Daily Archives: 23 Φεβρουαρίου, 2010

Invidia

Έλληνας: Το τελευταίο γράμμα της το έλαβα χτες. Δεν θα κατέβει, λέει, έχει εξετάσεις και εργαστήρια στη σχολή. Και τα εισιτήρια πανάκριβα, πού να της φτάσει η υποτροφία και για νοίκι και για ταξίδια. Θα κάνει Χριστούγεννα εκεί και μπορεί να κατέβει μετά την εξεταστική του Φλεβάρη για καμιά βδομάδα. Είχαμε κανονίσει να πάμε στο χωριό μαζί, οι δυο μας. Δεν έχει πάει ποτέ στο Πήλιο, έλεγε πως ήθελε πώς και πώς να περνάγαμε μια βδομάδα στα χιόνια, δίπλα στο τζάκι, για πάρτη μας. Ε λοιπόν, τελευταία στιγμή, μου τα γύρισε. Και τώρα μένω εγώ ρέστος από παρέα και σχέδια για τις γιορτές. Μάλιστα…

Ελληνίδα: Καλά που έχω τον Τούρκο για παρέα, αλλιώς θα σαλτάριζα τελείως ολομόναχη εδώ πάνω τα Χριστούγεννα. Αλλά με τα οικονομικά ποτέ δεν τα πήγαινα καλά. Έχω μείνει πανί με πανί και δε με παίρνει με τίποτα να κατέβω όπως είχαμε κανονίσει. Ας ανέβαινε εκείνος αν ήθελε τόσο πολύ να με δει, όπως λέει. Στο κάτω κάτω αυτός δουλεύει, έχει λεφτά. Εγώ σπουδάζω. Καλά που έχω και τον Τούρκο…

Τούρκος: Μα τι γάμπες είναι αυτές… Τι επιδερμίδα! Όσο και να χαϊδεύομαι πάνω της δεν την χορταίνω… Παριστάνω τον αδιάφορο όταν με φωνάζει για φαγητό, και καλά πως της κάνω χάρη που δοκιμάζω το φαΐ της, στην πραγματικότητα όμως δε βλέπω την ώρα να βρεθώ εκεί. Δίπλα της, να νιώθω πως με κοιτάζει να τρώω και να την βλέπω κι εγώ. Να ακούω τη φωνή της, να κοιτάζω τα μάτια της. Την πρώτη φορά που την πλησίασα και κόλλησα πάνω της δήθεν τυχαία φοβήθηκα μήπως με έδιωχνε. Αυτές οι ευρωπαίες είναι παράξενες, ποτέ δεν ξέρεις πώς θα αντιδράσουν σε μια ξαφνική επίθεση σαν αυτή. Εκείνη όμως μου χαμογέλασε και με δέχτηκε αμέσως. Τι ζεστό που είναι το δέρμα της. Σα λιακάδα καλοκαιρινή. Στη Μεσόγειο. Στην Ελλάδα.

Έλληνας: Μ’ έχουν πιάσει τρελά νεύρα. Από χτες στριφογυρίζω σα μαλάκας. Έχουμε τρεις μήνες να βρεθούμε κι αυτή μου λέει πως δεν έχει λεφτά. Μα καλά, δεν της λείπω; Δεν έπρεπε να είχε προβλέψει ένα κωλοεισιτήριο; Λοιπόν, δεν πάει άλλο, έσκασα. Αφού δεν πάει ο Μωάμεθ στο βουνό θα πάει το βουνό στο Μωάμεθ. Βγάζω εισιτήριο απόψε κιόλας. Μπαίνω ιντερνέτ και κλείνω για αύριο πρωί πρωί. Χωρίς να της πω τίποτα. Έκπληξη.

Τούρκος: Κάτι έπιασε χτες το αυτί μου στο τηλέφωνο για διακοπές και τέτοια. Αυτή δεν ήθελε. Ελπίζω να μην την έπεισε αυτός και μου την κάνει Χριστουγεννιάτικα για Ελλάδα. Δεν θα αντέξω να μου φύγει ξαφνικά. Προτιμώ να τη σκοτώσω παρά να την αποχωριστώ. Κι αυτός ο γελοίος τι άλλο θέλει πια για να καταλάβει; Προτιμάει να μείνει μαζί μου εδώ παρά να τρέχει μαζί του στα βουνά. Πόσο βλάκας πρέπει να είναι κάποιος για να μην αναγνωρίζει τα σημάδια της ήττας του;

Ελληνίδα: Τι γλυκός που είναι. Με τι χάρη κινείται στο δωμάτιο. Τι ευέλικτο αυτό το ωραίο μαυριδερό σώμα του. Δεν τον χορταίνω όταν τον πιάνουν τα κέφια του κι έρχεται ακροπατώντας κοντά μου στα σκοτεινά. Έχει μάθει τα κατατόπια και μπαίνει στο δωμάτιό μου μόνος του. Τα καλύτερα χάδια της ζωής μου μού τα έχει κάνει αυτός. Ποιος να το πίστευε δηλαδή. Τρελή ιστορία. Το κορμί του είναι πάντοτε ζεστό. Κι αυτή η γλώσσα του… Κόλαση σκέτη. Καλά που έχω και τον Τούρκο…

Έλληνας: Έκπληξη! Ήρθα! Αφού δεν τα κατάφερες εσύ να έρθεις για Χριστούγεννα στο Πήλιο ήρθα εγώ για Χριστούγεννα στην Κωνσταντινούπολη. Ομόρφυνες! Δεν πιστεύω να έχεις ερωτευτεί κάνα ντόπιο ε; Θα τον κάνω κομματάκια! Επ! Ποιος είναι αυτός;…

Ελληνίδα: Δεν είναι δυνατόν! Εσύ εδώ; Πώς κι έτσι; Γιατί δεν μου είπες τίποτα; Είσαι τρελός, πάει και τελείωσε. Δεν παίζεσαι λέμε! Έλα μέσα, πέρασε. Α, από δω ο φίλος μου ο Τούρκος.

Τούρκος: Βλέπουν καλά τα μάτια μου; Ήρθε εδώ ο αχρείος; Θέλει να μου καταστρέψει τα σχέδια, να την απομακρύνει από μένα! Τι άσχημος που είναι! Πώς μπορεί μια θεά σαν αυτήν να είναι με έναν τόσο κακομούτσουνο άντρα; Δεν την αξίζει. Είμαι καλύτερος από αυτον. Σιγά μην τον χαιρετήσω κιόλας. Θα φύγω με το κεφάλι ψηλά, αδιάφορος και ωραίος, και θα επιστρέψω τη νύχτα που θα κοιμούνται. Και τότε θα δει αυτός…

Ελληνίδα: Δεν μπορώ να το πιστέψω. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά που δεν είμαι σίγουρη για τίποτα. Δεν είδα πότε και ποιος μπήκε στο δωμάτιο. Δεν κατάλαβα πώς έγιναν όλα αυτά… Το μόνο που ξέρω είναι πως το πρωί ξύπνησα και τον βρήκα αιμόφυρτο στο πλάι μου, με τα σεντόνια μουλιασμένα στο αίμα. Κάλεσα αμέσως ασθενοφόρο μα ήταν αργά. Πέθανε από αιμορραγία, είπαν. Μάλλον του έκοψαν τη φλέβα του λαιμού. Κι εγώ δίπλα του συνέχιζα να κοιμάμαι αμέριμνη! Θεέ μου, τι φρίκη. Τρέμω από την ταραχή, δεν θα μπορέσω να ξανακοιμηθώ σε αυτό το σπίτι… Καλά που έχω και τον Τούρκο.

 Τούρκος: Ωραία. Ξεμπερδέψαμε και με δαύτον. Σιγά μη μου γλίτωνε, ο αχρείος. Ήρθε να μου χαλάσει τη ζωή, πρόλαβα και του χάλασα εγώ τη δική του. Του χάραξα τα λαιμό με τα νύχια μου. Πέρα για πέρα. Σα σιντριβάνι το αίμα του. Καλά να πάθει! Τώρα η αγαπημένη μου έχει μόνο εμένα… Είναι όλη δική μου. Να μάθει ο ανόητος, που νόμιζε πως μπορούσε να έχει τέτοια γυναίκα! Ποτέ και κανείς δεν θα μπει ανάμεσά μας. Κι επιτέλους, ελπίζω τώρα πια να μάθει να με λέει με το σωστό μου όνομα: Λεβιάθαν. Σαφώς κομψότερο από το Τούρκος.

Έλληνας: Τι είναι αυτό πάνω απ’ το κεφάλι μου; Τι σκατά, φίδια έχει το σπίτι; Δε βρίσκω και το φως γαμώτο! Τι είναι αυτό; Χριστέ μου, με γδέρνει! Λιοντάρι μπήκε στο δωμάτιο; Θεέ μου, ο λαιμός μου! Ούτε να φωνάξω δε μπορώ! Τη σπρώχνω και δεν καταλαβαίνει τίποτα, πεθαίνω! Αίμα είναι αυτό; Μα τι γίνεται;… Δεν είναι δυνατόν! Μια γάτα στο κρεβάτι μας; Βοήθεια! Με σκοτώνει το κωλόγατο!!! Τι; Πού βρέθηκε εδώ ο Τούρκος!;…

 

The 6th Sin: Like greed, Envy (Latin, invidia) may be characterized by an insatiable desire; Those who commit the sin of envy resent that another person has something they perceive themselves as lacking, and wish the other person to be deprived of it. Dante defined this as a desire to deprive other men of theirs. Demon of Envy: Leviathan».

Αρέσει σε %d bloggers: