Daily Archives: 17 Μαρτίου, 2010

Η σφήκα

Το πρωί ήμουν παράξενα. Με το που βγήκα έξω ο ήλιος μου άστραψε ένα ξαφνικό χαστούκι και μετά κρύφτηκε για να μην αρχίσω τα αντίποινα. Η ώρα κόντευε εννιά όταν άρχισα να περπατάω στους χωματόδρομους σέρνοντας μαζί το σακίδιο και τα πόδια μου. Κοίταζα τα σύννεφα και προσπαθούσα να μαντέψω σχηματισμούς. Το πιο εντυπωσιακό ήταν ένα παχουλό ελεφαντάκι με ορθωμένη προβοσκίδα που πέταγε δυτικά.

Η άνοιξη είναι η χειρότερη εποχή για μένα. Γεμίζω αλλεργίες. Το δέρμα μου ανάβει από τον πρώιμο ήλιο και η φαγούρα δεν περνάει με τίποτα. Κι έπειτα, όλη αυτή την άνθιση, αυτόν τον οργασμό της φύσης τον σιχαίνομαι λιγάκι. Προτιμώ τις πιο ήσυχες εποχές. Χωρίς νταούλια και φιοριτούρες. Τις πιο σεμνές. Μου ταιριάζουν καλύτερα.

Λίγο πριν φτάσω στον προορισμό μου κοντοστάθηκα μπροστά από ένα φράχτη. Παρατήρησα το γιασεμί και τις βιολέτες  του σπιτιού και εισέπνευσα βαθιά τις μυρωδιές τους. Μια σφήκα που πηγαινοερχόταν στο παραδιπλανό αγιόκλημα κάθισε πάνω στο χέρι μου και μου έχωσε το κεντρί της στην παλάμη. Πριν προλάβω να αντιδράσω την είδα να πέφτει κάτω νεκρή. Ρούφηξα το πονεμένο χέρι και έφτυσα στην άσφαλτο. Λίγο πριν πατήσω το ήδη πεθαμένο έντομο με την αρβύλα μου του είπα:

«Όλους μας μίσησες κι όλοι σε μισήσαμε. Πάνω απ’ όλα όμως μίσησες τον εαυτό σου».

Νομίζω πως ήταν ένας καλός επικήδειος.

Ύστερα έφυγα βιαστικός και μπήκα στο πρώτο Φαρμακείο που είδα μπροστά μου για τις πρώτες βοήθειες. Το βράδυ επέστρεψα μπροστά στο φράχτη κι αναζήτησα το κουφάρι της σφήκας. Όσο κι αν έψαξα δεν κατάφερα να το εντοπίσω. Μπορεί να το είχαν ήδη μαζέψει τα μυρμήγκια ή κάνας οδοκαθαριστής. Μπορεί και να είχε διαλυθεί κάτω από τα βήματα των διερχομένων. Πάντως η σφήκα μου έλειπε.

Αρέσει σε %d bloggers: