Daily Archives: 17 Φεβρουαρίου, 2010

H τριλογία της Τετάρτης

 

Τις νύχτες γίνομαι η Ντόροθι Πάρκερ

Ακόμα κι αν μερικές φορές νομίζω πως τις νύχτες είμαι η Ντόροθι Πάρκερ, ο γνώριμος ήχος του ρολογιού που με ξυπνάει το πρωί με επαναφέρει ανελέητα στην πεζή πραγματικότητα. Εδώ και κάμποσα χρόνια οι νύχτες μου δεν μου ανήκουν ολοκληρωτικά. Τις κυνηγάει πάντα η αγχωμένη έγνοια του πρωινού που κοντοζυγώνει. Κι αν καμιά φορά τους ξεφύγω και κάνω πως αδιαφορώ για τις ανθρώπινες λειτουργίες μου που μετά από μερικές ώρες θα με μαστιγώσουν αλύπητα, εκείνες καταφέρνουν και βρίσκουν τον τρόπο να με εντοπίσουν και να μου τη στήσουν στη γωνία. Όταν πάλι με πιάσει πείσμα και χτυπήσω γροθιά στο μαχαίρι ανοίγοντας ένα καινούριο νυχτερινό μπουκάλι στο μπαλκόνι μου, αδιάφορη για την τύχη του κόσμου έξω από αυτό, ξέρω πως ο ρόλος μου με περιμένει υπέρλαμπρος και αρχίζω να απαγγέλω στίχους αλλάζοντας πρόσωπο και ταυτότητα ως το πρωί. Είναι σπάνιες εκείνες οι φορές της προσωπικής μου αντίστασης, κι όμως παραμένουν εκλεκτές. Παρόλο που ουδέποτε υπήρξα ανοιχτά πνεύμα αντιλογίας ή επαναστατικός νους, οι εσώτερες εξεγέρσεις μου πάντοτε έπιαναν τόπο. Εσχάτως έχουν καιρό να εμφανιστούν κι η διαπίστωση αυτή με αναστατώνει κάπως.

Ανίερες συμμαχίες

 Μερικές φορές μια αλλοπρόσαλλη εξωστρέφεια νικά τη φυσική μου κλίση για μοναχικότητα και απομόνωση. Ενώ ξέρω καλά πως είμαι ο μήνας Νοέμβριος, κάτι με διαολίζει πού και πού και τότε ενδύομαι τη φορεσιά του Αυγούστου χαμογελώντας στο ημερολόγιο με χαιρεκακία. Οι μεταμφιέσεις των διαθέσεών μου συνήθως διαρκούν μερικές ώρες. Νομίζω πως με το φως του ήλιου εξαφανίζονται στον τάφο τους σαν αιώνια βαμπίρ. Η νύχτα είναι ο καλύτερός τους φίλος. Μερικές φορές καταλήγω να πιστεύω πως στην ουσία ζηλεύω αυτή την άρρηκτη σχέση που υπάρχει ανάμεσά τους γιατί με αποκλείει από το αληθινό παιχνίδι, ορίζοντας το πεδίο δράσης μου κατά πώς τις βολεύει εκείνες. Τις μεταμφιέσεις και τη νύχτα εννοώ. Νιώθω δηλαδή πως δυο συμμαχικές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μου χρησιμοποιώντας το εύπλαστο μυαλό μου για δικό τους όφελος και με το έτσι θέλω. Η μία για να υπάρξει και να γίνει ορατή και η άλλη για να με ενδυθεί και να διασκεδάσει.

Υπεκφυγές σχετικά με την αλλαγή επίπλωσης

 Είναι παράξενο πως κατά κόρον αισθάνομαι ότι η ικανοποίηση που αντλώ από την εναγώνια αναμονή κάποιου συγκλονιστικού γεγονότος είναι σαφώς μεγαλύτερη από το ίδιο το γεγονός ως υπαρκτή κατάσταση. Με γοητεύει με πολύ πιο δεσμευτικό τρόπο η ιδέα μιας εικόνας παρά η εικόνα καθεαυτή. Αυτή η διστακτική τοποθέτησή μου απέναντι στην πραγματική ζωή με βυθίζει σε μια ένδεια δράσης η οποία τροφοδοτείται από την νοερή ανάπλαση της ζωής στην οποία ειδικεύομαι παιδιόθεν. Δεν ξέρω αν προτιμώ να ζω ή να φαντάζομαι ότι ζω. Σε αρκετές περιπτώσεις προσκρούω σε ύφαλο, το ομολογώ. Κάτι μέσα μου επαναστατεί και ζητά πραγματική τροφή και φυσικές βιταμίνες, εκεί που εγώ πάω να το μπουκώσω με υποκατάστατα και ανορεκτικά τρυκ. Το καλύτερο θα ήταν να μπορούσε επιτέλους να βρεθεί μια κάποια ισορροπία. Στον ίδιο καναπέ δηλαδή να καταφέρω να χωρέσω στα δεξιά μου την ιδέα και στα αριστερά μου το σώμα της. Καταλήγω στο συμπέρασμα πως τελικά μάλλον χρειάζομαι έναν τριθέσιο. Και αυτή την εποχή, λόγω ψύχους, νομίζω πως αδυνατώ να βγω για ψώνια. Την επόμενη φορά, λοιπόν, το δίχως άλλο.

Tune Yards in Brussels: Backvocals & Εxperimental easy going attitude

-Πρέπει να ξεκινήσουμε να παίζουμε, νομίζω όμως πως το κεφάλι μου δεν είναι καλά βιδωμένο στη θέση του.

(Πιάνει με τα χέρια το κεφάλι της, το στρίβει και το βάζει στη θέση του)

-Πώς λέγεται το «Αwkward» στη γλώσσα σας?

(Πετάγονται διάφοροι από το κοινό, της αρέσει όμως μόνο μία μετάφραση)

– Οκ, θα κρατήσω το «Mal à l’ aise».

(Χειροκροτήματα)

-Το Λονδίνο είναι όμορφη πόλη. Όχι όμως τόσο γοητευτική όσο οι Βρυξέλλες. Χαίρομαι που είμαστε εδώ απόψε, μαζί σας!

(Κι άλλα χειροκροτήματα, γιατί τα ψέμματα πιάνουν σε δημόσιους χώρους)

Τώρα θα παίξουμε το τελευταίο μας τραγούδι. Ω, Θεέ μου, να το πω καλά…

(Το λέει καλά, υποκλίνεται και κατεβαίνει από τη σκηνή. Η συναυλία τελειώνει και ο κόσμος τρέχει στο βεστιάριο και μετά στο δρόμο. Εμείς πάμε για μπίρες, εκείνη δεν ξέρω πού… Η νύχτα συνεχίζεται στα Τούρκικα και μοιάζει με στημένο παιχνίδι)

(Φωτό Φ. Μ.)

Αρέσει σε %d bloggers: