Κοινωνική συνείδηση

Φρέναρε μαλακά στο πορτοκαλί. Στο κόκκινο ήταν κάτω από το φανάρι. Έβγαλε το χέρι έξω από το παράθυρο και συνέχισε να καπνίζει το Μάρλμπορο χαζεύοντας στα πέριξ. Το γνωστό πακιστανάκι πλησίασε κι άρχισε να του σαπουνίζει το παρμπρίζ. Χωρίς να ρωτήσει. Ξιπόλητο. Ως συνήθως. Για λίγο η σκούπα πηγαινοερχόταν σαν παιχνίδι πάνω στο τζάμι. Άσπρος, διάφανος, άσπρος, διάφανος ο κόσμος μπροστά του. Το κορίτσι στράγγιξε τα νερά και του χαμογέλασε με κάτι δόντια σαν φεγγάρια. Εκείνος ψάχτηκε για κάνα ψιλό, πέτυχε ένα πενηντάλεπτο στο βάθος της τσέπης. Το παρέδωσε στην ανήλικη εργάτρια και έβαλε πρώτη ξεκινώντας με το πρώτο πράσινο.

Λίγο πιο κάτω, το ίδιο σκηνικό. Φρένο στο πορτοκαλί, νεκρό στο κόκκινο. Το πάρκο πιο κει βούιζε από παιδιά που έτρεχαν κι έπαιζαν αμέριμνα. Η παιδική χαρά έμοιαζε με νηπιαγωγείο. Μια μαμά κρατούσε ένα πράσινο τάπερ και τάιζε σταφύλι ένα μελαχρινό αγόρι. Μια άλλη έτρεχε πίσω από ένα ξανθό κοριτσάκι κουβαλώντας στο χέρι ένα ροζ μπουφάν. Από το ανοιχτό παράθυρο άκουσε τη φωνή του πωλητή που του πρότεινε χαρτομάντιλα.

 «Ένα ευρώ το πακέτο, τζάμπα πράμα, πάρε ένα».

Ψάχτηκε στα γρήγορα, στην ίδια τσέπη ψάρεψε ένα δίευρο. Το παρέδωσε στον έμπορο και παρέλαβε τα χαρτομάντιλα μουρμουρίζοντας «ευχαριστώ». Το φανάρι άναψε.

«Κράτα τα ρέστα, άναψε πράσινο», φώναξε βάζοντας πρώτη.

Στο σπίτι πια, έβγαλε τα παπούτσια και πέταξε τη γραβάτα στον καναπέ. Στην καφετιέρα είχε μείνει καφές από το πρωί. Τον έβαλε κρύο σε μια κούπα και κάθισε κοντά στο παράθυρο. Άρχισε να ανοίγει τους φακέλους που είχε αφήσει στο κατώφλι ο ταχυδρόμος το πρωί. Λογαριασμός κινητού είκοσι ευρώ. Σταθερό ογδόντα πέντε. ΔΕΗ εκατόν τριάντα.

«Πόσα; Το ρημάδι το θερμοσίφωνο πάλι το ξεχάσαμε ανοιχτό;», φώναξε και της έγνεψε να έρθει κοντά του.

Απόδειξη από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τη μηνιαία συνεισφορά του. Εθνοκάρτα Φεβρουαρίου. Διαφημιστικό φυλλάδιο για σούπερ προσφορές του γειτονικού Βασιλόπουλου. Φάκελος από την Ένωση Τυφλών Καλλιτεχνών που αγοράζει τις ευχετήριες κάρτες του κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα.

«Έχεις κι ένα γράμμα από το Ινδάκι της Action Aid που υιοθέτησες εκεί στα σύνορα με το Πακιστάν, πώς το λένε το χωριό, είπαμε;», τον ρώτησε πλησιάζοντας κοντά του.

Πήρε το φάκελο από τα χέρια της και έσκισε προσεκτικά την άκρη. Τράβηξε τη ροζ σελίδα. Πάνω πάνω, το Ινδάκι είχε ζωγραφίσει τέσσερις κόκκινες πιπεριές. Στο κάτω μέρος υπέγραφε με το όνομά του. Ταριτγιότι. Τα τελευταία νέα του ήταν ότι πήγαινε σχολείο και είχε αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά. Φωτογραφία δεν είχε, με την επόμενη αποστολή θα του έστελναν μία έγχρωμη. Δίπλωσε τη σελίδα και την ξανάβαλε στο φάκελο.

«Θέλεις να πάμε για κάνα ποτό ή προτιμάς να μείνουμε μέσα;», τον ρώτησε μόλις τον είδε πως τελείωσε να κοιτάζει την αλληλογραφία.

«Είμαι κουρασμένος. Ας μείνουμε μέσα. Να ανοίξω κρασί; Έφερα ένα ωραίο», πρότεινε πλησιάζοντας ήδη το ψυγείο.

Σε λίγο έφερε ένα δίσκο με αυτοσχέδια μεζεδάκια που ετοίμασε για συνοδευτικά. Τον ακούμπησε στο τραπέζι κι έβαλε κρασί σε δυο ποτήρια.

«Το βιβλίο μου κυκλοφορεί στα τέλη του μηνός. Σκέψου! Έχω γράψει ένα βιβλίο όπου κράζω τους μπάτσους! Ποιος, εγώ! Τη σήμερον ημέρα! Κι όμως το δέχτηκαν. Καλό;», τη ρώτησε χαμογελώντας.

«Βαριέμαι να συζητάω μαζί σου», του απάντησε δυσαρεστημένη. «Όλο τα ίδια και τα ίδια λες. Όλο για σένα μιλάς! Δεν έχεις κοινωνική συνείδηση. Δεν σε ενδιαφέρουν τα κοινά!  Αναρωτιέμαι αν έχεις και οικογενειακή».

Τσίμπησε ένα από τα χειροποίητα μεζεδάκια του και ρούφηξε μια γουλιά από το κρασί που της είχε προσφέρει. Κοίταξε το σωρό με τα γράμματά του στη διπλανή καρέκλα και απέστρεψε το βλέμμα της. Κάτω από τo μπαλκόνι τους η Αθήνα έσφυζε από ζωή. Είχε σουρουπώσει για τα καλά και στον ουρανό ένα σμήνος πουλιά πέταγε βορείως.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 16 Μαρτίου, 2010, in 1 and tagged , . Bookmark the permalink. 14 Σχόλια.

  1. Χαχαχα!

    Παρόλο που δεν συμφωνώ με τους Γιατρούς και τα λοιπά (τα θεωρώ κοροιδίες), μετά από ΟΛΑ αυτά δεν είχε κοινωνική συνείδηση ΑΥΤΟΣ ο άνθρωπος?

    Ωραία η τύπισσα. Μούτρο. Το μαστίγιο της έλειπε και το κλουβί να τον χώσει μέσα προσοχή.

  2. Πικρή γεύση…αλλά κράτησα τις τέσσερις κόκκινες πιπεριές της ζωγραφιάς, χρωματική έκρηξη αισιοδοξίας, αν και λίγο καυτερές. 😉

  3. ωραίο και πάλι, Θεωρέμα.

  4. πάντως υπάρχουν άτομα με κοινωνική αλλά όχι οικογενειακή συνείδηση. Ζωγραφίσατε πάλι, κυρία μου 🙂

  5. Τελικά μάλλον έπρεπε να είχαν πάει για ποτό.
    Θα ήταν μια δραστηριότητα κοινωνικού περιεχομένου, που τουλάχιστον πριν την πρώτη γουλιά, απαιτεί συνείδηση.
    😉

  6. τελευταία έχω μπερδευτεί. ίσως και να με έχουν μπερδέψει. δεν ξέρω πλέον τι είναι συνείδηση. κοινωνική. οικογενειακή. πολιτική. δημόσια. ιδιωτική. δεν ξέρω πλέον. και μένω απλά να ακολουθώ το ένστικτο. ενίοτε και το δικό μου.
    πολύ καλησπέρα σου!

  7. Θα διαφωνήσω με το σχόλιο περί της αξίας των ΓΧΣ.

    Σχετικά με το κείμενο τώρα, από το να μην κάνουμε τίποτα, κάτι είναι και αυτές οι φιλανθρωπικές εκδηλώσεις. Το θέμα βέβαια είναι να αποτελούν κλαδιά της κοινωνικής μας δραστηριότητας και όχι κορμός.

    καλησπέρα σας

  8. Μου θύμισες μια γειτόνισσα, χρόνια πριν στην παιδική μου γειτονιά.
    Κοκέτα, την φωνάζαμε. Μόνη, μοναχική και χωρίς πολλά πολλά με κανέναν. Οικονομική ευχέρεια δεν είχε αλλά όταν την έβλεπες στο δρόμο, αν δεν το ήξερες, ούτε που φανταζόσουν ότι μόνη έραβε τα κομψά της ρούχα, πόσο πάμφθηνα ήταν όλα της τα κοσμήματα και τα αξεσουάρ, αλλά διαλεγμένα με γούστο και κάθε φορά ταιριασμένα.
    Καθαρή και πάντα μύριζε άρωμα, έστω και φθηνό.
    Η μικρή μονοκατοικία της πεντακάθαρη και ασπρισμένη όλες τις εποχές, οι γλάστρες φροντισμένες σε παράταξη στην πεντακάθαρη μικρή αυλή.
    Οι περισσότεροι στη γειτονιά μπήκαν στο σπίτι της, μόνο τη μέρα που πέθανε. Τα πάντα παλιά παρατημένα. Σκουριασμένα μαχαιροπήρουνα, τρύπια σεντόνια, βρώμικοι τοίχοι και αντί για το άρωμά της μια μυρωδιά μούχλας και κλεισούρας.
    Όλα όσα δεν ήταν σε δημόσια θέα, είχαν θυσιαστεί για χάρη της «εικόνας».

  9. Τι να πω Θεωρημα
    -ο καθενας στο δικο του παραλληλο συμπαν…
    κι ο καθενας μονος του ..
    δεν μπορουμε να μιλαμε για κοινωνικη συνειδηση οταν στα φαναρια κατοικουν ολοκληρες οικογενειες τζαμοκαθαριστων!

    -Οι τζαμοκαθαριστες των φαναριων!

    το ιδιο θλιβεροι σαν την οικογενεια σαλτιμπαγκων του Πικάσο.

    Μονο για κοινωνικη αναισθησια μπορουμε να μιλαμε
    και μαλιστα εις το ονομα της συγχρονης Ελλαδας !
    (το οξυμωρο σε ολο του το μεγαλειο)

    (130 ΔΕΗ?? εχουν βαλει νυχτερινο??)

    χχχχχχχχχχχχχ

  10. ? Το σχόλιο της τύπισσας μου θύμισε μια συνάδελφο που μου είπε τη φοβερή φράση «πόση ανέχεια να έχει κανείς πια;» εννοώντας βέβαια ανοχή… 😉

  11. @Time

    Χαχα! Ωραίο. Η θηροδαμάστρια και το θηρίο, σα να λέμε? Πολύ Αρκά διαβάζετε.
    Σοβαρά τώρα, νομίζω πως συμφωνώ. Όσο εποικοδομητική και να είναι η κριτική, παραμένει κριτική. Κι αυτό δεν ξέρω κατά πόσο ευνοεί τις ανθρώπινες σχέσεις σαν αυτήν της ιστορίας μας.

    @Τσαλαπετεινός

    Οι παιδικές ζωγραφίες έχουν πάντα κάτι συγκλονιστικά ενήλικο. Κάτι ήθελε να πει ο Ταριτγιότι. Κι αυτό το κάτι ήρθε και ταίριαξε γάντι στο στιγμιότυπο.

    @Krot

    Μερσί μικρή μου Κροτούλα. Χαίρομαι που το απόλαυσες!

    @annanas

    Σας ευχαριστώ, γλυκό μου φρούτο. Εύχομαι τώρα την άνοιξη να είστε πάντα δροσερό και εύγευστο, όπως πάντα.

    @Riski

    Χαχαχα! Πολύ ωραία η εναλλακτική συνέχιση της ιστορίας. Όντως, αν είχαν πάει για ποτό μπορεί να του φώναζε λιγότερο. Να μην τους βλέπει και ο κόσμος, ένα πράμα…
    Αυτό κι αν είναι κοινωνική συνείδηση, ε?

    @basnia

    Δεν θα διαφωνήσω και πολύ. Απλώς και μόνο, εδώ παρατέθηκε ένα στιγμιότυπο ανάμεσα σε ένα ζευγάρι που θα περίμενε κανείς να επικοινωνεί κι όμως, απ’ ο, τι φαίνεται δεν τα πολυκαταφέρνει. Ποιος έχει δίκιο ή άδικο δεν θα το μάθουμε ποτέ.

    @Μάνος΄

    Σίγουρα. Υπάρχουν άνθρωποι όμως που αρκούνται στο να φωνασκούν και να περνιούνται για κοινωνικά ευαισθητοποιημένοι, παρόλα αυτά παραμένουν ΜΟΝΟ στα λόγια. Ο κύριος της ιστορίας, όπως μπορεί κι όπως το καταλαβαίνει, προσπαθεί να κάνει μια κίνηση για την κοινωνία. Σωστή ή λάθος δεν θα το εξετάσουμε εδώ. Απλώς την κάνει.

    @ο αποτέτοιος

    Έτσι είναι τα νόστιμα φρούτα!

    @Μικρό μου πόνι

    Απίστευτη ιστορία! Σε ευχαριστώ πολύ που την παρέθεσες. Είναι συχνό το φαινόμενο της δημόσιας εικόνας που έχει καταπιεί την ιδιωτική. Πολλές φορές βλέπουμε ανθρώπους που παρουσιάζονται εντελώς διαφορετικοί απ΄ο,τι είναι. Το θέμα δεν είναι τι λες. Το θέμα είναι τι κάνεις. Και στις πράξεις φαίνεται το κατά πόσον διαθέτει ή όχι κανείς όσα πλασάρει ως χαρακτηριστικά του.

    @Talisker

    Συμφωνώ. Οι λεπτομέρειες μετράνε όμως. Αν ο καθένας μας έκανε κάτι μικρό, σίγουρα τα δεινά που συναντάμε γύρω μας θα είχαν μικρότερο εύρος. Αν στοχέυουμε στα μεγάλα παραβλέποντας τα μικρά, τότε απλώς ομφαλοσκοπούμε. Κι ο κόσμος δεν αλλάζει ποτέ. Ούτε στο ελάχιστο.

    @alepou

    Χαχαχα! Ωραίο! Μια φορά είχα ακούσει το εξής απίθανο: «Αν πέσει την ΥΠΟΛΗΨΗ σου κάνα σπίτι που να νοικιάζεται θα με ειδοποιήσεις?».
    Θεϊκό?…


    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  12. άλλο να δίνεις, να παίρνεις και να εκτίθεσαι κι άλλο να δίνει και να αποστειρώνεις (έστω φαντασιακά) — να δίνεις για να αποστειρώσεις. Άλλο να χτίζεις από κοινού κι άλλο να εξαγοράζεις με τηλεκοντρόλ.

  13. @maurochali

    Ναι. Κι επίσης άλλο να νομίζεις ότι δίνεις επειδή έχεις έμπνευση και γράφεις ωραία μανιφέστα ή εμφανίζεσαι στην τιβί και βγάζεις ωραία λογύδρια, αλλά από πράξεις γιοκ.

    (σε πεθύμησα!)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: