on Vimeo.

(Αφιερωμένο εξαιρετικά στην Τραβηχτή που πάντα βρίσκει τρόπο)

Ο ήχος του χιονιού

Όταν πέφτει το χιόνι κάνει έναν πολύ συγκεκριμένο θόρυβο///Αν αφουγκραστείς καλά, μπορείς να ακούσεις τις νιφάδες να τσακίζονται στο έδαφος αφήνοντας πίσω τους ένα ήχο χαρτιού που τσαλακώνεται///Ή ξύλου που καίγεται///Σήμερα το πρωί άκουσα ένα ολόκληρο κρυστάλλινο δάσος να παλεύει με τις φλόγες///Ο ουρανός είναι λευκός. Μοιάζει να κόβεται σε κομματάκια και να πέφτει πάνω μας γλυκά///Μαζεύω στις χούφτες ψίχουλα από το ουράνιο ψωμί που θρυμματίζεται και τα κοιτάζω να λιώνουν απαλά///Όταν μια νιφάδα πέφτει πάνω στο μαύρο μου παλτό μένει για λίγο ακίνητη///Παρατηρώ προσεκτικά τους κρυστάλλους και τα λουλουδένια δαντελωτά πλοκάμια της///Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από ένα κομματάκι σμιλεμένο πάγο που πέφτει από τον ουρανό///Περπατώντας ανάμεσα στα χιονισμένα πεζοδρόμια μεταμορφώνομαι///Γίνομαι ευθύς η βασίλισσα του χιονιού, με τα παγωμένα δάχτυλα και τα απόκοσμα μάτια///Αν κοιτάξω έναν περαστικό θα δει στο βλέμμα μου το κενό του ψύχους///Η φωνή μου είναι μικροί κρότοι από θραύσματα πάγου κάτω από μια βάναυση μπότα///Σκέφτομαι το τραγούδι του Κ.Β., εκεί που έλεγε πως αν η καρδιά του είχε φωνή θα έκανε «κρακ!» σα ρωγμή///Η δική μου καρδιά κάνει «κρακ» όχι σα ρωγμή αλλά σαν παγωμένη λίμνη που η εύθραυστη φλούδα της σπάει αιφνίδια κάτω από τα απρόσεχτα βήματα ενός μικρού παιδιού///Το ψύχος μπαίνει στα ρουθούνια και στα μάτια μου///Παλτό για τα μάτια δεν έχει εφευρεθεί, και τα μυωπικά γυαλιά μου δεν με προστατεύουν///Απλώνω μια κούπα με καφέ και παρατηρώ τις νιφάδες να σβήνουν μέσα στο καφετί υγρό///Μετά πλησιάζω το ζεστό γυαλί στο στόμα και γεύομαι καφέ με χιόνι///Η πόλη μοιάζει με γιγάντιο κέικ///Η ζάχαρη άχνη του καιρού πασπαλίζει τα παράθυρα και τις καμινάδες της με χάρη, κάνοντάς με ξανά να πιστεύω πως ο Γενάρης είναι ένας πολύ επιεικής μήνας, που αγαπά το χειμώνα του και θέλει οπωσδήποτε να τον κάνει και λιγάκι δικό μας///Φοράω κατάσαρκα το νυφικό του χαμηλού του βαρομετρικού και νιώθω την αγωνία μιας μελλόνυμφης που βλέπει τη ζωή της να καθυστερεί αναίτια///Μετά αφήνω ίχνη από τα παπούτσια μου σε μια ολόλευκη παρθένα επιφάνεια κι έπειτα στέκομαι και τα κοιτάζω με περίσκεψη///Μου αρέσει το χιόνι γιατί στον ελάχιστο χρόνο ζωής του πάντα σκέφτεται να κάνει λίγο χώρο και για μένα///Αυτά προς το παρόν///Εύχομαι απόψε να χιονίσει σε ολόκληρο τον κόσμο///Τα σέβη μου.

(Η φωτογραφία είναι του Μιχάλη Μοσχολιού)

Αρέσει σε %d bloggers: