Daily Archives: 10 Μαρτίου, 2010

Signal Failure

Ένα βράδυ είδα από μακριά τον Αλμπέρ Καμύ να περπατά στην έρημο με ένα νεροπίστολο στο χέρι. Νομίζω πως δεν έψαχνε έναν Άραβα, απλώς διψούσε. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσε κάθιδρος, άνοιγε το στόμα και πυροβολούσε τη γλώσσα του με χλιαρό νερό///Μετά άκουσα δυο νομάδες που συζητούσαν μεταξύ τους. Ο ένας έλεγε πως οι σκέψεις γάζωναν το νου του σαν μικρές ραπτομηχανές. Ο άλλος του απάντησε πως ναι, πράγματι, κι εκείνος έβλεπε τα ίχνη από τις κλωστές αποτυπωμένα στο αριστερό του μάγουλο///Πάνω από τις αθηναϊκές πολυκατοικίες, τον τελευταίο καιρό, πετάνε κορίτσια με αέρινα φουστάνια και όμορφα χαμόγελα. Κρατούν στο χέρι τους ροζ ομπρελίνα, και μοιάζουν με ψεύτικα καθώς τα παρασύρει ο αέρας προς το Γκάζι, βιαστικά///Σε κάτι σκαλιά μιας πολυκατοικίας στην οδό Στουρνάρη, που θυμάμαι πως μύριζε χαρακτηριστικά όπως όλες οι αθηναϊκές πολυκατοικίες του κέντρου, μια νύχτα παρελθοντική βρήκε τον τρόπο να με πείσει πως τα σταυροδρόμια δεν διασταυρώνονται τυχαία. Έκτοτε πολλοί άνθρωποι μου ανέφεραν πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή. Σήμερα νομίζω πως τείνω να το πιστέψω, αλλά όχι εντελώς///Εκείνη τη νύχτα φορούσα ένα οινοπνευματί δανεικό πουκάμισο. Ο Γ. είχε επιμείνει πως μου πήγαινε πολύ. Θυμάμαι πως το πουκάμισο εκείνο μύριζε Γ. πολύ έντονα, ειδικά στο σκοτάδι εκείνης της Αθήνας///Όταν οι άγγελοι φτάνουν στο αμήν εξαπολύουν μυρωδιές στον κόσμο και τον ζαλίζουν προσωρινά///Για το καλό του///Χτες τη νύχτα ονειρεύτηκα κάτι μεγάλα χάρτινα καράβια με αληθινούς επιβάτες που πάλευαν με τα κύματα γύρω από ένα ετοιμόρροπο νησί. Μου άρεσε που είχα αποκλειστεί στο νησί εκείνο γιατί, αν και ετοιμόρροπο, ήταν πολύ μικρό και όμορφο, και μέχρι να κοπάσει η τρικυμία δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής///Πάντα μου άρεσε να ζω σε νησιά. Η θάλασσα που μας χώριζε από τον υπόλοιπο κόσμο ήταν για μένα το αμνιακό υγρό μου///Επίσης ανέκαθεν μου άρεσε να μετράω το χρόνο με χειμώνες. Όταν περίμενα κάτι καλό, ή όταν ήθελα απλώς να καθησυχάσω τον εαυτό μου, πάντα έλεγα πως αφού υπάρχει μπροστά μας ένας χειμώνας η ζωή θα συνεχιζόταν για λίγο ακόμα όπως ήθελα///Έκτοτε μετράω τους καταναγκασμούς μου στα πλακόστρωτα των δρόμων, σε διάκενα κειμένων, σε φανταστικές μετρήσεις αποστάσεων μεταξύ δύο λωρίδων της ασφάλτου. Ο κόσμος γύρω μου ευνοεί τα παραληρήματα όσων έχουν ανάγκη να πατάνε μόνο στα λευκά για να ξορκίσουν τη γρουσουζιά των ενδεχομένων///Εντωμεταξύ, η σχετικότητα των πραγμάτων με χαστουκίζει κάθε πρωί υπενθυμητικά. Κάποτε όμως θα αποκτήσω μια εντελώς δική μου μνήμη και δεν θα χρειάζομαι εικονικά βοηθήματα///Μέχρι τότε θα συνεχίσω να αναζητώ νοήματα και μυστικά μηνύματα στις αδιόρατες κινήσεις των περαστικών ή στις συμπτώσεις της ημέρας///Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία συνάφεια και απορώ ποια αδιευκρίνιστη ανάγκη με έκανε να κάτσω και να το γράψω λίγο πριν///Πρέπει άραγε να υπάρχει πάντα κάποιος λόγος για τις πράξεις των ανθρώπων;///Κι αν ο κανόνας είναι αυτός, μήπως ξεφεύγουν τουλάχιστον οι σκέψεις πού και πού;///Αυτά λοιπόν, και τώρα βγαίνω στο κρύο, να ανάψω ένα τσιγάρο και να ξύσω το δάχτυλό μου που μούδιασε///Τα σέβη μου.

Αρέσει σε %d bloggers: