Love story

Τη μισούσα την καργιόλα, τη σιχαινόμουνα. Τις νύχτες με έπιανε η αναπνοή μου από τη μπόχα της, το πρωί αηδίαζα με τα πλαδαρά της μούτρα. Στο συνεργείο βρώμιζα με γράσο και λάδια και στο σπίτι έζεχνα από την παρουσία της. Κόλαγε πάνω μου σα μύξα, λες κι είχε ψυχή η μυρωδιά της και με το που με έβλεπε ερχόταν και κατακάθιζε πάνω μου αμέσως. Κάλλιο να μη γύριζα πίσω το απόγευμα, να χασομερούσα εδώ κι εκεί ως τη μαύρη νύχτα. Το έκανα για έναν καιρό, το προτιμούσα. Γύρναγα σαν την άδικη κατάρα μέχρι που σβερκωνότανε και να δεν ανταμώναμε καθόλου.

«Τα λεφτά μου!», μού φώναζε με το που με έβλεπε στο κατώφλι και μου άπλωνε τη χερούκλα της να αρπάξει το μεροκάματο.

Κάθε μέρα της τα έσκαγα όπως τα έπαιρνα, ακόμα και τα τσιγάρα μου μέτραγε η κάργια. Είχε κι αυτή τη σκατόψυχη τη μάνα της από δίπλα, που έτσι κι έλειπε καμιά δραχμή άρχιζε την ανάκριση.

«Λείπει ένα πενηντάρικο. Πάλι τσίπουρα με τους λεχρίτες; Και πώς θα τα φέρουμε βόλτα εδώ μέσα, μου λες; Με τα φραγκοδίφραγκα που αφήνεις, όσα δε σου τρώει το πιοτί;», τσίριζε η μαγκούφα και ξίνιζε τα μούτρα χειρότερα κι από λεμόνι.

Ήθελε και τα ρέστα δηλαδή. Δεν έφτανε που μου ρουφάγανε το αίμα μάνα κόρη, έπρεπε να τους ακουμπήσω και την τελευταία ανάσα μου, ο μαλάκας. Καλά έλεγε ο Φάνης πως μόνο άμα τις έβγαζα απ’ τη μέση θα απαλλασσόμουν. Όμως εγώ ο ηλίθιος καθόμουν και υπέμενα. Το ήξερα πως είχε δίκιο, αλλά και πώς να έβαφα τα χέρια μου με το κρίμα τους; Πώς να γινόμουν φονιάς στα ξεβλάσταρα; Έπρεπε να τις είχα φάει λάχανο όσο ήταν καιρός, μετά μεγάλωσα, τα κότσια δεν ήταν ίδια.

Ένα βράδυ μ’ έστειλε η καργιόλα με τα σώβρακα να της πάρω ψαροτροφή για τα χρυσόψαρα. Όλα τα’ χαμε, τα χρυσόψαρα μας έλειπαν εδώ μέσα! Καμωνόταν πως ήταν εξελιγμένη, η βλαχάρα, κι είχε και κατοικίδια. Κι εγώ ο μαλάκας τι να έκανα, βγήκα κι έψαχνα σ’ ολόκληρη την Κυψέλη με τις παντόφλες. Αν ήθελα ας έκανα κι αλλιώς.

Της είχα πει: «Θες ζωντανό; Να πάρουμε ένα σκύλο». Σκέφτηκα τουλάχιστον να μαζεύαμε κάνα κόπρο από το δρόμο, να τον στρώναμε σιγά σιγά και να μας φύλαγε κι από τους λωποδύτες. Ούτε να το ακούσει, η ξινή. Σα να της έλεγα να φάει σκατά, μούτρωσε αμέσως.

«Σιγά μην ξετσιμπουριάζω τους κοπρίτες και τα αδέσποτα», μου πέταξε και φούσκωσε σα γαλοπούλα. Τελικώς πήγε μόνη της και ψώνισε κάτι χλεμπονόψαρα και μου καμωνότανε πως είχε κι ενυδρείο. Τόσα λεφτά που σκάγαμε κάθε τόσο για συντήρηση και φαγητό δεν τα σκεφτόταν. Τα τσίπουρα και τα τσιμπούρια την πειράζανε, την άθλια καρακάξα.

Σάλεψα με τα πολλά πολλά. Δεν ήξερα τι να κάνω. Να γίνω φονιάς η ψυχή δε μου πήγαινε. Δεν το άντεχα, ούτε να το σκεφτώ δε μπορούσα. Τα χέρια μου είναι βρώμικα απ’ το γράσο, με αίμα όμως δεν τα λέρωσα ποτέ. Είχα και το Φάνη από δίπλα που έβλεπε τι σκυλίσια ζωή ζούσα και με βίδωνε κι αυτός. Κάθε που του έκανα ένα παράπονο, δώστου να με ανάβει. Τελικώς το αποφάσισα. Αφού δε γινότανε να φάω λάχανο αυτές, θα έτρωγα τηγανητά τα ψάρια.

Γύρισε ένα Σάββατο και με βρήκε στο τραπέζι. Στρωμένο με τραπεζομάντιλο και σερβίτσια. Η μάνα της σερνότανε ξωπίσω της αγκομαχώντας. Εκατό κιλά μοσχάρι πού να κουνηθεί; Περίμενα να μπούνε μέσα και τις καλωσόρισα με γέλια και χαρές. Γέμισα τα ποτήρια με κρασί και τους έδειξα τα πιάτα. Με το που καθίσανε και τσουγκρίσαμε άσπρο πάτο, άρπαξα την πιατέλα κι άρχισα. Ξεροτηγανισμένα και λαχταριστά.  Ένα στη μία, ένα στην άλλη. Το πράσινο η μάνα, το κίτρινο η κόρη. Το αγκαθωτό η μάνα, το καλοθρεμμένο η κόρη. Αράδιασα το ενυδρείο στα πιάτα τους και άραξα να τις κοιτάζω. Μετά τις πρώτες μπουκιές, είδανε και πάθανε να συνέλθουνε από την ταραχή. Με το που καταλάβανε τι είχανε βάλει στο στόμα τους μπήξανε τις φωνές και τραβούσαν τα μαλλιά τους. Εγώ βάσταγα το στομάχι από τα γέλια. Το πώς το φχαριστήθηκα, ούτε στον εχθρό μου! Ή, για να είμαι ακριβέστερος, μόνο στον καλύτερό μου φίλο.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 22 Φεβρουαρίου, 2010, in 1 and tagged , . Bookmark the permalink. 28 Σχόλια.

  1. Είσαι από πολύ έως υπερβολικά pervert.
    Μα να φάει τα χρυσόψαρα;!!!!…

  2. (αυτό μάλλον σημαίνει… συγγραφέας;)

  3. Όταν άρχισα να διαβάζω την προτελευταία παράγραφο νόμιζα ότι πολύ απλά θα την έκανε για Βραζιλία… αλλά θα ήταν too much μάλλον ε;

  4. @Time

    Πού να δείτε που (έμαθα πως) τα πέταξε στο τηγάνι και… ζωντανά!…
    Αυτός κι αν ήταν kinky!

    @Τραβηχτή

    Μα αν έφευγε, καλή μου, θα έχανε τη μισή χαρά: να βλέπει τις κάργιες να σκυλιάζουν και να μην μπορούν να κάνουν τίποτα! Χεχε! Διαβολικό, ε?

  5. (Τραβηχτή, αυτή η συμπεριφορά είναι το αντίθετο της διπλωματίας: ο κακόμοιρος έκανε μια κίνηση που δε γινόταν με κανένα τρόπο να αναιρεθεί) 😉

  6. Αυτό που δε μας λέτε είναι ότι, μετά από αυτό (το εντελώς ατυχές) γεγονός, του έκαναν ακόμα πιο μαύρη τη ζωή -και φυσικά αυτός δεν είχε τα @@ να σηκωθεί να φύγει.

    😛

  7. Σας τα ΄λεγα εγώ.
    Με την κρίση όχι μόνο τα χρυσόψαρα και τις γυάλες θα φάμε 😀

  8. @Κροτ

    Νομίζω πως μετά κατάφερε να τις σκοτώσει. Κάπου άκουσα πως συνεργάστηκε με το Φάνη και τις λιντσάρισαν και τις δυο.
    Το μόνο που δεν έμαθα ποτέ ήταν τι απέγινε μετά. Βραζιλία ή μπουντρού?…

    @ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ’ ΑΛΩΝΙ

    Τι κρίση!; Απλώς κρίση? Εδώ μιλάμε για Κρισάρα!!!

  9. Απογοητεύτηκα ρε γαμώτο.
    Νόμιζα πως θα σκότωνε την πεθερά του και θα της την έδινε να τη φάει με ανάλογο ενθουσιασμό…

  10. @Μάνος

    Αααα… Εσείς είστε ακόμα πιο pervert όχι μόνο από μένα αλλά και από τον ίδιο το γκαραζιέρη, λέμε!…
    (Χριστέ μου, σπουδάζει και γιατρός!…)

  11. Ωραία ιδέα!
    Ψαράκια τηγανητά..!
    Ποιος θα μπορούσε να τους αντισταθεί; Ούτε καν οι αφεντικίνες τους.
    Έχω από χθες που ρίχνω πονηρές ματιές στο ενυδρείο μου..

    (theorema, βασίζομαι στην φιλοξενία σου και σε παρακαλώ να με υπερασπιστείς από τυχόν επίθεση που θα δεχθώ από Τσαλαπετεινό, Μάνο και Φοράδα – οποιονδήποτε από τους τρεις ή και τους τρεις.)

  12. Με αριστοτεχνικό τρόπο, με αξιοθαύμαστη ενάργεια διαγράφονται ανάγλυφα με όχημα αυτόν το μονόλογο, τόσο οι ενδοοικογενειακές σχέσεις του φοβερού τριγώνου –πεθερά, κόρη, σύζυγος-όσο και ο χαρακτήρας του παγιδευμένου ήρωα. Κι ενώ ο αναγνώστης προετοιμάζεται σταδιακά και μεθοδικά για ένα απόλυτα δικαιολογημένο λουτρό αίματος που θα κορυφώσει το δράμα, έρχεται η Αριστοτελική θα έλεγα ανατροπή- ‘η εις το εναντίον των πραττομένων μεταβολή’- που ανακουφίζει με τη ευτράπελη έκβαση της ιστορίας τους αναγνώστες- πλην βεβαίως των αιμοδιψών-και προσδίδει την τελευταία ειδοποιό πινελιά στο ήρωα.

    Εξαιρετική ιστορία theorema!

    Επειδή φαντάζομαι ότι κάνατε μια μικρή έρευνα για ενυδρεία πριν ολοκληρώσετε την ιστορία σας, θα ήθελα να σας ρωτήσω κατά πόσο αυτό το περιβάλλον του ενυδρείου είναι κατάλληλο για την εκτροφή γαρίδας;

  13. «Αφού δε γινότανε να φάω λάχανο αυτές, θα έτρωγα τηγανητά τα ψάρια.»

    Εξαιρετική η ιδέα του ήρωα. Γέλασα πολύ 🙂

  14. Τέλειο ! βέβαια και εγώ είμαι της άποψης ότι έπρεπε να την κάνει για Βραζιλία χωρίς δεύτερη σκέψη
    ( οι τεχνίτες του συνεργείου δε χάνονται ποτέ σε κανένα μέρος της γης ) .
    Εμε΄να πάντως αυτά τα δό αριστουργήματα της «θηλυκότητας» που περιγράφετε μου θυμίζουν την εφορία και την κυβέρνηση
    ( καθένας με τον πόνο του )
    Καλησπέρα σας !

  15. Τσαλαπετεινέ,
    εγώ καθόλου δεν ανακουφίστηκα!
    Πρώτον, τι φταίνε τα ψάρια!?
    Δεύτερον, πόσ βλάκας ήταν ο γκαραζιέρης?

    Μην απαντήσετε, ρητορικά τα ερωτήματα!

  16. Кроткая : Έχω πάρει φόρα και δε με σταματάνε οι ρητορικές ερωτήσεις!
    Τα ψάρια στα οποία πολιτισμοί που απέχουν μεταξύ τους παρασάγγας γεωγραφικά και αιώνες χρονικά αποδίδουν ποικίλους συμβολισμούς, στην συγκεκριμένη ιστορία παίζουν το ρόλο του αμνού, του εξιλαστήριου θύματος, της Ιφιγένειας που θυσιάζεται ώστε να πνεύσει ούριος άνεμος και να απογειώσει τους αναγνώστες.

    Όσο για τον γκαραζιέρη, είναι ένας σύγχρονος αντιήρωας που η βαθειά συμβολική αν και σε πρώτη ανάγνωση απλώς ευφυής επιλογή του μενού σε αυτό το Ύστατο (;) Δείπνο(La ultima sena), του δίνει τη δυνατότητα να αναδυθεί από την σκοτεινή μάζα των αφανών καθημερινών ηρώων, ξεφεύγοντας από το αυστηρά προκαθορισμένο πεπρωμένο του και δίνοντας τη λύση – ή έστω μια κάποια λύση- στην προσωπική του τραγωδία.

  17. Βραζιλία ασυζητητί! 😉

    Ωραία η ανατροπή στο τέλος και συμβολικότατη! 😀

  18. Τσαλαπετεινέ, συνδυάζοντας το πρώτο με το δεύτερο σχόλιό σου, υποθέτω πως εννοείς ότι ο ήρωας, που τελικά θα «αναδυθεί από την σκοτεινή μάζα των αφανών καθημερινών ηρώων», θα παρατήσει στη συνέχεια το συνεργείο και, δεδομένου ότι τα ψάρια πλέον γι’ αυτόν θα αποτελούν το σύμβολο της επανάστασής του, και «ξεφεύγοντας από το αυστηρά προκαθορισμένο πεπρωμένο του», θα δημιουργήσει μια μονάδα εκτροφής γαρίδων.

    Κατάλαβα καλά;

  19. -Υστερα σου λενε να πιστευεις στους ερωτες!!

  20. @Riski

    Στο πλάι σας για πάντα και άνευ όρων, καλή μου! Κι όποιος σας πειράξει, θα έχει να κάνει μαζί μου (το πολύ πολύ να τον τηγανίσω) 😉

    @Τσαλαπετεινός

    Δε μου λέτε, φιλόλογος είστε? Ή καθηγητής φιλοσοφίας? Έχω μείνει ενεή με τις αναλύσεις σας, εξωτικό πτηνό μου! Πραγματικά, στέκομαι και σας διαβάζω και δεν ξέρω τι να σκεφτώ… Γουάου, δηλαδή!…
    Συνεχίστε! 🙂 (και γαριδούλες λαδολέμονο πολύ θα έκανα κέφι, τώρα…).

    @annanas

    Χεχε! Έπιασες τη φράση κλειδί! 🙂

    @So_Far

    Καλή μου Απόμακρη, έχεις δίκιο. Η διαφθορά τελικώς απλώνεται παντού. Σαν χταπόδι, ένα πράμα (για να παραμείνουμε και εντός κλίματος) 🙂

    @Krot

    Ρητορικά ξερητορικά, τα χρυσόψαρα από τη γυάλα βρεθήκανε στο τηγάκι και η τύχη του garagiste αγνοείται 😉

    @renata

    Σε ευχαριστώ, καλό μου. Όσο για τη Βραζιλία, δεν θα διαφωνήσω και πολύ. Μετά το μεγάλο φαγοπότι μια ωραία βόλτα επιβάλλεται 😉

    @Talisker

    Να πιστεύεις. Κοίτα πόσο ενεργοποιούν τη φαντασία σου και τα μαγειρικά σου ταλέντα 😉

    @kopoloso

    Από τη σκυλίσια ζωή θα έλεγα, maitre 🙂
    Μη σας πω και την ψαρίσια (πού είναι το μαυροχάλι να με κατακεραυνώσει!).

    ———-

    Καλημέρες θηριάκια 😉

  21. Τσαλαπετεινέ, χριστός και παναγία, μια ιστοριούλα είναι!! Μια καθημερινή ιστοριούλα! Εσείς θα ανακαλύψετε και τον Φασμπίντερ μέσα της!

    Ας επιμείνω όμως: μου τη σπάνε οι Ιφιγένειες, γενικά, τις βρίσκω πολύ κότες και αυτή η «αυταπάρνηση» που τις χαρκτηρίζει μάλλον δειλία είναι.
    Κι επειδή με εκνευρίζουν και οι δειλοί που υπομένουν στωικά την μιζέρια τους και δεν κάνουν τίποτα, κι ο γκαραζιέρης μου τη σπάει! Μήως τελικά κι ο γκαραζιέρης μια Ιφιγένεια είναι, απλώς τα ψάρια είναι ακόμα πιο Ιφιγένεια από αυτόν?!

    Σας μπέρδεψα?

    Ρενάτα, Αρχεντίνα ντήαρ!!

    Θεωρέμα, αγνοείται? Δλδ μπορεί και να κρεμάστηκε τελικά ο βλάκας…. 😛

  22. @Κροτ

    Όχι καλε! Μάλλον πήρε ινκόγκνιτο πτήση για Αρτζεντίνα 😉
    Εκεί που τον περιμέναμε στο Μπραζίλ αυτός την έκανε για πίτσα με μοσχάρι…

  23. Πάντα ο πιο αδύνατος την πληρώνει στο τέλος, θέλετε να πείτε, ε; 😛

  24. ->Riski : Ναι πολύ κατάλαβες μονάδα εκτροφής γαρίδας και εμείς θα είμαστε οι αποκλειστικοί του πελάτες. Γιατί θα ανοίξουμε ένα μαγαζί- εσύ στο τηγάνι εγώ στις παραγγελίες- ταμπέλα από τα χεράκια μου δεν το συζητώ «Της τρελής Γαρίδας» το όνομα- αυτό το συζητάω, αν βρεις κάτι καλύτερο που θα βρεις δε μπορεί- θα έχουμε κόσμο, χαμός θα γίνεται στο μαγαζί τι κρίση και κουραφέξαλα, ο Φάνης θα έρχεται κάθε βράδυ, το καλύτερο τραπέζι θα έχουμε κρατημένο γι αυτόν και το νέο του αμόρε, μια καλή κοπέλα συσταζούμενη από σπίτι, ορφανή όμως- δεν θα αντέξει ο Φάνης δεύτερη μέγαιρα πεθερά- που θα τον κοιτάζει στα μάτια καθώς θα τσουγκρίζουν τα ποτήρια με το ουζάκι τους κι ύστερα θα στρέφονται και οι δυο προς τη μεριά της κουζίνας και θα λένε δυνατά: «Στην υγειά σου κυρά Riski, γειά στα χέρια σου!»

    ->Theorema : Είμαι πυροτεχνουργός. Καλή δουλειά, δε λέω. Δύσκολες βάρδιες, αδρεναλίνη στο φουλ, καλές αποδοχές. Δοξα τω Θεώ να λέμε…
    Ειδικότητα από το στρατό βλέπεις, βολεύτηκα μια χαρά. Με το Φάνη παρουσιαστήκαμε την ίδια μέρα. Βασική εκπαίδευση Κόρινθο. Αυτός πήγε μετά Έβρο, εγώ Σάμο, χαθήκαμε. Τον ξανασυνάντησα στην Αυλώνα, τέσσερεις μήνες και μετά απολυθήκαμε. Ήδη είχε μπλέξει με τη λεγάμενη. Από τότε φαινόταν. Να σου πω δεν μου άρεσε το μούτρο της από την πρώτη φορά που την είδα. Και του το είπα στα ίσια του Φάνη: «Στρίβε όσο είναι καιρός, δεν είναι αυτή για σένα.» Δε με άκουσε και την πάτησε.

    -> Кроткая : Όχι δε με μπερδέψατε αγαπητή μου! Ήδη από ότι θα διαπιστώσατε αν διαβάσατε αυτά που έγραψα πιο πάνω συμμορφώθηκα απόλυτα και μάζεψα τον κριτικό που ξύπνησε αναπάντεχα μέσα μου. Αλλά λυπάμαι που σας την σπάει ο Φάνης. Είναι φίλος μου από το στρατό, βλέπετε και τον πονάω σαν αδελφό μου. Δεν ξέρετε τι πέρασε ο άνθρωπος. Μακάρι από δω και πέρα να δει άσπρη μέρα. Τι να πω; Θα του σταθώ όσο μπορώ. Σα φίλος και σαν αδελφός.

  25. @head charge

    Χα! Τις περισσότερες φορές έτσι πάει. Κι όχι μόνο στα πλαίσια της οικογένειας, όπως καταλαβαίνετε…
    Εν προκειμένω ο εγκληματίας garagiste θέλησε να χτυπήσει τις κάργιες εκεί που πονάγανε. Όλως τυχαίως, τα έρμα τα ψαράκια δεν μπορούσαν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους κι έτσι κατέληξαν τηγανητά.
    Το μόνο παρήγορο είναι πως, έστω και στην τελευταία φάση της ζωής τους, διατήρησαν το χρυσωπό χρωματάκι τους 😉
    (ΑΥΤΟ κι αν είναι κυνισμός, ε?…)

    @Τσαλαπετεινός

    Έτσι εξηγείται λοιπόν ο υπερβάλλων ζήλος σας για τους εκπροσωπους της λαϊκής τάξης και των επικίνδυνων επαγγελμάτων, ε? Παλιοπαρέες από μικρός! Εμ, τι να σας κάνω… Δείξε μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι. Αλίμονο στις γαριδούλες σαςςςςςςς!!!… 😉

  26. Τσαλαπετεινέ,
    κι εγώ θα σκουπίζω πρόχειρα τα λαδωμένα χέρια μου στη θλιβερή ποδιά μου, για να σηκώσω το ποτήρι και να τους ευχηθώ κι εγώ, συμμετέχοντας έτσι στην ταπεινή, πλην τίμια χαρά τους.
    χαχαχαχαχαχα

    (δεν υπάρχει ταίρι σου, κατά πάσαν πιθανότητα)

  27. Riski, o Τσαλαπετεινός έχτισε ποστ ΜΕΣΑ στο ποστ, κανονικά! Κι εσύ απόκοντα, σιγοντάρεις μια χαρούλα!
    Έχω κολήσει και περιμένω να δω τι θα γίνει μετά, στο μαγειρείο σας!!! Για πείτε, για πείτε…
    🙂 Ε ρε γλέντια!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: