Daily Archives: Ιανουαρίου 26, 2010

10 ομορφιές της ζωής κι ένα τραγούδι

1. Μια ήσυχη θάλασσα γεμάτη μισοναυαγισμένα πλοία το χάραμα, χειμώνας με κρύο και ομίχλη στο λιμάνι μιας άγνωστης πόλης.

2. Μια εικοσάχρονη φανταχτερή χορεύτρια που τη λένε Λόλα και φοράει κίτρινα και χρυσά φτερά στο κεφάλι καθώς λικνίζεται ημίγυμνη πάνω στη μπάρα.

3. Ένας σκυθρωπός μαυροντυμένος άντρας, όχι λιγότερο από σαράντα, καθισμένος στο σκαμπό ενός μπαρ, που αργοπίνει ένα ποτό σε χαμηλό ποτήρι και κρατάει το τσιγάρο του βαθιά ανάμεσα στα δάχτυλα.

4. Ένα ημιφωτισμένο καταγώγιο σε μια εθνική οδό τα χαράματα, γεμάτο μεθυσμένους ανθρώπους, με δυνατή μουσική, πολλά σκαλιά, μυρωδιά καπνού και αρώματος να κρέμεται πάνω από τα κεφάλια, νέον πινακίδα στην είσοδο και γκράφιτι στους τοίχους.

5. Ένας δρόμος χαμένος στο πουθενά ενός δειλινού, φθινόπωρο, με βροχή, Έλα Φιτζέραλντ στο ραδιόφωνο, κι ένα ξέφωτο που αχνοφαίνεται από μακριά και περιμένει.

6. Μια μαύρη τηλεφωνική συσκευή με λευκά νούμερα πάνω σε ένα μαρμάρινο τραπέζι, μέσα σε ένα δωμάτιο τη νύχτα, που χτυπάει με το γνωστό «ντριν» κι από το ακουστικό ακούγεται η λέξη «Έλα».

7. Ένας χάρτινος παγκόσμιος χάρτης, σχολικός, φιλικός στο άγγιγμα, που κρέμεται από ξύλινα στηρίγματα και από τις άκρες του ξεπροβάλλουν δερμάτινα λουράκια για το τύλιγμα μετά το ταξίδι.

8. Μια μεγάλη, ζεστή πέτρα στη μέση ενός χωραφιού ανάμεσα στα στάχυα, καταμεσήμερο, σε ένα χωριό μακριά από τη θάλασσα.

9. Μια μακρόστενη σκιά πάνω σε έναν τοίχο, σε έναν έρημο δρόμο μιας μεγαλούπολης μια ώρα δίχως κίνηση, που μοιάζει να ακολουθεί κάποια ξένα βήματα, λίγο πριν ξεσπάσει καταιγίδα.

10. Ένα μπαλκόνι μπροστά στη θάλασσα, νωρίς το πρωί, ήσυχο, κι ένα τραπέζι με καφέ και ένα βιβλίο από χτες το βράδυ ξεχασμένο δίπλα του, νοτισμένο ελαχίστως από την πάχνη.

(Η φωτογραφία είναι του Μιχάλη Μοσχολιού)

Advertisements

Μουσική αεροδρομίου (Το εγκώμιο της γκρίνιας)

«Και γιατί να έρθει να δει εσένα;» «Γιατί όχι; Γιατί ταξιδεύει αλλού όποτε ταξιδεύει;» «Επειδή στο αλλού βλέπει τον εκάστοτε γκόμενό της, τους φίλους της, καινούριες πλατείες, καινούρια μαγαζιά, διαφορετικούς ανθρώπους» «Άρα το πεθαίνω να σε δω είναι ολίγον τι υπερβολάρα!» «Όχι απαραίτητα, απλώς αλλού μάλλον περνάει καλύτερα, ακόμα κι αν σε νοσταλγεί κι εσένα, πτωχούλα. Χεχε!» «Καλά, θα λέω κι εγώ πεθαίνω να σε δω και θα κλείνω εισιτήρια για Ρέικιαβικ. Και θα συνεχίσω να νοσταλγώ εκ του μακρόθεν, γράφοντας μελιστάλαχτες καρτ ποστάλ από καινούριες πλατείες» «Κάνε ό, τι θες. Ελεύθεροι άνθρωποι είμαστε» «Όσο γι’ αυτό ναι, ουδείς λόγος…».

«Δεν αντέχω τα αεροπλάνα» «Ούτε κι εγώ. Βάσανο. Μια ζωή μαστουρωμένη ταξιδεύω» «Α, γι’ αυτό είσαι πάντα κουρούμπελο όταν βγαίνεις από το αεροδρόμιο;» «Ναι» «Καλά. Εγώ δεν έχω και πολλά φράγκα, ξέρεις» «Ούτε γω. Δουλεύω όπως κι εσύ, remember? Τα βρίσκω όμως όταν χρειάζεται» «Σε σένα χρειάζεται πιο πολύ. Εσύ έφυγες» «Δεν νοσταλγώ μόνο τα περίπτερα και τις μπουγάτσες της πατρίδας μου, ξέρεις. Κυρίως τους ανθρώπους νοσταλγώ» «Κι εγώ σε νοσταλγώ αλλά εγώ δεν έφυγα, άρα τσακίσου κι έλα αν θες να με δεις» «Μα 17 χρόνια αυτό κάνω! Νισάφι πια» «Είχα έρθει κι εγώ μία φορά να σε δω το 2004, το ξέχασες αχάριστη;» «…».

«Έρχεσαι Σαββατοκύριακο;» «Τρελάθηκες; Δε μπορώ» «Εγώ γιατί μπορώ;» «Εσύ τα βρήκες όλα εύκολα στη ζωή σου, εγώ τραβάω τα ζόρια του Ιώβ στις πτήσεις» «Όλα πανεύκολα να λες. Για την ακρίβεια, τόσο καιρό δεν πετάω. Διακτινίζομαι!».

«Θέλω να σε δω. Έχει πτήση το πρωί του Σαββάτου με Δευτέρα» «Δεν έχω φράγκο!» «Θα στο βγάλω εγώ το εισιτήριο, έλα!» «Δε γίνεται, εκτός από αφραγκίες έχω και πολλή δουλειά» «Εδώ και τόσα χρόνια αυτό μου λες. Ποτέ δεν έχεις λίγο ελεύθερο χρόνο;» «Αυτή την εποχή πήζω. Μερσί πάντως. Θα το δω για τον Απρίλη ίσως…».

«Δεν μπορώ να έρθω. Έχω μωρό» «Κι εγώ μια ζωή με το maxi cosi στο χέρι ταξίδευα, και μάλιστα μέσω Ζιμπάμπουε εκείνες τις εποχές, αλλά πάντα μπορούσα» «Εσένα τα παιδιά σου ήταν καλά παιδιά. Γεννήθηκαν ήσυχα» «Μάλιστα… Λοιπόν δεν στο έχω πει αλλά τα παιδιά μου δεν είναι παιδιά μου, ούτε κανονικά παιδιά. Είναι εξωγήινοι».

Αρέσει σε %d bloggers: