Daily Archives: 2 Φεβρουαρίου, 2010

Ο καιρός είναι μια βαλίτσα γεμάτη καραμέλες

Μα τι τους έχει πιάσει όλους και μιλάνε διαρκώς για τον καιρό;///Μια για τον καιρό που φεύγει, μια για τον καιρό που χάλασε, μια για τον καιρό του σιγάν, μια για τον καιρό του λαλείν///Το μυστήριο και η αγωνία του χρόνου στο ποτήρι μας///Κοιτάζω το ρολόι μου.Ως συνήθως τρέχει, μετράει γρηγορότερα από το κανονικό τα λεπτά που περνάνε///Με ειδοποιεί κάπως αργά για την κατάλληλη ώρα///Μου χαρίζει επιπλέον στιγμές όταν φτάνω στο κάθε «εκεί» λιγάκι νωρίτερα από το συμφωνημένο///Λεπτά αναμονής. Ώρες παραμονής. Αιώνες ιστορίας///Πότε είναι καιρός να σβήσει κανείς τα λαμπιόνια και να απολαύσει μια αργόσυρτη σιωπή βυθισμένη στο σκοτάδι;///Και πότε είναι ώρα να κλείσει κανείς τα μάτια ρουφώντας μια δυνατή ακτίνα φωτός που έπεσε πάνω του αιφνιδίως;///Σε τι ακριβώς χρησιμεύουν οι απολογισμοί, οι προϋπολογισμοί και τα προγνωστικά;///Υπάρχει η κατάλληλη στιγμή για τα πάντα, κι αυτό είναι το μόνο σίγουρο σε θέματα καιρού///Κι έπειτα, το μόνο δεδομένο δεν είναι βέβαια το μέλλον παρά μόνο το παρελθόν και το παρόν///Σχετικότητες του χρόνου///Στιγμούλες στο τσεπάκι μας, στο ημερολόγιο, στη σκέψη μας///Τι να είναι ο «χαμένος χρόνος»;///Ώρες που αντί να τις αγκαλιάζουμε με τρυφερότητα και σύνεση τις κοιτάξαμε με κυνισμό και απερισκεψία;///Στιγμές που κάποτε οι άνθρωποι τις αναζητούσαν μέσα από μια Μαντλέν με άρωμα αμύγδαλο και τώρα απλώς τις σημειώνουμε στο iPhone και περνάμε ανέκφραστοι στο επόμενο ραντεβού μας;///Οργανογράμματα με σειρά προτεραιότητας και θέσεις αναμονής;///Πού πια καιρός για την οποιαδήποτε ξαφνική έκσταση αποτολμά να παραμονέψει τις στιγμές μας;///Σαν πολλές ερωτήσεις να μαζευτήκανε κι ο χρόνος δε θα φτάσει///Ημερομηνίες παραγωγής και λήξης, καθυστερήσεις, πρόωρες εξελίξεις///Ζητείται χώρος για εκπλήξεις///Λίγος επινοημένος καιρός που δεν θα χρησιμέψει μόνο σε κάτι απτό μα και σε όλα όσα αδυνατούμε να συλλάβουμε εδώ και τώρα///Προοπτική, όραμα, κάτι επίμονο πάντως, και καθηλωτικό///Είναι ωραίο το παιχνίδι με τον καιρό, όπως όλα τα παιχνίδια, φτάνει να μην ξεπέφτουμε σε άδικη σπατάλη ενός αγαθού που μας χαρίζεται κάθε στιγμή κι αναγεννιέται από τις στάχτες του με το που το ρολόι κάνει άλλο ένα βήμα///Ακόμα και οι στιγμές αργίας είναι πολύτιμες///Ειδικά αυτές///Είναι τρομερή η ενέργεια που μπορεί να κρύβεται μέσα στην απραξία, είναι μεγάλος ο τρεχάτος καιρός που γεννιέται μέσα από μια κουρασμένη στιγμή του χρόνου///Παρόλα αυτά, από παλιά μου άρεσαν οι ωραίες εικόνες και τα κοσμητικά επίθετα///Γι’ αυτό φαντάζομαι το παρελθόν σαν μια μεγάλη καραμέλα που λιώνει σιγά σιγά στο στόμα μου και με γλυκαίνει νοσταλγικά///Παρόλο που κάποτε μπορεί να με πόναγε ένα δόντι, να μου έφραξαν οι σιελογόνοι, να λιγώθηκα από τη γεύση της///Φαντάζομαι και το εκκολαπτόμενο μέλλον, νεογέννητο και αχόρταγο ζωάκι, αθέατο κι όμως μέσα μου τρομακτικά παρόν///Έστω και ως προσμονή, που λιγάκι τη φοβάμαι///Να εκκινείται από το παρόν μου και αναμένεται να μεγαλουργήσει όπως εκείνο προτιμά///Τζαναμπέτικο, αυτόνομο, ωραίο///Άγνωστο μα δικό μου, και άρα ερωτεύσιμο εξ ορισμού και συνειδητά///Απλώς και μόνο επειδή αναμένεται να υπάρξει και με ωθεί μπροστά///Απλώς και μόνο γιατί ανέκαθεν με συνάρπαζαν οι σειρές σε συνέχειες και τα sequel που αναιρούσαν την ιδέα του όποιου τέλους προσφέροντάς μου την ευχαρίστηση μιας επόμενης φοράς που όλο και κάτι καινούριο έχει κρυμμένο στο μανίκι///Τα σέβη μου.

Αρέσει σε %d bloggers: