Daily Archives: Ιανουαρίου 21, 2010

Η αιφνίδια ομορφιά ενός περαστικού προσώπου

Χρειάζεται μεγάλη αυταπάρνηση για να ζει κανείς δίπλα σε ανθρώπους που τον υπερβαίνουν και τον εντυπωσιάζουν///Κι όμως, η ανθρώπινη αίγλη είναι το ισχυρότερο διεγερτικό φίλτρο, η πιο εξαιρετική αιτία απόκτησης πιστών///Ο θαυμασμός του ανεκζήτητου τρόπου ζωής εκείνων που κατάφεραν να στέκουν ψηλά χάρη στην αληθινή αξία τους (θα έπρεπε να) είναι η αυθόρμητη αντίδραση των πολλών μπροστά στα επιτεύγματα των σπανίων///Κι αν όχι των πολλών, τουλάχιστων εκείνων των όσων κάποιων που δε διστάζουν να υποκλιθούν μπροστά στο υψηλότερο μέγεθος αφήνοντάς το οικειοθελώς να τους συναρπάσει///Είναι ωραίο να συναντάς μπροστά σου στην τύχη ένα πρόσωπο με πρωτόγονη ομορφιά και απρόοπτη σοφία///Τις σπάνιες εκείνες φορές που διέκρινα σε ένα ζευγάρι μάτια, στις αποχρώσεις μιας φωνής ή στην αμήχανη κίνηση των δαχτύλων κάτι από τη λυπημένη γοητεία του Σταντάλ, από την βασανιστική εμμονή του Ρασκόλνικωφ, από το πείσμα και το ρομαντισμό της κυρίας Μποβαρύ, από τη μελωδική παραξενιά του Ντύλας Τόμας, ένιωσα αυτόματα πως η εύνοια της τύχης με είχε αγγίξει στα μαλλιά για μια φορά ακόμα///Είναι αλήθεια πως οι πιο όμορφες εικόνες προσώπων που συναντώ τυχαίνει συχνά να ανήκουν σε αγνώστους///Ψαχουλεύω αχόρταγα με το μυωπικό μου βλέμμα τα εξαίρετα χαρακτηριστικά προσπαθώντας να μαντέψω το είδος της ζωής τους, το σύντροφο που στέκει στο πλάι τους, τον τρόπο που προφέρουν το «ε;» όταν κάτι τους κάνει και απορούν ή όταν είναι μόνοι///Κατά προσέγγιση νομίζω πως το καταφέρνω///Κι αν απέχουν παρασάγκας όσα σκέφτομαι από όσα πραγματικά συμβαίνουν, και πάλι δεν αλλάζει τίποτα μέσα στην αμφιλεγόμενη οργάνωση του νου μου///Έχω το κουράγιο και την προθυμία να αναγνωρίσω και την ακριβώς αντίθετη εκδοχή ως εξίσου πιθανή και έγκυρη///Μέσα από τις μετέπειτα ληθαργικές εικόνες των αυτοσχεδιασμών μου πολύ συχνά βρίσκομαι να πλάθω χαρακτήρες ανύπαρκτους, προσδίδοντας φανταστικά χαρακτηριστικά σε πραγματικούς ανθρώπους///Και τελικά καταλήγω να τα πιστεύω, υιοθετώντας τα όχι μόνο ως πιθανά αλλά και ως επιβαλλόμενα από την υπέρτατη αρχή της αρμονίας αυτού του σύνθετου κόσμου///Πολλάκις η πραγματικότητα με έχει επαναφέρει στην (όποια) τάξη κουνώντας μου το δάχτυλο επικριτικά///Παρόλο που γεννήθηκα δειλή και φοβισμένη, κάτι μέσα μου χαμογελά μπροστά σε αυτή την άσφαιρη επίδειξη ισχύος που επιχειρούν κατά καιρούς τα γεγονότα ενάντια στις εικασίες μου///Χρειάζεται μεγάλη αυταπάρνηση για να ζει κανείς δίπλα σε ανθρώπους που τον υπερβαίνουν και τον εντυπωσιάζουν///Κι άλλη τόση χρειάζεται για να υποκλιθεί κανείς μπροστά στην υπερμεγέθη ομορφιά ενός αγνώστου που κατάφερε, έστω και για μια στιγμή, να κάνει το χρόνο θρύψαλλα με τη δύναμη της άγνοιάς του, έτσι όπως πέρασε βιαστικός στο δρόμο αγγίζοντας απαλά τον ώμο κάποιου διπλανού, ψελλίζοντας αφηρημένα ένα αόριστο, μηχανικό «συγγνώμη«///Να υποκλιθεί στον αιφνιδιασμό της χάρης και της ομορφιάς, όχι απλώς να τον αναγνωρίσει///Τα σέβη μου.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: