Monthly Archives: Ιανουαρίου 2010

Ο ήχος του χιονιού

Όταν πέφτει το χιόνι κάνει έναν πολύ συγκεκριμένο θόρυβο///Αν αφουγκραστείς καλά, μπορείς να ακούσεις τις νιφάδες να τσακίζονται στο έδαφος αφήνοντας πίσω τους ένα ήχο χαρτιού που τσαλακώνεται///Ή ξύλου που καίγεται///Σήμερα το πρωί άκουσα ένα ολόκληρο κρυστάλλινο δάσος να παλεύει με τις φλόγες///Ο ουρανός είναι λευκός. Μοιάζει να κόβεται σε κομματάκια και να πέφτει πάνω μας γλυκά///Μαζεύω στις χούφτες ψίχουλα από το ουράνιο ψωμί που θρυμματίζεται και τα κοιτάζω να λιώνουν απαλά///Όταν μια νιφάδα πέφτει πάνω στο μαύρο μου παλτό μένει για λίγο ακίνητη///Παρατηρώ προσεκτικά τους κρυστάλλους και τα λουλουδένια δαντελωτά πλοκάμια της///Τίποτα δεν είναι πιο όμορφο από ένα κομματάκι σμιλεμένο πάγο που πέφτει από τον ουρανό///Περπατώντας ανάμεσα στα χιονισμένα πεζοδρόμια μεταμορφώνομαι///Γίνομαι ευθύς η βασίλισσα του χιονιού, με τα παγωμένα δάχτυλα και τα απόκοσμα μάτια///Αν κοιτάξω έναν περαστικό θα δει στο βλέμμα μου το κενό του ψύχους///Η φωνή μου είναι μικροί κρότοι από θραύσματα πάγου κάτω από μια βάναυση μπότα///Σκέφτομαι το τραγούδι του Κ.Β., εκεί που έλεγε πως αν η καρδιά του είχε φωνή θα έκανε «κρακ!» σα ρωγμή///Η δική μου καρδιά κάνει «κρακ» όχι σα ρωγμή αλλά σαν παγωμένη λίμνη που η εύθραυστη φλούδα της σπάει αιφνίδια κάτω από τα απρόσεχτα βήματα ενός μικρού παιδιού///Το ψύχος μπαίνει στα ρουθούνια και στα μάτια μου///Παλτό για τα μάτια δεν έχει εφευρεθεί, και τα μυωπικά γυαλιά μου δεν με προστατεύουν///Απλώνω μια κούπα με καφέ και παρατηρώ τις νιφάδες να σβήνουν μέσα στο καφετί υγρό///Μετά πλησιάζω το ζεστό γυαλί στο στόμα και γεύομαι καφέ με χιόνι///Η πόλη μοιάζει με γιγάντιο κέικ///Η ζάχαρη άχνη του καιρού πασπαλίζει τα παράθυρα και τις καμινάδες της με χάρη, κάνοντάς με ξανά να πιστεύω πως ο Γενάρης είναι ένας πολύ επιεικής μήνας, που αγαπά το χειμώνα του και θέλει οπωσδήποτε να τον κάνει και λιγάκι δικό μας///Φοράω κατάσαρκα το νυφικό του χαμηλού του βαρομετρικού και νιώθω την αγωνία μιας μελλόνυμφης που βλέπει τη ζωή της να καθυστερεί αναίτια///Μετά αφήνω ίχνη από τα παπούτσια μου σε μια ολόλευκη παρθένα επιφάνεια κι έπειτα στέκομαι και τα κοιτάζω με περίσκεψη///Μου αρέσει το χιόνι γιατί στον ελάχιστο χρόνο ζωής του πάντα σκέφτεται να κάνει λίγο χώρο και για μένα///Αυτά προς το παρόν///Εύχομαι απόψε να χιονίσει σε ολόκληρο τον κόσμο///Τα σέβη μου.

(Η φωτογραφία είναι του Μιχάλη Μοσχολιού)

Εδώ δεν έχουμε τρένα

«Γι’ αυτό το σπίτι ζω, γι’ αυτόν τον έρημο τοίχο, γι’ αυτό το δρόμο που περνάει από μέσα μου, γι’ αυτό το χέρι που το μέλλον μου βάφει, γι’ αυτό το πιάνο ζω, γι’ αυτά τα κάδρα στο φθαρμένο σαλόνι, γι’ αυτή την πόλη ζω, γι’ αυτή την άδικη πόλη, γι’ αυτόν τον ήλιο που αγαπώ και μισώ, γι’ αυτό το δέντρο που τον τάφο μου θα ορίσει, γι’ αυτά τα μάτια ζω, γι’ αυτά τα μάτια που δακρύζουν για μένα, γι’ αυτή τη θάλασσα ζω, εδώ δεν έχουμε τρένα…»

Παράλογη αισιοδοξία

2010///Είναι πια καινούριος χρόνος και τα πράγματα έχουν αλλάξει από ελάχιστα έως καθόλου///Τα κορίτσια που μας σερβίρουν τα ποτά μας έχουν και φέτος παράξενα ονόματα: Φιντέλια, Μαριλού, Λιλίκα///Είναι τα κορίτσια-κοκτέηλ και είμαστε οι ομπρελίτσες στην άκρη του ανανά που καρφώνουν στο ποτήρι μας///Ακούμε συνεχώς τραγούδια που δεν σημαίνουν τίποτα κι όμως προσπαθούμε πάντα να μετατρέπουμε τη γελοιότητα και το κενό τους σε αστεία μηνύματα, οιωνούς για το μέλλον, αιτίες γλεντιού στο μικρό μας τυχάρπαστο παρόν///Φοράμε αθλητικά παπούτσια κλαίγοντας που εδώ και τόσες μέρες δεν έχουμε καταφέρει να βάλουμε ένα όμορφο φουστάνι///Δεν σταματάμε πάντως το περπάτημα, συνεχίζουμε τσαλαβουτώντας στα νερά κι ελπίζοντας πως σε λίγο θα γίνουμε οι νέες Σταχτοπούτες με ένα γοβάκι νούμερο 37 στο πόδι///Μετράμε τις μέρες που αθροίζονται στο προσωπικό μας ημερολόγιο χωρίς να μας έχει πει κάποιος πως μας αγαπά///Είναι πολλές; ρωτάμε η μία την άλλη///Ναι, κάμποσες, απαντάμε σαν χορεύτριες συγχρονισμένης κολύμβησης///Πόσες;/// Κάπου πεντακόσιες///Στις τσέπες μας φυλάμε κρυμμένες Λολίτες δια παν ενδεχόμενο, κι ας γνωρίζουμε πως τελικά μόνο τσάι πρόκειται να πιούμε και επ’ ουδενί το γλυκό σάλιο ενός έρωτα///Κλείνουμε τα ψεύτικα μάτια μας εναλλάξ, μια το ένα μια το άλλο. Ωραίο κόλπο///Τότε μοιάζουμε σαν κινέζικες κούκλες με πορσελάνινο πρόσωπο και πλαστικές βλεφαρίδες///Παίξε μαζί μας, μικρό παιδί, κάνε μας τη χάρη///Κατά βάθος αυτό ακριβώς περιμένουμε, αυτός είναι ο προορισμός μας///Ένα παιδικό χεράκι που θα μας δώσει μια και θα γίνουμε μπροστά του χίλια κομμάτια, πανευτυχείς///Ως τότε παραμένουμε ισχνές και μόνες, παράλογα αισιόδοξες μέσα στην ατολμία και την ατυχία των ευχών μας///Χρωματιστές ομπρελίτσες στην άκρη του ανανά που τα όμορφα κορίτσια-κοκτέηλ καρφώνουν στο ποτήρι μας///Τα σέβη μου.

Αρέσει σε %d bloggers: