Signal Failure

Ένα βράδυ είδα από μακριά τον Αλμπέρ Καμύ να περπατά στην έρημο με ένα νεροπίστολο στο χέρι. Νομίζω πως δεν έψαχνε έναν Άραβα, απλώς διψούσε. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσε κάθιδρος, άνοιγε το στόμα και πυροβολούσε τη γλώσσα του με χλιαρό νερό///Μετά άκουσα δυο νομάδες που συζητούσαν μεταξύ τους. Ο ένας έλεγε πως οι σκέψεις γάζωναν το νου του σαν μικρές ραπτομηχανές. Ο άλλος του απάντησε πως ναι, πράγματι, κι εκείνος έβλεπε τα ίχνη από τις κλωστές αποτυπωμένα στο αριστερό του μάγουλο///Πάνω από τις αθηναϊκές πολυκατοικίες, τον τελευταίο καιρό, πετάνε κορίτσια με αέρινα φουστάνια και όμορφα χαμόγελα. Κρατούν στο χέρι τους ροζ ομπρελίνα, και μοιάζουν με ψεύτικα καθώς τα παρασύρει ο αέρας προς το Γκάζι, βιαστικά///Σε κάτι σκαλιά μιας πολυκατοικίας στην οδό Στουρνάρη, που θυμάμαι πως μύριζε χαρακτηριστικά όπως όλες οι αθηναϊκές πολυκατοικίες του κέντρου, μια νύχτα παρελθοντική βρήκε τον τρόπο να με πείσει πως τα σταυροδρόμια δεν διασταυρώνονται τυχαία. Έκτοτε πολλοί άνθρωποι μου ανέφεραν πως τίποτα δεν είναι τυχαίο στη ζωή. Σήμερα νομίζω πως τείνω να το πιστέψω, αλλά όχι εντελώς///Εκείνη τη νύχτα φορούσα ένα οινοπνευματί δανεικό πουκάμισο. Ο Γ. είχε επιμείνει πως μου πήγαινε πολύ. Θυμάμαι πως το πουκάμισο εκείνο μύριζε Γ. πολύ έντονα, ειδικά στο σκοτάδι εκείνης της Αθήνας///Όταν οι άγγελοι φτάνουν στο αμήν εξαπολύουν μυρωδιές στον κόσμο και τον ζαλίζουν προσωρινά///Για το καλό του///Χτες τη νύχτα ονειρεύτηκα κάτι μεγάλα χάρτινα καράβια με αληθινούς επιβάτες που πάλευαν με τα κύματα γύρω από ένα ετοιμόρροπο νησί. Μου άρεσε που είχα αποκλειστεί στο νησί εκείνο γιατί, αν και ετοιμόρροπο, ήταν πολύ μικρό και όμορφο, και μέχρι να κοπάσει η τρικυμία δεν υπήρχε τρόπος διαφυγής///Πάντα μου άρεσε να ζω σε νησιά. Η θάλασσα που μας χώριζε από τον υπόλοιπο κόσμο ήταν για μένα το αμνιακό υγρό μου///Επίσης ανέκαθεν μου άρεσε να μετράω το χρόνο με χειμώνες. Όταν περίμενα κάτι καλό, ή όταν ήθελα απλώς να καθησυχάσω τον εαυτό μου, πάντα έλεγα πως αφού υπάρχει μπροστά μας ένας χειμώνας η ζωή θα συνεχιζόταν για λίγο ακόμα όπως ήθελα///Έκτοτε μετράω τους καταναγκασμούς μου στα πλακόστρωτα των δρόμων, σε διάκενα κειμένων, σε φανταστικές μετρήσεις αποστάσεων μεταξύ δύο λωρίδων της ασφάλτου. Ο κόσμος γύρω μου ευνοεί τα παραληρήματα όσων έχουν ανάγκη να πατάνε μόνο στα λευκά για να ξορκίσουν τη γρουσουζιά των ενδεχομένων///Εντωμεταξύ, η σχετικότητα των πραγμάτων με χαστουκίζει κάθε πρωί υπενθυμητικά. Κάποτε όμως θα αποκτήσω μια εντελώς δική μου μνήμη και δεν θα χρειάζομαι εικονικά βοηθήματα///Μέχρι τότε θα συνεχίσω να αναζητώ νοήματα και μυστικά μηνύματα στις αδιόρατες κινήσεις των περαστικών ή στις συμπτώσεις της ημέρας///Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία συνάφεια και απορώ ποια αδιευκρίνιστη ανάγκη με έκανε να κάτσω και να το γράψω λίγο πριν///Πρέπει άραγε να υπάρχει πάντα κάποιος λόγος για τις πράξεις των ανθρώπων;///Κι αν ο κανόνας είναι αυτός, μήπως ξεφεύγουν τουλάχιστον οι σκέψεις πού και πού;///Αυτά λοιπόν, και τώρα βγαίνω στο κρύο, να ανάψω ένα τσιγάρο και να ξύσω το δάχτυλό μου που μούδιασε///Τα σέβη μου.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 10 Μαρτίου, 2010, in 1 and tagged . Bookmark the permalink. 17 Σχόλια.

  1. Η Κλειδαρότρυπα είναι η αγαπημένη μου κατηγορία.
    Κι ο Καμύ ο αγαπημένος μου συγγραφέας (ένας από, τουλάχιστον).

  2. Μούδιασε το δάχτυλο από την πληκτρολόγηση ε?
    Ε, πάρε κι εσύ ένα Μακ εμ touchscreen! Δε θα χαλάει και το μανικιούρ, χαχαχαχα!!
    😛

    Πού είναι το Πόνυ?!?!?!?
    🙂

  3. Πάντα υπάρχει λόγος για τις πράξεις των ανθρώπων. Απλώς δεν είναι απαραίτητο αυτές να αφορούν αποκλειστικά και μόνο τους ίδιους.
    Κάτι που σ’ εμάς όταν το κάνουμε φαίνεται να μην έχει συνάφεια, για κάποιους άλλους είναι η απάντηση που γύρευαν κι εμένα σήμερα η θάλασσά σου ως αμνιακό υγρό, όπως και το καταπραϋντικό έργο των αγγέλων σου, έσωσαν τη μέρα μου.

    Έχεις το θαυμασμό μου!
    (ό,τι κι αν αξίζει αυτό)

  4. Γ. (protected by witchcraft)

    Η φίλη μου πρόκειται σύντομα να τηλεμεταφερθεί στην Αθήνα. Πριν από πολλά χρόνια, όταν γυρίζαμε μαζί στους δρόμους εδώ, μόνο και μόνο επειδή ήμασταν πρωταγωνιστές (ο ένας για τον άλλον) η άθλια πόλη γινόταν, για λίγο, ιδανικό θέατρο. Και ό,τι και αν κάναμε μαζί προκαλούσε την τύχη: προκαλούσαμε συμπτώσεις που μόνο μετά καιρό, χρόνια, ξεδιάλυναν. Τότε, πιστεύαμε στην τύχη. Σήμερα, πιστεύουμε στα βουντού. Και ξέρουμε πολύ καλά τι μπορούμε να κάνουμε. Ο δυστυχής τοπικός πληθυσμός το αγνοεί, αλλά, σύντομα, η ζωή σε αυτήν τη στερημένη πόλη θα υποστεί μια σειρά ανεξήγητες ενδορρήξεις, στο πέρας των οποίων θα έχει γίνει, για πάντα, ιδανικό θέατρο.

  5. «Ένα βράδυ είδα από μακριά τον Αλμπέρ Καμύ να περπατά στην έρημο με ένα νεροπίστολο στο χέρι. Νομίζω πως δεν έψαχνε έναν Άραβα, απλώς διψούσε. Κάθε λίγο και λιγάκι σταματούσε κάθιδρος, άνοιγε το στόμα και πυροβολούσε τη γλώσσα του με χλιαρό νερό»…..σοκαριστικό…..μια ιστορία μόλις άλλαξε εικόνες…

  6. Κάτι σα να μου θυμίζουν όλα αυτά…

    Ξέρω ότι τείνω να επαναλαμβάνομαι, αλλά θα στο ξαναπώ:
    Τα σέβη μου στις αντοχές τις απόστασης….

    ΥΓ: Και μου ήρθε και αυτό στο μυαλό, μια φράση από ένα βιβλίο παλιό:
    «Η υπερβολική ευαισθησία είναι μια εξαιρετική αρετή όταν συνδυάζεται με τη χάρη και την ευφυϊα, επικίνδυνη όμως γι αυτόν που πηγαίνει σε ορισμένα μέρη χωρίς να ξέρει τι να αναζητήσει και τι θα βρει…»

  7. Ευτυχώς που υπάρχουν αυτές οι» αδιευκρίνιστες ανάγκες».
    Σκέψου όλες μας οι ανάγκες να ήταν ξεκάθαρες.Που θα χωρούσε η ποίηση;
    Πως θα εκφραζόταν ο »έσωθεν θυμός»;

    Οταν μου λένε το καλοκαίρι: Πας διακοπές; όχι, λεω πάω για ζωή. Διακοπές κανω το χειμώνα(απ΄τη ζωή)

  8. τίποτα δεν είναι τυχαίο ή τουλάχιστον σχεδόν τίποτα.
    την ώρα που βγήκες έξω να ανάψεις τσιγάρο το δικό μου δάχτυλο καιγόταν από την καύτρα του δικού μου. 😉
    καλησπέρα σου!

  9. Έχεις τόσους ελπιδοφόρους Χειμώνες μπροστά σου κοντό μαλλάκι που …ζηλεύω, έχεις Άνοιξη ατέλειωτη, χάρισμα απ’ τα βλαστάρια σου που ανθίζουν, έχεις συντροφιά τρυφερή, έχεις το νόστο μέσα σου που δεν κρύβεσαι σαν το νανουρίζεις, όσο και να σε πληγώνει η δώθε όχθη, έχεις το δαχτυλάκι σου που μουδιάζει τόσο συχνά τόσο γλυκά, σα στέλνει τα μηνύματα τα όμορφα, τι άλλο θες, δεν καταλαβαίνω, δεν καταλαβαίνω κοντό μαλλάκι, έλα μπράβο!

  10. Απολαμβάνω αυτά τα κείμενά σου, το ‘χω ξαναπεί.
    Διαβάζοντάς το, νόμιζα ότι διάβαζα τις σκέψεις μου! Λατρεύω τον Καμύ και παραδόξως πριν λίγο ανέλυα στην παρέα μου, κάποιες απ’ τις πιο περίεργες συμπτώσεις της ζωής μου και κατέληγα στο συμπέρασμα που πάντα καταλήγω: Όλα γίνονται για κάποιο λόγο και σίγουρα για το καλό μας (αρκετά αισιόδοξη σκέψη για ‘μένα).
    Λατρεύω τα νησιά και μετράω με τους ίδιους τρόπους τους καταναγκασμούς μου. Όμως το χρόνο τον μετράω με τις Άνοιξες (?).
    Ζηλεύω την ικανότητά σου να γράφεις τόσο όμορφα τις σκέψεις σου κι έλα επιτέλους Ελλάδα να πιούμε καφέ!

  11. Ποτέ δεν περίμενα από σένα τόση ψευτιά….. 🙂
    «Αυτό το κείμενο δεν έχει καμία συνάφεια …»

    Όμως να ξέρεις ότι κανείς μας πια δεν μασάει τα παραμύθια σου.
    Σ΄αρέσει δεν σ΄αρέσει, αν είναι κάτι που χαρακτηρίζει αυτό το εξαιρετικό κείμενο δεν είναι παρά η απόλυτη συνάφεια.

    Φιλί στο πονεμένο δάχτυλο 🙂

    @ Кроткая
    Εδώ είμαι γλυκό μου. Μέχρι το τυπομπλουζάδικο είχα πεταχτεί να δώκω τις παραγγελίες μου και ήρθα τρέχοντας….. 🙂

  12. Πάμε Πλατεία για το σημερινό ταίνι με το Σπύρο ν’ ανεμίζει σα φτερωτή στην ανηφόρα το πενηντάφυλλο; Γιατί σ’ αγαπάνε τόσο οι φίλοι σου, πες μας το μυστικό σου να μη βουρλίζομαι, να πάψω να θέλω να σ’ αντιγράφω! Δώσε μου λίγη σημασία να πάρει η ευχή.

  13. @Time

    Νομίζω κι εμένα η Κλειδαρότρυπα είναι η αγαπημένη μου κατηγορία. Είμαι γνωστός ματάκιας, ακόμα κι αν πρόκειται να κρυφοκοιτάζω τον ίδιο μου τον εαυτό.

    @Krot

    Καλημέρα Κροτ!

    @Riski

    Εξαιρετικά κολακευτικό να μου λέει κάποιος πως κάνα δυο σκόρπιες σκέψεις μου του άλλαξαν τη μέρα! Εξαιρετικά.
    Ο θαυμασμός σου με τιμά και με δεσμεύει: να προσπαθώ διαρκώς να είμαι αντάξιά του. Αξίζει όσα δεν μπορείς να φανταστείς. Κι ακόμα περισσότερα!

    @Γ. (protected by witchkraft)

    You make me feel mighty real. Κι αν γίνει αυτό που λες, να ξέρεις πως θα είσαι η ειδοποιός αιτία. Όπως πάντα στη ζωή μου, δηλαδή. Δε βλέπεις? Πάντα στα κοινά μας κατατόπια γυρίζω -έστω και νοερά, μετά από χίλια χρόνια- για να καταλάβω τον εαυτό μου και να ελπίσω στη ζωή εκείνη, τη δική μου, που τη γράφουμε πάντα εσύ κι εγώ μαζί.

    @johnstreckfous

    Πόσο χαίρομαι όταν καταλαβαίνει κάποιος τους υπαινιγμούς μου! Άλλαξα την ιστορία, κι εσύ μίλησες γι’ αυτή την αλλαγή εικόνων. Τι άλλο να προσθέσω παρά μόνο ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ?…

    @travellirious

    Πολύ ωραίο το απόσπασμα. Κάθισα και το σκέφτηκα, ξέρεις, κι είδα πως είναι τόσο σωστό που σχεδόν σου κολάει στο δέρμα καθώς το διαβάζεις και το ξαναδιαβάζεις βρίσκοντας μέσα του τα σημαντικότερα κομμάτια του εαυτού σου… Καταπληκτικό!

    @utopiacl

    Σου εύχομαι, μικρή μου έμπνευση, πάντα η ζωή σου να είναι διακοπές και στις διακοπές πάντα να ενσαρκώνεις τη ζωή. Με τις λέξεις, με τις σκέψεις, με τα πινέλα σου. Το μέλλον θα αλλάξει μόνο αν οι καλλιτέχνες πεισμώσουν πολύ και συνεχίσουν να τα χρωματίζουν με τα δικά τους χρώματα.

    @basnia

    Κάηκε το δαχτυλάκι? Αχ! Αυτό δεν το ήθελα. Θέλεις με το επόμενο τσιγαράκι να συμφωνήσουμε και να το ανάψουμε μαζί?

    @kakaras 1.

    Όλα αυτά που λες, όμορφε Αντώνη, είναι η χαρά της ζωής μου. Χωρίς αυτά δεν θα υπήρχε λόγος να προσπαθώ σχεδόν για τίποτα. Με ξέρεις όμως, είμαι ανήσυχο μυαλό (γι’ αυτό και κοντοκουρεύω διαρκώς και το κεφάλι), πάντα αποζητάω και κάτι ακόμα.
    Αδύνατον να κάτσω ήσυχη και να απολαύσω τη μέρα μου έτσι απλά. Πρέπει πάντα, δίπλα στην απόλαυση του παρόντος να κυνηγάω και το μέλλον. Γι’ αυτό με τρώνε τα σκουλικάκια του αύριο. Επειδή θέλω κι αυτό να το κάνω τόσο καλό κι ακόμα πιο ωραίο από το σήμερα.
    Άντε πια, να βρεθούμε!!!

    @annanas

    Γλυκύτατό μου φρούτο (και φιλικό προς τη γραμμή!) με το που θα καταφθάσω θα πιούμε τον καλύτερο καφέ της εποχής! Κι αν θες κάνα βραδάκι, θα πάμε και για νυχτοπερπατήματα, με ποτηράκια στο χέρι, στολισμένα με φετούλες ανανά!

    @ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ’ ΑΛΩΝΙ

    Πόσο μου αρέσει όταν δεν με πιστεύεις, μικρό μου πόνι! Με κάνεις να θέλω να απογειωθώ ακόμα πιο πολύ, και σαν καλός παραμυθάς να φτιάξω ακόμα πιο απίστευτες ιστορίες. Και να σε καλέσω να τις δεις, για να μου ξαναπείς «δεν σε πιστεύω»! Κι άλλες, κι άλλες μετά. Να μη σταματήσουμε ποτέ να παίζουμε με τα ενδεχόμενα και τα μυστικά κοιτάπια του μυαλού μας. Αυτό είναι παρέα, αυτό θέλω να κάνω διαρκώς!

    @kakaras 2.

    Μου διάβασε ο δικός σου την οικογενειακή ανακοίνωση πριν λίγο, και ειλικρινά, δεν ξέρω ποιος πρέπει να θαυμάζει ποιον!!!Είστε παράξενα μυαλά εκεί στο σόι, ωραία, διαφορετικά! Έτοιμα να σας αγαπήσουν οι φίλοι κι οι γνωστοί, κι ας λες πως με ζηλεύεις. Είστε κέρδος για όσους αφήνετε να σας πλησιάσουν και να σας δουν από κοντά. Τα εννοώ αυτά που λέω, και το ξέρεις καλά.
    Με αγαπάνε γιατί είμαι τυχερή που τους συνάντησα μια μέρα, κι έκτοτε με κάνουν να θέλω να κάνω το παν για να συνεχίσω να τους αξίζω, όμορφε Κακαρά. Και γιατί τους αγαπάω κι εγώ, και την αγάπη πάντοτε τη νιώθεις.
    Όταν κατέβω προς το νότο, ελπίζω να με βγάλεις καμιά βόλτα για ρακές στα κατατόπια σου, να τα λέμε και να βλεπόμαστε από κοντά!
    Και να μου δώσεις λίγη σημασία να πάρει η ευχή!!!
    Κι εγώ σου υπόσχομαι το κοντό μαλλάκι να μην το μακρύνω ΠΟΤΕ!
    Έτσι!

    ———

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  14. μηπως εχεις αναπτηρα;

  15. @mistounou

    Βεβαίως!
    Κλακ!!!
    Άναψε?

  1. Παράθεμα: Top post 11-03-2010 « σκάνδαλα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: