Ένα ακρυλικό απόγευμα

Θα ήθελα μια μέρα να καλέσω για τσάι κάποιον που οι αγαπημένες του πίτες να είναι εκείνες που δεν δοκίμασε ακόμα. Και, κυρίως, οι πίτες που πρωταγωνιστούν στο Twin Peaks. Και που θα έδινε τα πάντα για μια κερασόπιτα, που θα την δοκιμάζαμε μαζί, με λίγο πράσινο τσάι και άφθονη συμπάθεια. Ταυτόχρονα θα μιλούσαμε για τον Μπάρτον Φινκ, για τον Σαίξπηρ, για τις ιδανικές παραλίες των καρτ ποστάλ και για κάτι θάλασσες γεμάτες ροζ αλάτι.

Εννοείται πως θα ήμασταν και οι δυο καθισμένοι κάτω από το τραπέζι – το γιατί δεν θέλει ρώτημα.

«Θέλεις τσάι;…,» θα τον ρωτούσα. Κι εκείνος θα μου έλεγε απλώς «Ναι».

Έτσι θα ήθελα να συμβεί το πρώτο μας ακρυλικό απόγευμα.

Μετά θα παίζαμε το παιχνίδι των δέκα ερωτήσεων και θα φτιάχναμε εξάστιχα ποιηματάκια με λίγες μόνο λέξεις και πολλά νοήματα. Λίγο πριν το τέλος του απογεύματος -πάντα απόγευμα συμβαίνουν αυτές οι μαγικές συναντήσεις- θα του έκανα δώρο έναν κόκκινο παπαγάλο και μετά θα του μαρτυρούσα στο αυτί το όνομα της γάτας μου, εκείνης της γνωστής, που τις νύχτες κάθεται απέναντί μου αμίλητη και καπνίζει κοιτώντας το σκοτάδι…

 

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Ιουλίου 20, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 23 Σχόλια.

  1. γι αυτή τη σκηνή με την γάτα θα σκότωνε ως και ο Λούις Κάρολ !

  2. @kkmoiris

    Γι’ αυτό σας το σχόλιο θα σας κερνούσα ως και τάρτα Μαρκολίνι!

  3. @kkmoiris

    Ευχαριστώ. Σκύψτε λίγο, μην χτυπήσετε το κεφάλι σας στο τραπέζι…

  4. Εντάξει. Ρωτάω.

    Πού έχετε κρύψει εκείνο τον κόκκο ροζ αλάτι που είχατε βρει ένα καλοκαίρι στη θάλασσα και ορκιστήκατε να μην τον χάσετε ποτέ; Καταλάβατε για ποιον κόκκο ροζ αλάτι μιλάω, ε; Αυτόν που βρίσκει κανείς μόνο μία φορά στη ζωή του.

  5. θα μιλήσω αλλά πρώτα πείτε της γάτας σας να μη φυσάει τον καπνό της στο πρόσωπό μου…

  6. Η γάτα μου φυσάει τον καπνό της μόνο στο πρόσωπο όσων συμπαθεί ιδιαίτερα. Στους άλλους δεν δίνει καν σημασία. Αντί να παραπονιέστε λοιπόν πάρτε την αγκαλιά. Είναι απαλή και έξυπνη. Και τότε θα το σβήσει.

  7. εντάξει. αν είναι τόσο τρυφερή όσο λέτε , θα της δώσω να γλείψει και ένα κοματάκι μωβ ζάχαρη. τότε θα το κόψει και θα γίνει sugar junkie

  8. Μια δοκιμή θα σας πείσει.

    (μωβ ζάχαρη;! – είμαι πολύ τρυφερή, και ήδη sugar junkie, μπορώ να έχω κι εγώ ένα παρακαλώ;)

  9. Φυσικά. Αρκεί να ξέρετε την απάντηση στο τι μπορεί να φτιάξει κάποιος με χαλάζι Ιουλίου.

  10. Μια ερώτηση για το χαλάζι,
    έμειναν άλλες εννιά,
    Ιούλιος κι ο τόπος βράζει,
    λίγο χαλάζι για δροσιά.

    (ή αλλιώς χαλαζίες για τα δαχτυλίδια της αγαπημένης του, φτιάχνονται μόνο με χαλάζι Ιουλίου, ως γνωστόν)

  11. Έχασα λοιπόν…

    Σκύψτε λίγο κοντά μου τότε. Πρέπει να σας μαρτυρήσω το όνομα της γάτας μου στο αυτί.
    Επίσης σας έχω ένα δώρο: έναν κόκκινο παπαγάλο, κοιτάξτε, χωράει στην παλάμη σας.

    Σας ευχαριστώ για αυτό το μαγικό ακρυλικό απόγευμα.
    Συνέβη ακριβώς όπως το ονειρευόμουν να συμβεί.

    Προσέξτε το κεφάλι σας.

    (η γάτα γνέφει αντίο)

  12. γκντουπ. αντίο. ευχαριστώ (είπε ο παπαγάλος)

  13. Εξαιρουμένου του Λουμίδη,μόνον δύο διάσημους παπαγάλους γνώριζα.Αυτόν της Ζαζί στο μετρό και αυτόν του Ντενί Γκετζ με το θεώρημάτου.Τώρα θα προσθέσω άλλον έναν στο παπαγαλοτζετσέτ.

    Μου θυμίσατε όμως τα αινίγματα που αντάλασσε ο Καραγκιόζης με κάποιον έμπορο(ή καπετάνιο,δεν θυμάμαι καλά) με έπαθλο την Βεζυροπούλα(ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων):

    ΕΜΠΟΡΟΣ:
    Εσύ που ξέρεις τα πολλά
    κι ο νους σου κατεβάζει
    χίλια καντάρια σίδερο
    πόσα βελόνια βγάζει;

    Κι ο Καραγκιόζης αμέσως:

    Όσες κλωστές και βελονιές
    έχει ένα φουστάνι
    χίλια καντάρια σίδερο
    τόσα βελόνια βγάζει.

    Και αύθις αντεπιτίθεται με αίνιγμα του δικού του γνωστικού αντικειμένου:

    Εσύ που ξέρεις τα πολλά
    κι ο νους σου κατεβάζει
    χίλια καντάρια λάχανο
    πόσους ντολμάδες βγάζει;

    Νομίζω ότι δικαιούται παπαγάλο.

  14. Σελιτσάνος: Τι καταλάβατε με το σχόλιό σας; Τους διακόψατε και τώρα πάει πέταξε το πουλάκι! Μα δεν καταλάβατε ότι αυτός ο διάλογος ήταν η συνέχεια του ποστ; Μάλλον μπερδευτήκατε με το ‘αντίο’ του κκμ -που δεν το εννοούσε φυσικά- δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά τό γεγονός ότι χειροκροτήσατε σε μια παύση…

    Theorama, κκμ σας παρακαλώ να συνεχίσετε…

  15. @Τσαλαπετεινός

    Ώρα είναι να μου πείτε ότι περιμένετε και να σωθούμε απ’ τη σύνοδο κορυφής.

  16. Ελπίζω να μην διακόπτω… Εντάξει, τώρα διέκοψα. Να, ήθελα να πω πως θυμήθηκα τις πιο ωραίες πίτες που δεν έχω φάει. Αυτές που φουσκώναν από λαχτάρα στις εικόνες των Μίκυ Μάους. Και του Ποπάυ, νομίζω. Νιαμ-νιαμ 🙂

  17. @selitsanos

    Μα,μετά από όλα αυτά το συζητάτε; Φυσικά και κερδίζετε παπαγάλο! Παρακαλώ πολύ προσθέστε τον στο περιώνυμο κλαμπ. Του αξίζει και με το πάρα πάνω μάλιστα.
    Επί τη ευκαιρία, τρομερή ιδέα η παράθεση στιχομυθίας Καραγκιόζη – εμπόρου. Παρόλο που η Βεζυροπούλα δεν συγκρίνεται με τον μαγικό παπαγάλοως έπαθλο, η ιδέα μου άρεσε πολύ. Πάρα πολύ.

    @Τσαλαπετεινός
    Εξωτικό πουλάκι μου, ελάτε για ένα τσάι!
    Σας ευχαριστώ πολύ που θεωρήσατε τον διάλογο με τον κύριο κκμοίρη συνέχεια του ποστ. Ομολογώ πως καθώς περνούσε η ώρα κι εγώ έτσι το έβλεπα. Ακριβώς έτσι.
    Παρόλα αυτά, κάτω από το τραπέζι χωράει όλη η παρέα.
    Γι’ αυτό σας λέω, σερβιριστείτε.
    Προσοχή στο κεφάλι, μόνο…

    (να φέρω παπαγάλο;)

    @nefosis

    Τέλεια ιδέα οι πίτες του Ποπάυ και των Μίκυ Μάους! Αν μη τι άλλο, ποιος να συναγωνιστεί την ανυπέρβλητη γιαγιά Ντακ?
    Αχ… τι μου θύμισες!!!…

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  18. τώρα που νιώθω πως δε θα ενοχλήσω, θέλω να το πω : λατρευω το ηλεκτρονικο σπιτακι σας!!!
    γιατι έχει μια από τις πιο ευφυείς και γλυκες οικοδεσποινες, τους πιο ξεχωριστους καλεσμένους και υπέροχες πίτες!
    δε χρειάζομαι κερασμα…αφηστε με μονο να καθομαι σε μια γωνιτσα και να σας διαβαζω, είναι υπεραρκετο
    ευχαριστώ !

  19. Η γάτα πέρπατώντας πάνω από ένα πίνακα, που ακόμα βρίσκεται στην φαντασία ενός νεκρού ζωγράφου, παρέσυρε χρώματα και κομμάτια διαλυμμένης σκόνης. Τα ακρκυλικά της βήματα προδίδουν τον τελικό της προορισμό. εδώ βρίσκεσαι.
    Η πίτα τελείωσε. Λίγο ακόμα τσάι παρακαλώ. Κρύο.

  20. @scarlett

    Μα είναι δυνατόν μια Πορφυροκόκκινη να μην σερβιριστεί πάραυτα ένα μεγάλο κομμάτι κερασόπιτα?
    Είναι δυνατόν να την αφήσω να κοιτάζει χωρίς καν να την έχω καλωσορίσει κάτω από το τραπέζι;
    Είναι δυνατόν; 🙂

    @johnstreckfous

    Πήρα τη γάτα μου αγκαλιά και της χάιδεψα τις μπογιατισμένες πατούσες. Έτριψα στα δάχτυλά μου τα υπολέιμματα των χρωμάτων και προσπάθησα εκεί μέσα να διακρίνω έναν χρησμό.
    Ο κόκκινος παπαγάλος τον διάβασε και μου τον ψιθύρισε στο αυτί. Και εγώ και η γάτα ευχαριστηθήκαμε με τα λόγια του. Ο νεκρός ζωγράφος μας είχε απεικονίσει πιστά το μέλλον και τον προορισμό.
    Περάστε παρακαλώ, το κρύο τσάι σας περιμένει. Σε λεπτεπίλεπτη πορσελάνη, φυσικά, μιας και ξέρω καλά πως στα δάχτυλά σας μόνο τέτοια αρμόζει να αγγίζουν.
    Προσοχή στο κεφάλι σας…

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: