H τριλογία της Τετάρτης

 

Τις νύχτες γίνομαι η Ντόροθι Πάρκερ

Ακόμα κι αν μερικές φορές νομίζω πως τις νύχτες είμαι η Ντόροθι Πάρκερ, ο γνώριμος ήχος του ρολογιού που με ξυπνάει το πρωί με επαναφέρει ανελέητα στην πεζή πραγματικότητα. Εδώ και κάμποσα χρόνια οι νύχτες μου δεν μου ανήκουν ολοκληρωτικά. Τις κυνηγάει πάντα η αγχωμένη έγνοια του πρωινού που κοντοζυγώνει. Κι αν καμιά φορά τους ξεφύγω και κάνω πως αδιαφορώ για τις ανθρώπινες λειτουργίες μου που μετά από μερικές ώρες θα με μαστιγώσουν αλύπητα, εκείνες καταφέρνουν και βρίσκουν τον τρόπο να με εντοπίσουν και να μου τη στήσουν στη γωνία. Όταν πάλι με πιάσει πείσμα και χτυπήσω γροθιά στο μαχαίρι ανοίγοντας ένα καινούριο νυχτερινό μπουκάλι στο μπαλκόνι μου, αδιάφορη για την τύχη του κόσμου έξω από αυτό, ξέρω πως ο ρόλος μου με περιμένει υπέρλαμπρος και αρχίζω να απαγγέλω στίχους αλλάζοντας πρόσωπο και ταυτότητα ως το πρωί. Είναι σπάνιες εκείνες οι φορές της προσωπικής μου αντίστασης, κι όμως παραμένουν εκλεκτές. Παρόλο που ουδέποτε υπήρξα ανοιχτά πνεύμα αντιλογίας ή επαναστατικός νους, οι εσώτερες εξεγέρσεις μου πάντοτε έπιαναν τόπο. Εσχάτως έχουν καιρό να εμφανιστούν κι η διαπίστωση αυτή με αναστατώνει κάπως.

Ανίερες συμμαχίες

 Μερικές φορές μια αλλοπρόσαλλη εξωστρέφεια νικά τη φυσική μου κλίση για μοναχικότητα και απομόνωση. Ενώ ξέρω καλά πως είμαι ο μήνας Νοέμβριος, κάτι με διαολίζει πού και πού και τότε ενδύομαι τη φορεσιά του Αυγούστου χαμογελώντας στο ημερολόγιο με χαιρεκακία. Οι μεταμφιέσεις των διαθέσεών μου συνήθως διαρκούν μερικές ώρες. Νομίζω πως με το φως του ήλιου εξαφανίζονται στον τάφο τους σαν αιώνια βαμπίρ. Η νύχτα είναι ο καλύτερός τους φίλος. Μερικές φορές καταλήγω να πιστεύω πως στην ουσία ζηλεύω αυτή την άρρηκτη σχέση που υπάρχει ανάμεσά τους γιατί με αποκλείει από το αληθινό παιχνίδι, ορίζοντας το πεδίο δράσης μου κατά πώς τις βολεύει εκείνες. Τις μεταμφιέσεις και τη νύχτα εννοώ. Νιώθω δηλαδή πως δυο συμμαχικές δυνάμεις συνωμοτούν εναντίον μου χρησιμοποιώντας το εύπλαστο μυαλό μου για δικό τους όφελος και με το έτσι θέλω. Η μία για να υπάρξει και να γίνει ορατή και η άλλη για να με ενδυθεί και να διασκεδάσει.

Υπεκφυγές σχετικά με την αλλαγή επίπλωσης

 Είναι παράξενο πως κατά κόρον αισθάνομαι ότι η ικανοποίηση που αντλώ από την εναγώνια αναμονή κάποιου συγκλονιστικού γεγονότος είναι σαφώς μεγαλύτερη από το ίδιο το γεγονός ως υπαρκτή κατάσταση. Με γοητεύει με πολύ πιο δεσμευτικό τρόπο η ιδέα μιας εικόνας παρά η εικόνα καθεαυτή. Αυτή η διστακτική τοποθέτησή μου απέναντι στην πραγματική ζωή με βυθίζει σε μια ένδεια δράσης η οποία τροφοδοτείται από την νοερή ανάπλαση της ζωής στην οποία ειδικεύομαι παιδιόθεν. Δεν ξέρω αν προτιμώ να ζω ή να φαντάζομαι ότι ζω. Σε αρκετές περιπτώσεις προσκρούω σε ύφαλο, το ομολογώ. Κάτι μέσα μου επαναστατεί και ζητά πραγματική τροφή και φυσικές βιταμίνες, εκεί που εγώ πάω να το μπουκώσω με υποκατάστατα και ανορεκτικά τρυκ. Το καλύτερο θα ήταν να μπορούσε επιτέλους να βρεθεί μια κάποια ισορροπία. Στον ίδιο καναπέ δηλαδή να καταφέρω να χωρέσω στα δεξιά μου την ιδέα και στα αριστερά μου το σώμα της. Καταλήγω στο συμπέρασμα πως τελικά μάλλον χρειάζομαι έναν τριθέσιο. Και αυτή την εποχή, λόγω ψύχους, νομίζω πως αδυνατώ να βγω για ψώνια. Την επόμενη φορά, λοιπόν, το δίχως άλλο.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 17 Φεβρουαρίου, 2010, in 1 and tagged . Bookmark the permalink. 6 Σχόλια.

  1. όλα μια ιδέα είναι τελικά και κοιτά τώρα τι ιδέα μου ήρθε,
    Η δική σας η Ντοροθυ Πάρκερ να τρώει παγωτό με τη δική μου Βάλι Μάγιερ (www.valimyers.com/).
    Βλεπετε?
    Όλα μια ιδέα είναι τελικά και όλοι οι καλοί χωράνε 🙂

    (έχετε κρύο εσείς εκεί.εμείς σκόνη απο υποσαχάριες περιοχές της Αφρικής και θερμοκρασία που αύριο θα φτάσεις τους 20 αισίως… μετά απο αυτό μπορώ να πω ότι αυτός ο χειμώνας πολύ τραβεστί μου βγήκε)

    Καληνυχτώ σας 🙂

  2. Αν αντί να περιμένατε και να σχεδιάζατε τη ζωή αρχίζατε να τη ζείτε ενδέχεται να καταλαβαίνατε πραγματικά το νόημα της ευτυχίας.

  3. μου θυμισες εκεινο το φοβερο ποιημα του ασλανογλου που ειχες ανεβασει παλια,
    φυγε / το κορμι σου ειναι πολυ υπαρκτο /[ ]/ μου αρκει να γευομαι την αεναη προσδοκια.
    οι τριθεσιοι καναπεδες ειναι μια χαρα. εγω το φυγε φοβαμαι. την εξορια απο τον καναπε με προστακτικη. ή με κανένα σπρωξιδι :Ρ

  4. @GCTMT

    Τις είδα να πίνουν τσάι καπνίζοντας σιωπηλά. Μετά η Ντόροθι έβγαλε μια μωβ βεντάλια κι άρχισε να κάνει αέρα νευρικά. Η Βάλι γέλασε και χάιδεψε το κεφάλι του παπαγάλου μέσα από τα κάγκελα του κλουβιού που υπήρχε δίπλα της, στο πάτωμα.
    Το πράσινο φτέρωμά του ανατρίχιασε.

    Σας στέλνω ένα μεγάλο φιλί, κορίτσι-έμπνευση.

    @Time

    Ναι, σωστό κι αυτό, δε λέω…

    @deadend mind

    Ναι, ωραίο ποίημα. Απορώ πώς το θυμάσαι! Προστακτική από προστακτική έχει διαφορά όμως. Ένα άγαρμπο «φύγε» ημερώνει μια χαρά με ένα ακόμα πιο ζόρικο «έλα κι εσύ μαζί μου»…
    Φιλί μεγάλο, απογευματινό.

  5. «Δεν ξέρω αν προτιμώ να ζω ή να φαντάζομαι ότι ζω.»

    Θέλω να απαντήσω σε αυτή την πρόταση που ,για μένα, τα λέει όλα, αλλά βρίσκομαι κι εγώ σε δίλημμα. Πολλές φορές το έχω σκεφτεί αυτό για σένα, αλλά μήπως όλοι το ίδιο δεν κάνουμε, απλά με άλλο τρόπο και σε άλλο βαθμό ο καθένας?

    Σε φιλώ φιλενάδα…

  6. Πολλά φιλιά και σε σένα, καλέ μου Πήτερ… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: