Μεταναστεύοντας για πρώτη φορά

Wikipedia: εξωτερικός μετανάστης = αυτός που εγκαταλείπει τη χώρα του για να εγκατασταθεί σε μια ξένη χώρα/// «…Οι τόποι ανήκουν σ’ αυτούς που τους κατοικούν. Οι τόποι είναι ένα κομμάτι γης, χωρίς εθνικές περηφάνιες. Κι εμείς που διαβάζουμε τα ελληνικά σ’ αυτό το μπλογκ είμαστε χαρούμενοι αλλού…» – από το http://athensville.blogspot.com/// «Παρακολουθώντας την ομιλία του Ζίζεκ «Μια λακανική έκκληση για φονταμενταλισμό» που δημοσίευσα πρόσφατα, σκεφτόμουν για την σχέση αυτών των παράδοξων φαινομένων με την περίφημη φροϋδική αντίστιξη πένθους (mourning) και μελαγχολίας (melancholy). Στην πρώτη αντίδραση στην απώλεια, ως γνωστόν, ο Φρόυντ βλέπει μια διαδικασία σταδιακής επεξεργασίας της, έτσι ώστε αυτός που πενθεί, αρχίζει σιγά-σιγά να αποδέχεται την απώλεια ως μη αναστρέψιμη. Αντίθετα, ο μελαγχολικός αρνείται να αποδεχτεί το συμβάν της απώλειας, και προσαρτάται στο χαμένο αντικείμενο ναρκισσιστικά, αντλώντας από το μελαγχολικό σύμπτωμα την δευτερογενή ηδονή που του δίνει η αίσθηση ότι «παραμένει πιστός» σε αυτό που χάθηκε» – από το  http://radicaldesire.blogspot.com///Πενθώ για την Ελλάδα που ξέρω πια πως έχασα ή θα νοσταλγώ αιωνίως αυτό που είχα κάποτε απολαμβάνοντας μαζοχιστικά τον πόνο μου για κείνο;///Θυμάμαι τον εαυτό μου σε διάφορες εποχές της ζωής μου. Αεροδρόμια, transit πτήσεις, εκατομμύρια μπαγκάζια γύρω μου, μωρά που ήθελαν άλλαγμα, τάισμα και ντάντεμα, αίθουσες αναμονής, καθυστερήσεις, ακυρώσεις, αγχωμένο τρέξιμο για να προλάβω να είμαι εκεί, κενά αέρος, ιδρώτας, αγωνία, χαρά, προσμονή, κούραση, όλα μαζί///Αποσκευές του μυαλού μου κι αυτά, μαζί με τις χειραποσκευές των κατάκοπων χεριών μου///Σε εποχές οικονομικής στενότητας κι έπειτα σε πιο άνετες εποχές. Πάντα ένα εισιτήριο ήταν ο στόχος///Ένα το όραμα. Η επιστροφή στα πάτρια, στους οικείους, «στο σπίτι»///Ένα και το συναίσθημα που μεσουρανούσε ασυζητητί. Η ανάγκη μου να βρεθώ κοντά τους, να συνεχίσω τη σχέση μας, να προστατεύσω τα αισθήματα και τις αναμνήσεις που μας ένωναν βαθιά, να ανασάνω τον ντόπιο αέρα ξεκλέβοντας στιγμές από τη ζωή μου///Για πολλά χρόνια φέρθηκα με προσβλητική σκληρότητα τόσο στον εαυτό μου όσο και στον τόπο που με φιλοξενεί κατόπιν συνειδητής επιλογής μου. Δεν μας αναγνώρισα ανθρώπινη σχέση, παρά μόνο εικονική, προσωρινή, ελάχιστη///Τιποτένια///Αιώνες μετά, νιώθω για πρώτη φορά ως το μεδούλι πως η μονόπλευρη μάχη για τα τρυφερά και τα οικεία είναι μάχη χαμένη ολοκληρωτικά///Όπως και όλες οι μονόπλευρες ερωτικές σχέσεις, άλλωστε///Η ερωτική νοσταλγία μου για την Ελλάδα με βασάνισε πολύ. Έχασα στιγμές ευτυχίας στο παρόν αναπολώντας το παρελθόν και σχεδιάζοντας ένα εκτοπισμένο και ανύπαρκτο μέλλον///Έζησα ως τουρίστρια στην ίδια μου τη χώρα, παρόλο που μέχρι σήμερα σε τρία σημεία της κάποιο κουδούνι γράφει το όνομά μου///Αναρωτήθηκα λοιπόν. Αμφισβήτησα τον εαυτό μου///Αν δεν επιστρέψω εγώ στα πάτρια για να συνεχιστεί το νήμα των ανθρώπινων σχέσεων με τους οικείους, εκείνοι άραγε τι προτίθενται να κάνουν;///Αν δεν μπω εγώ στο αεροπλάνο τρέχοντας προς το μέρος τους, όπως αιώνες κάνω πεισματικά, εκείνοι πώς θα αντιμετωπίσουν την απουσία;///Γιατί πρέπει πάντα όλα τα κενά να τα καλύπτω αποκλειστικά και μόνο εγώ; Επειδή εγώ είμαι εκείνη που έφυγε; Αυτό κι αν είναι αδικία///Μήπως δεν είναι αμφίδρομη η σχέση αυτή; Μήπως προσπαθώ περισσότερο από εσένα για τη σχέση μου μαζί σου;///Κι αν είναι έτσι, γιατί άραγε συμβαίνει αυτό, όταν η απόσταση αρχίζει και τελειώνει σε τρεις ώρες πτήσης και επ’ ουδενί δεν είμαι σε ευνοϊκότερη θέση για μετακίνηση απ’ ό, τι είσαι κι εσύ;///Βαραίνουν τα χρόνια κι οι προσπάθειες στους ώμους μου. Μοιάζουν με σακίδια γεμάτα πέτρες///Κουράστηκα να λέω «σ’ αγαπώ» και να πρέπει να συρθώ ως το κατώφλι σου για να το ψιθυρίσω///Αν μ’ αγαπάς πραγματικά, ξέρω πως πλέον θα βρεις τον τρόπο να με φτάσεις. Και να μου το πεις κι εσύ με τον ίδιο τρόπο///Και το κατώφλι μου θα βρεις. Γιατί σε περιμένει///Έκανα λάθος που αρνιόμουν τη ζωή εδώ. Χασούρα. Και το εκεί το είχα βαφτίσει λάθος. Εξιδανείκευση///Μεγάλωσα πια, κουράστηκα να τρέχω πίσω από ένα σύννεφο διαρκώς με την αναπνοή κομμένη///Αν όπως λες θέλεις όσο τίποτε άλλο να με δεις, σε περιμένω///Τα σέβη μου.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 25 Ιανουαρίου, 2010, in 1 and tagged . Bookmark the permalink. 18 Σχόλια.

  1. Στο ποστ αυτό θίγονται δύο ζητήματα:

    1. Κατά πόσον «πατρίδα» γίνεται ο τόπος που μας φιλοξενεί και αν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες για κάτι τέτοιο.

    2. Κατά πόσον ο μετανάστης είναι υπόλογος για την πράξη του και οφείλει να πασχίζει επ’ άπειρον για να διατηρεί ανθρώπινες σχέσεις στη ζωή του, ζητώντας κατά κάποιο τρόπο συγνώμη και πασχίζοντας να λάβει άφεση αμαρτιών από εκείνους που άφησε πίσω του.

    Ευχαριστώ πολύ για το σύνδεσμο!
    Στη βιβλιοθήκη υπάρχει κι ένα άρθρο για το βιβλίο του Θ. Καλλιφατίδη «Μια νέα πατρίδα έξω από το παράθυρό μου», που αναφέρεται ακριβώς στη Σουηδία.
    Σπεύδω να διαβάσω το κείμενό σου πιο προσεκτικά.
    Καλωσόρισες!

  2. Αγαπητή Theorema, εύγε και πάλι εύγε για το υπέροχο κείμενο που μας έκανες την τιμή να μοιραστείς μαζί μας. Πόσο μα πόσο δίκιο έχεις… κι από την άλλη, γιατί όχι; -> πόσο μα πόσο άδικο έχεις…
    Δίκιο, όσον αφορά ότι επιτέλους πρέπει να αγαπάμε τον τόπο που μένουμε, γιατί μας δίνει την ευκαιρία που ένας άλλος τόπος δεν μας έδωσε ποτέ!!
    Δίκιο, όσον αφορά τις θυσίες (ειλικρινά, τις αναγνωρίζω!!), τους κόπους, τα έξοδα, τα βάσανα κι όλα τα υπόλοιπα που μια ζωή υφίστασαι προκειμένου να είσαι εκεί που πονάς+αγαπάς, κοντά σε αυτούς που πονάς+αγαπάς. Έχεις όλα τα δίκια του κόσμου!
    Δίκιο, γιατί είσαι πραγματικό «α.ν.τ.ρ.ά.κ.ι.», με κότσια και τσαγανό, που άλλοι ούτε σε 1000 ζωές δεν θα είχαν για να καταφέρουν ούτε τα μισά απ’όσα έχεις κάνει εσύ!!! Εδώ, υποκλίνομαι!
    Άδικο, γιατί υποθέτω ότι και αυτοί που μείναν πίσω θα ήθελαν να μπορούσαν να κάνουν κάτι και για σένα, να σου δείξουν πόσο μα πόσο σε αγαπούν, πόσο τους λείπεις, πόσο σημαντική είσαι στη ζωή τους, αλλά δεν μπορούν.
    Θυμάμαι μία ιστορία, από ένα φιλικό ζευγάρι. Θα μου επιτρέψεις να στη διηγηθώ: οι ηλικιωμένοι γονείς, μια ζωή στην στέρηση… ουδέν σχόλιο επ’αυτού! Κάποια στιγμή, τα πράγματα είναι καλύτερα, οικονομικά, και ξεκινάνε μαζί με το ένα τους παιδί και το νέο μέλος της οικογένειας, να πάνε να βρούνε το ξενιτεμένο παιδί, να το στηρίξουν στο νέο του ξεκίνημα σε έναν τομέα της ζωής του. Στο αεροδρόμιο, (aller – retour), ο ηλικιωμένος πατέρας, σερνόταν και υπέφερε για να περπατήσει, τρέκλιζε, υποβασταζώμενος από τους υπόλοιπους, προκειμένου να προλάβει το αεροπλάνο για να πάει στην «ξενιτεμένη της καρδιάς του»… Η λαχτάρα του, μεγαλύτερη από τις αντοχές του, το ίδιο ίσχυε και για την μάνα, με άλλο σκηνικό, βέβαια… Η λαχτάρα της και το καμάρι της την έκαναν να μην υπολογίζει τίποτα… Το άλλο παιδί, ελεύθερο κι αργότερα δεσμευμένο, πήγαινε συχνά (για τα οικονομικά του δεδομένα…). Σήμερα, αναπολεί εκείνες τις φορές και συχνά πυκνά εύχεται να ήταν μπαγκάζι του ξενιτεμένου, να μπορούσε να ήταν μαζί του, για πάντα…
    Τι θέλω να πω με όλη αυτή την ιστορία; Ότι, μερικές φορές, οι περιστάσεις λειτουργούν αρνητικά γι’αυτούς που μένουν πίσω, και τους κάνουν να φαίνονται ότι δεν κάνουν τίποτα για το ξενιτεμένο τους παιδί.
    Δεν ξέρω εάν μπόρεσα να σου περάσω ένα μήνυμα γι’αυτούς που μένουν πίσω.
    Εγώ, ένα πράγμα σου εύχομαι:
    Η πόρτα σου να είναι πάντα ανοιχτή σαν την καρδιά σου!
    Η πόρτα τους να είναι πάντα ανοιχτή σαν την καρδιά τους!
    Τα σέβη μου, καλή μου!

  3. respect.

    από τα ωραιότερα κείμενα που έχω διαβάσει για το θέμα αυτό -το οποίο είναι και δικό όσο σχεδόν κανένα άλλο.

    έχω τις ίδιες απορίες -αλλά έχω και μια πιθανή απάντηση: τη λένε maison de maître και βρίσκεται ανάμεσα στη dansaert και στη st catherine στο περίπου! 🙂

  4. θέλοντας μάλιστα να λειτουργήσω συμπληρωματικά στο σχόλιο από πάνω μου, να προσθέσω ότι καθένας κάνει όσο και όπως μπορεί και αν κάνει λιγότερα από όσα περιμένουμε αυτό δεν γίνεται εναντίον μας, αλλά επειδή έτσι μπορεί εκείνος.
    Κακό είναι να θεωρούνται κάποια πράγματα δεδομένα και αν κάποια στιγμή μειωθούν/αλλάξουν/εκλείψουν, να θεωρηθεί ότι αυτό συνιστά αλλαγή στα συναισθήματα, αδιαφορία ή κάτι τέτοιο και να γίνει αποδεκτό με παράπονο ή και στεναχώρια.
    Κακό είναι γενικότερα, τα συναισθήματα αγάπης και τρυφερότητας να είναι πασπαλισμένα με ενοχές και τύψεις -ένθεν κακείθεν.

    τα σέβη μου.

  5. Συμφωνώ απόλυτα με τον/την φίλο/-η Kpotkar.

  6. Από τη φάση της νοσταλγίας που περιγράφεται πιο πάνω, πέρασες στη φάση που το πήρες απόφαση, δηλαδή? You will not live your myth in Greece?

  7. Ωχ! Ξέχασα να πω τα σέβη μου 🙂
    Τα σέβη μου.

  8. Απλά υπέροχο.
    Με διαπέρασε, theorema.

    ΥΓ. Όταν ήμουν Αγγλία, έστω και για ένα χρόνο, είχα παρόμοιες σκέψεις, όχι τόσο για το τότε παρόν, αλλά για το μέλλον που ίσως ακολουθούσε στο εξωτερικό. Τώρα είμαι Ελλάδα και μάλλον σε 5-6 χρόνια, θα την αποχωριστώ πάλι. Όσο σκληροί και να’μαστε ή να το παίζουμε, ο τόπος που γεννηθήκαμε, μεγαλώσαμε και δημιουργήσαμε σχέσεις, θα είναι πάντα μοναδικός και θα υπάρχουν στιγμές που θα θέλουμε να γυρίσουμε. Τότε όμως αναζητάς τη ζυγαριά, που κρύβεις μέσα σου και ανασύρεις που και που, και ζυγίζεις υπέρ και κατά…

  9. Θεώρημα, δεν μπορώ με τίποτα να μπω στο πνεύμα του παρόντος ποστ και να κάνω σχόλιο του στυλ «καλά τα λες» ή «δεν τα λες καλά». Αλλά, όπως έγραψα τις προάλλες, έχεις επιλέξει από ποια γωνιά του Κόσμου θες να βλέπεις το αστέρι που πέφτει (ακόμη κι αν η ευχή σου, την ώρα που πέφτει, είναι κάποτε να αλλάξεις γωνιά).

    ΥΓ: το νέο ρούχο του μπλογκ δεν του πολυπάει. Δεν είσαι εσύ.

  10. @Krot

    Αν η ευτυχία κρύβεται εκεί, λέω να σπεύσω πάραυτα! Φτάνει να μου λέτε την αλήθεια, δεσποινίς 😉
    Σοβαρά τώρα: Πολύ σωστά όσα λες. Συμφωνώ. Ελπίζω απλώς όλα αυτά να ισχύουν αμφίδρομα. Δηλαδή όχι μόνο από την πλευρά του ξενιτεμένου αλλά και από των αλλωνών…

    @Aluov

    Τα ξέρω, καλό μου. Κι έχεις δίκιο. Απλώς θα ήθελα να τεθεί υπό συζήτηση όχι μόνο η πλευρά των δυσκολιών της μίας πλευράς αλλά και της άλλης. Όταν μόνο ο ένας υπερβαίνει ΟΛΑ τα εμπόδια, επί σειρά ετών, και δεν χαμπαριάζει τίποτα μπροστά στη λαχτάρα του να έχει επαφή με τους άλλους, εξετάζουμε και το κατά πόσον οι άλλοι είναι διατεθειμένοι να υπερβούν ΟΛΑ τα εμπόδια για τον αντίστοιχο σκοπό.
    Μια συμπεριφορά όμοια αλλά από ΔΥΟ όψεις.
    Για κανέναν δεν είπα πως είναι εύκολο. Απλώς οι δυσκολίες μας καμιά φορά μας φαίνονται ανυπέρβλητες, ενώ των αλλωνών όχι. Είναι λογικό αυτό? (εσυ΄έχεις λιγότερα εμπόδια από μένα, άρα έλα εσύ – ε λοιπόν, δεν έχω λιγότερα εμπόδια από σένα, απλώς τα δικά μου εμπόδια δεν τα άφησα ΠΟΤΕ να γίνουν ΕΜΠΟΔΙΟ). Αυτά.

    Τίποτε άλλο δεν είπα, και ας μη φανώ αχάριστη. Τα πάντα εκτιμώ.
    Κουβέντα κάνουμε.

    @Time

    Όταν ήμουν μικρή ήμουν πολύ καλή στη μυθολογία. Τώρα μεγάλωσα.
    Τα σέβη μου.

    @Μάνος

    Χαίρομαι που μοιράστηκες την προσωπική σου εμπειρία. Μοιάζει πολύ με όσα αναφέρονται στο ποστ. Εύχομαι το μέλλον να σου λύσει τις απορίες με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και όλα να έρθουν βολικά. Τόσο για τις μετακινήσεις όσο και για τις σχέσεις σου.

    @Penelope Cruz

    Δε με νοιάζει τι λες, φτάνει να το λες. Μετά, βρίσκω μέσα του πολλά ωραία νοήματα που μου κάνουν καλό.
    Το φουστανάκι του μπλογκ με αντιπροσωπεύει απόλυτα αυτήν εδώ την ταραγμένη εποχή. Και γενικότερα ίσως…

    @Κ.Κ.Μοίρης

    Γνωρίζετε από αεροδρόμια, το έχω καταλάβει.
    Σας αφιερώνω τις μουσικές μου (τους).

    @Άσχετο (αλλά σχετικό)

    Περίμενα κι άλλη μια γνώμη η οποία δεν ήρθε.
    Κενά αέρος στη διαδρομή?

  11. Τη δική μου ας πούμε; :Ρ
    Μ’ άρεσε το κείμενο, αν και δεν έχω σχετικά βιώματα. Μόνο που ξεστραβώθηκα να το διαβάσω :/

  12. Χθες, όταν διάβασα το κείμενό σου, σκέφτηκα ότι νιώθεις αδικημένη από ανθρώπους που αγαπάς αλλά ζουν μακριά σου, επειδή, για τους όποιους λόγους, άλλαξες ίσως στάση (απόσταση) απέναντι στην κοινή σας αφετηρία. Και θεώρησα ότι είναι υπερβολική και αδικαιολόγητη αυτή η συναισθηματική αναγωγή της χωρικής απόστασης, γιατί οτιδήποτε πρακτικά αγαπητικό κάνουμε (θα έπρεπε να) είναι πάνω απ’ όλα έκφραση της δικής μας ανάγκης ή επιθυμίας, και όχι ανταπόδοση ή απάντηση στις ίδιες πρακτικές εκδηλώσεις. Διαφορετικά, όλοι θα ήμασταν συνεχώς παραπονεμένοι. Μου φάνηκε, όμως, ειλικρινά, κάπως άχαρη η παράθεση λέξεων όπως «κουράστηκα», «οι προσπάθειές μου», «μονόπλευρη μάχη κ.λπ., μιλώντας για σχέσεις αγάπης, για τις οποίες δεν ανέφερες εάν παρουσιάζουν και συναισθηματικά κενά και όντως σε απομονώνουν.

    Σήμερα, που ξαναδιάβασα το κείμενό σου, σκέφτηκα ότι, με έναν ακόμη τρόπο, καλείς Δυνατά τους ανθρώπους που αγαπάς κοντά σου γιατί τους επιθυμείς και δεν μπορείς να τους δεις.

    Εύχομαι σύντομα να είναι κοντά σου.

  13. @annanas

    Μικρή κοπέλα και έχεις πρόβλημα όρασης? Γυαλάκια αμέσως! :-ρρρ

    @The Dance Paradox

    Το μόνο που ήθελα να πω σε όσους αγαπάω ήταν ελάτε, μου λείπετε!
    Ως γνωστή drama queen αρέσκομαι στη χρήση λέξεων φορτισμένων συναισθηματικά και νοηματικά. Το νόημα όμως ήταν άλλο. Σου είπα ποιο.
    Ούτε ανταπόδωση (?!?) ζήτησα ούτε ζύγισα τα πράγματα έτσι. Απλώς, σκέφτηκα πως αν πάψω να έρχομαι ΕΓΩ, μπορεί και να συναντηθούμε ξανά στα 60.

    Σε ευχαριστώ για την ευχή. Μακάρι!

  14. «Απλώς, σκέφτηκα πως αν πάψω να έρχομαι ΕΓΩ, μπορεί και να συναντηθούμε ξανά στα 60.»

    ν΄αγιάσει το πληκτρολόγιό σου, βρε Θεωρέμα!

  15. Mou fainetai oti isos den egina katanoiti, alla Ok, whatever makes you sleep at night, my love… Merika ebodia einai pragmatika anipervlita… den fandazesai poso! Alla eipame, Ok.
    Kali sineheia.

  16. @Alouv

    Έγινες. Δεν είμαι πια και τόσο χαζή. Μη σκας, όλα μια χαρά θα συνεχιστούν, όπως μια χαρά πήγαν μέχρι σήμερα. Μη μου αγχώνεσαι, γιατί σ’ αγαπώ.

  1. Παράθεμα: 1975: Όταν η Σουηδία ψήφιζε για τους μετανάστες « Ανταποκριτής | Correspondent

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: