Γλυκό σοκολάτα

Ήταν περασμένες επτά όταν βγήκαμε στο μπαλκόνι και καθίσαμε με τα πόδια πάνω στα κάγκελα. Ο ήλιος έδυε πίσω από τις γειτονικές πολυκατοικίες και ο ουρανός γέμιζε σιγά σιγά με διάφανα σύννεφα. Αράξαμε και κοιταχτήκαμε συνωμοτικά.

Οι καρέκλες του σκηνοθέτη άφηναν την πλάτη να βουλιάζει όμορφα στο δροσερό πανί τους. Η πλατεία είχε κόσμο, πολύ κόσμο, ως συνήθως. Στην οδό Θεμιστοκλέους δε νιώθεις ποτέ μοναξιά. Χαζεύαμε τους περαστικούς καπνίζοντας και περιμένοντας να γίνει το κέικ σοκολάτα που ψηνότανε στο φούρνο. Έφτιαξα τούρκικο καφέ με άρωμα μαστίχα, έφερα και δυο σφηνάκια λικέρ μαστίχα χιώτικη ορίτζιναλ για συμπλήρωμα και ανάψαμε καινούρια τσιγάρα ρουφώντας τη μυρωδιά της σοκολάτας από την κουζίνα που έκανε την κουρτίνα να θροΐζει σαν ανοιξιάτικο αεράκι.

Οι γλάστρες μας ήταν καταπράσινες. Η καινούρια σου γαρδένια αρωμάτιζε τον αέρα με μια βαμβακερή μυρωδιά παιδικής ηλικίας. Οι κάκτοι μου κοτσονάτοι και αμυντικοί περίμεναν να πέσει το βράδυ. Οι τριανταφυλλιές και ο δυόσμος τσάκιζαν τα πεζούλια με την ευωδιά τους. Ήταν ένα ωραίο απόγευμα του Απρίλη, κι εμείς οι δυο απολαμβάναμε ακόμα και το παραμικρό ψιχουλάκι ζωής που περνούσε από μπροστά μας.

Το γλυκό έκαιγε στο φούρνο αλλά δεν κρατιόμασταν. Έβαλα τέσσερα αχνιστά κομμάτια μέσα σε ένα πιάτο και τα περιέλουσα με το σιρόπι μαύρης σοκολάτας που ονειρευόσουν από το πρωί. «Τι καλά που έριξες μέσα αμύγδαλο, κεράσι και λεβάντα!», αναφωνούσες πού και πού με τα δάχτυλα βουτηγμένα στο σιρόπι.

Τρώγαμε μαζί, γελώντας με τις πηρουνομαχίες που ξεσπούσαν όταν σημαδεύαμε την ίδια μπουκιά. Μετά έτρεξες μέσα κι έφερες υποβρύχιο τριαντάφυλλο με παγωμένο νερό, «μισή κουταλίτσα όλο κι όλο, ίσα να φύγει η πικρίλα της σοκολάτας», είπες και ξεκαρδίστηκες σαν τρίχρονο παιδί.

Μιλάγαμε για ώρες, ούτε που κατάλαβα για πότε νύχτωσε.

Με τα πόδια τεντωμένα στα κάγκελα, χωρίς να αλλάξουμε θέση, φλυαρούσαμε ακατάπαυστα παρακολουθώντας ζωή που έκανε παρέλαση στην πλατεία Εξαρχείων. Έφευγε αφήνοντας πίσω της την αύρα του καλοκαιριού που ετοιμαζότανε να ανθίσει. Σκέφτηκα πως η Αθήνα ήταν ανέκαθεν ο αγιάτρευτος έρωτάς μου, ακόμα κι όταν μερικές φορές αρνιόμουν να το παραδεχτώ. Άσχημη, βρώμικη, μεγάλη, συναρπαστική, ασύγκριτη, μαγευτική, απορροφητική σαν αφράτο κουζινόχαρτο που διψάει για χυμένο λάδι.

Σιγά σιγά οι γύρω πολυκατοικίες γέμισαν φωτισμένα παράθυρα και ανεμοκουρτίνες. Κάπως αργότερα το φεγγάρι ανέβηκε σε απόσταση αναπνοής από την πολυκατοικία μας κι εμείς απλώναμε τα χέρια για να το φτάσουμε γελώντας. Μερικά περαστικά συννεφάκια μας ειδοποίησαν πως εκεί ψηλά οι αέρηδες φυσούσαν ζόρικα. Στην πόλη όμως χαμηλά είχε δροσιά, ο αέρας μύριζε άνθος νεραντζιάς ανάμεικτο με το γειτονικό σουβλάκι.

«Μην ανάψεις φως, θα μαζευτούν κουνούπια», μου είπες και μου άπλωσες το χέρι. Με είδες που αναρωτιόμουν και μου είπες εντελώς φυσικά: «Μερικές φορές δεν πας κάπου απλώς φεύγεις από κάπου».

Μονομιάς ένιωσα πως εκείνο το βράδυ οι απορίες και οι ανασφάλειές μου διαλύονταν σαν τη βανίλια τριαντάφυλλο μέσα στο παγωμένο σου νερό. Συνέχισα περίσκεπτη να παρακολουθώ τους αόρατους βοριάδες που κυνηγούσαν τα αθώα συννεφάκια στην άκρη του ουρανού μέχρι που έπεσε δροσιά και τότε σηκωθήκαμε να μπούμε μέσα.

(Στη Μαρία Κ.,  που πίνει καφέ στην Place d’ Armes) 

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Απρίλιος 21, 2010, in 1 and tagged , . Bookmark the permalink. 17 Σχόλια.

  1. αυτό το ποστ περιλαμβάνει 24.593 θερμίδες!
    μιαμ!

  2. @Κροτ

    Χαχαχαχαχαχα!… Παίζεις με τον πόνο μου, παλιοκοριτσάκι, ε?…
    (φαντάσου όμως γεύση με θέα, ε?…) 🙂

  3. Είχα πολύ καιρό να διαβάσω (και μάλιστα δυό φορές 🙂 τόσο απλή και γεμάτη απίστευτα ζωντανές και καθημερινές εικόνες περιγραφή, χωρίς να κρύβει πίσω της κανένα περισσότερο βαθυστόχαστο νόημα και να αποκομίσω τόσα μα τόσα ….βαθυστόχαστα.
    Πολύ σ΄ευχαριστώ 🙂

  4. @Μικρό μου Πόνι

    Εγώ σε ευχαριστώ που έδωσες μια νέα ερμηνεία στο κείμενο και το είδες από μια τόσο διαφορετική οπτική. Πράγματι, μια απλή περιγραφή στιγμών ζωής ήθελα να κάνω. Συγκινητικών και χρωματισμένων με μυρωδιές, συναισθήματα και σκέψεις. Ευχαριστήθηκα πολύ που τα αναγνώρισες όλα αυτά μέσα από τις γραμμές μου.
    Να είσαι καλά και πάντα με όσφρηση, όραση και σκέψη μαχαίρι.
    🙂

  5. Πολύ όμορφες εικόνες!Κάτι τέτοια απογεύματα τα απολαμβάνω!Όπως και τις βραδιές που περπατάω στο δρόμο κι όλοι είναι στα μπαλκόνια και ακούω από παντού ομιλίες και γέλια

  6. @Κροτ

    Ναι, το παραδέχομαι. Είμαι άλλωστε γνωστή επιρρεπής στις κακές συνήθειες με γέυση μπίτερ, αμύγδαλου και βανίλιας. Ό, τι και να πω δεν αθωώνομαι, σηκώνω τα χέρια ψηλά! 🙂

    @Vany

    Ναι, υπέροχη εικόνα. Να περνάς κι από τα άγνωστα μπαλκόνια να ακούς τη ζωή να γελάει, να μιλάει, να φωνάζει. Εξαιρετικά ατμοσφαιρικό σχόλιο. Σε ευχαριστώ!
    🙂

  7. Όλα τα ζήλεψα σ΄αυτό σου το ποστ. Κυρίως τις γεύσεις και την παιγνιώδη διάθεση. Θεώρημα, έγραψες πάλι! 🙂

  8. Συνταγή ξενερώματος έπειτα από ένα εύγευστο ποστ:

    Όλα καλά βρε παιδί μου, αλλά αυτό το τσιγάρο… Κόφτε το πια…

  9. Οι ανθρώπινες σχέσεις, ειδικά οι αληθινές έχουν πολλή μαγεία και εσύ το ξέρεις 🙂

    ΥΓ: Ώχου ρε doc γκρίνια με το κάπνισμα κ εσύ…

  10. τα απλα,τα καθημερινα, τα μικρα ,τα δικα σας ειναι οσα μενουν.
    το απολαυσα μεχρι το τελος του!

  11. Οπως πάντα εξαιρετική,μας κάνεις να ρεμβάζουμε για λίγο ,μ’ αυτά τα θραύσματα ζωής.Φιλιά.

  12. Εγώ , πάλι , όταν πάω στην Αθήνα («όταν» λέω) μπαίνουν απο το παραθυρο στην Καλιθέα κάτι τεράστιες απλωμένες κυλότες , τα ξυνισμένα μούτρα της απέναντι, και οι μυρωδιές απο τα ξυνισμένα φρούτα της λαικής .
    Α και κάτι παράξενα μαυρα πουλιά σαν κοτσυφοί που τρώνε ότι βρουν.

  13. δεν ξέρω αν τα συναισθήματα κάνουν το μπαλκόνι ή το μπαλκόνι δημιουργεί τα συναισθήματα. λίγο το ένα λίγο το άλλο ίσως. καλημέρα σου! όμορφα ξέγνοιαστη. σαν όλα τα συναισθήματα που μας μετέδωσες.

  14. Πάλι βούρκωσα. Ένα βράδυ όμως να καθίσετε βράδυ στο μπαλκόνι σας χωρίς κανένα φως από πουθενά, ακούγοντας το soundtrack του 2046. Και μετά καπάκι στο dvd την τελευταία σκηνή του Kagemusha πριν τους τίτλους του τέλους. Έ μετά γράψε κάτι. Είμαι σε asian mood lately.

  15. Για πολύ καιρό βρισκόμουν και γω εκεί γύρω και εισέπνεα την μυρωδιά της ανθισμένης νεραντζιάς και πάντα αναρωτιόμουν πως μπορεί να δείχνει αυτή η πλατεία μέσα από τα γκρίζα μπαλκόνια. Τώρα μου έλυσες μια απορία.
    Καλά για το όργιο της σοκολάτας δεν σχολιάζω!
    Καλημέρα και πάλι καλημέρα!

  16. @renata, Μάνος, travellirious, αλις, utopiacl, il trovatore, Basnia, Maria, roundel, Καλημερούδια σας!
    🙂
    Σας ευχαριστώ για τις σκέψεις, τις εικόνες και τα ευγενή αισθήματα (η σοκολάτα είναι το καλύτερο διεγερτικό ανθρωπίνων σχέσεων, χεχεχε!) που μοιραστήκατε!
    Μπορούμε εφεξής να ονομαζόμαστε «Η λεγεώνα της Σοκολάτας», και μόνο εμείς να γνωρίζουμε τι εστί αυτό!
    Κι επίσης στα μπαλκόνια μας, στις κουζίνες, στα δωμάτια και στους ακάλυπτους να αφήνουμε πάντα να διαχέεται μια λεπτή μυρωδιά του μαγικού υλικού, που αν ανακατευτεί με τις νερατζιές, τις βιολέττες ή και το καυσαέριο ακόμα, να μπορεί να κάνει τη ζωή πολύ πιο ενδιαφέρουσα!

    Καλημέρες θηριάκια!

    (τροβατόρε γκρινιαρόγατε, όταν έρθεις στην Αθήνα την επόμενη φορά πάρε με ένα τηλέφωνο να σε πάω ΜΟΝΟ σε ευωδιαστά μέρη) Χα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: