Daily Archives: Ιανουαρίου 25, 2010

Μεταναστεύοντας για πρώτη φορά

Wikipedia: εξωτερικός μετανάστης = αυτός που εγκαταλείπει τη χώρα του για να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα/// «…Οι τόποι ανήκουν σ’ αυτούς που τους κατοικούν. Οι τόποι είναι ένα κομμάτι γης, χωρίς εθνικές περηφάνιες. Κι εμείς που διαβάζουμε τα ελληνικά σ’ αυτό το μπλογκ είμαστε χαρούμενοι αλλού…» – από το http://athensville.blogspot.com/// «Παρακολουθώντας την ομιλία του Ζίζεκ «Μια λακανική έκκληση για φονταμενταλισμό» που δημοσίευσα πρόσφατα, σκεφτόμουν για την σχέση αυτών των παράδοξων φαινομένων με την περίφημη φροϋδική αντίστιξη πένθους (mourning) και μελαγχολίας (melancholy). Στην πρώτη αντίδραση στην απώλεια, ως γνωστόν, ο Φρόυντ βλέπει μια διαδικασία σταδιακής επεξεργασίας της, έτσι ώστε αυτός που πενθεί, αρχίζει σιγά-σιγά να αποδέχεται την απώλεια ως μη αναστρέψιμη. Αντίθετα, ο μελαγχολικός αρνείται να αποδεχτεί το συμβάν της απώλειας, και προσαρτάται στο χαμένο αντικείμενο ναρκισσιστικά, αντλώντας από το μελαγχολικό σύμπτωμα την δευτερογενή ηδονή που του δίνει η αίσθηση ότι «παραμένει πιστός» σε αυτό που χάθηκε» – από το  http://radicaldesire.blogspot.com///Πενθώ για την Ελλάδα που ξέρω πια πως έχασα ή θα νοσταλγώ αιωνίως αυτό που είχα κάποτε απολαμβάνοντας μαζοχιστικά τον πόνο μου για κείνο;///Θυμάμαι τον εαυτό μου σε διάφορες εποχές της ζωής μου. Αεροδρόμια, transit πτήσεις, εκατομμύρια μπαγκάζια γύρω μου, μωρά που ήθελαν άλλαγμα, τάισμα και ντάντεμα, αίθουσες αναμονής, καθυστερήσεις, ακυρώσεις, αγχωμένο τρέξιμο για να προλάβω να είμαι εκεί, κενά αέρος, ιδρώτας, αγωνία, χαρά, προσμονή, κούραση, όλα μαζί///Αποσκευές του μυαλού μου κι αυτά, μαζί με τις χειραποσκευές των κατάκοπων χεριών μου///Σε εποχές οικονομικής στενότητας κι έπειτα σε πιο άνετες εποχές. Πάντα ένα εισιτήριο ήταν ο στόχος///Ένα το όραμα. Η επιστροφή στα πάτρια, στους οικείους, «στο σπίτι»///Ένα και το συναίσθημα που μεσουρανούσε ασυζητητί. Η ανάγκη μου να βρεθώ κοντά τους, να συνεχίσω τη σχέση μας, να προστατεύσω τα αισθήματα και τις αναμνήσεις που μας ένωναν βαθιά, να ανασάνω τον ντόπιο αέρα ξεκλέβοντας στιγμές από τη ζωή μου///Για πολλά χρόνια φέρθηκα με προσβλητική σκληρότητα τόσο στον εαυτό μου όσο και στον τόπο που με φιλοξενεί κατόπιν συνειδητής επιλογής μου. Δεν μας αναγνώρισα ανθρώπινη σχέση, παρά μόνο εικονική, προσωρινή, ελάχιστη///Τιποτένια///Αιώνες μετά, νιώθω για πρώτη φορά ως το μεδούλι πως η μονόπλευρη μάχη για τα τρυφερά και τα οικεία είναι μάχη χαμένη ολοκληρωτικά///Όπως και όλες οι μονόπλευρες ερωτικές σχέσεις, άλλωστε///Η ερωτική νοσταλγία μου για την Ελλάδα με βασάνισε πολύ. Έχασα στιγμές ευτυχίας στο παρόν αναπολώντας το παρελθόν και σχεδιάζοντας ένα εκτοπισμένο και ανύπαρκτο μέλλον///Έζησα ως τουρίστρια στην ίδια μου τη χώρα, παρόλο που μέχρι σήμερα σε τρία σημεία της κάποιο κουδούνι γράφει το όνομά μου///Αναρωτήθηκα λοιπόν. Αμφισβήτησα τον εαυτό μου///Αν δεν επιστρέψω εγώ στα πάτρια για να συνεχιστεί το νήμα των ανθρώπινων σχέσεων με τους οικείους, εκείνοι άραγε τι προτίθενται να κάνουν;///Αν δεν μπω εγώ στο αεροπλάνο τρέχοντας προς το μέρος τους, όπως αιώνες κάνω πεισματικά, εκείνοι πώς θα αντιμετωπίσουν την απουσία;///Γιατί πρέπει πάντα όλα τα κενά να τα καλύπτω αποκλειστικά και μόνο εγώ; Επειδή εγώ είμαι εκείνη που έφυγε; Αυτό κι αν είναι αδικία///Μήπως δεν είναι αμφίδρομη η σχέση αυτή; Μήπως προσπαθώ περισσότερο από εσένα για τη σχέση μου μαζί σου;///Κι αν είναι έτσι, γιατί άραγε συμβαίνει αυτό, όταν η απόσταση αρχίζει και τελειώνει σε τρεις ώρες πτήσης και επ’ ουδενί δεν είμαι σε ευνοϊκότερη θέση για μετακίνηση απ’ ό, τι είσαι κι εσύ;///Βαραίνουν τα χρόνια κι οι προσπάθειες στους ώμους μου. Μοιάζουν με σακίδια γεμάτα πέτρες///Κουράστηκα να λέω «σ’ αγαπώ» και να πρέπει να συρθώ ως το κατώφλι σου για να το ψιθυρίσω///Αν μ’ αγαπάς πραγματικά, ξέρω πως πλέον θα βρεις τον τρόπο να με φτάσεις. Και να μου το πεις κι εσύ με τον ίδιο τρόπο///Και το κατώφλι μου θα βρεις. Γιατί σε περιμένει///Έκανα λάθος που αρνιόμουν τη ζωή εδώ. Χασούρα. Και το εκεί το είχα βαφτίσει λάθος. Εξιδανείκευση///Μεγάλωσα πια, κουράστηκα να τρέχω πίσω από ένα σύννεφο διαρκώς με την αναπνοή κομμένη///Αν όπως λες θέλεις όσο τίποτε άλλο να με δεις, σε περιμένω///Τα σέβη μου.

Advertisements
Αρέσει σε %d bloggers: