Daily Archives: 10 Αυγούστου, 2011

Japanese Tatoo / Τα χέρια του Ασιάτη

Βγαίνει στο παράθυρο και κοιτάζει δεξιά κι αριστερά στο δρόμο. Απλώνει το χέρι και στερεώνει την κουρτίνα στο πόμολο του παραθύρου, να μην τον ενοχλεί καθώς θα κρέμεται ο μισός μέσα στο δωμάτιο και ο μισός απέξω. Η καμπύλη του βουάλ χαϊδεύει τη μέση του αλλά δεν φαίνεται να τον ενοχλεί. Βάζει τους αγκώνες στο περβάζι – έχει ευλύγιστο κορμί, ελαστικό σαν τσίχλα κεράσι. Έπειτα παίρνει το πακέτο του, τραβά ένα τσιγάρο και το ανάβει με σπίρτο. Μια μικρή φλόγα κάνει το πρόσωπό του να φανεί μέσα στο σκοτάδι. Φυσά τη φωτιά να σβήσει κι εκσφενδονίζει το σπίρτο στην άσφαλτο. Η καύτρα ανάμεσα στον δείκτη και τον μέσο λαμπυρίζει στιγμιαία με την πρώτη ρουφηξιά. Μετά, γύρω από τα χέρια του γίνεται σκοτάδι.

Μαύρα στιλπνά μαλλιά, χλωμό δέρμα. Μάτια σχιστά, παράξενα αφυπνισμένα, παρόλο που αργεί ακόμα το πρωί. Μισό σώμα εκκρεμές στο κενό, το άλλο μισό άφαντο πίσω από το τσιμέντο του τοίχου. Ακουμπά το ένα χέρι μέσα στο άλλο, απαλά, σαν να ήταν η θήκη του. Το τσιγάρο καίγεται. Πότε πότε φέρνει το χέρι κοντά στο στόμα του και το καπνίζει. Τραβάει μικρές ρουφηξιές, σαν κοφτές ανάσες. Λυγίζει κάπως τον καρπό, να μην κουράζεται. Λίγο όμως, ελάχιστα, ίσα να συμβεί η κίνηση χωρίς να αφήνει καμία περαιτέρω σιγουριά για το επόμενο βήμα. Ύστερα τινάζει μαλακά τη στάχτη του και την παρακολουθεί να σκορπίζεται στον αέρα. Κάτω από το πορτοκαλί φως της λάμπας του δρόμου, τα ίχνη της στάχτης μοιάζουν με μικροσκοπικά κουνούπια.

Τα δάχτυλά του λεπτεπίλεπτα και μακριά. Σαν δάχτυλα ζωγράφου ή έστω πιανίστα. Μοιάζουν κάθε στιγμή να χορεύουν. Οι ώμοι του διαγράφονται κάτω από το μαύρο φανελάκι. Οστεώδεις και λιγνοί. Μισό τατουάζ – δράκος να είναι, ψάρι ή ιδεόγραμμα; –  διακρίνεται στην άκρη κάτω από το μανίκι. Σώμα σαύρας. Ζωγραφιστό. Στον δεξί καρπό φοράει ένα πλεχτό υφασμάτινο κορδονάκι. Δαχτυλίδι κανένα. Κοιτάζει τα χέρια του. Χέρια χαϊδευτικά, σχεδόν ανύπαρκτα μέσα στην ομορφιά τους.

Το τσιγάρο καίγεται από την απαλότητά Του, κι όχι επειδή ήρθε η ώρα του. Τα χέρια του είναι φίλοι με το χρόνο. Μια βελούδινη σχέση υπεροχής εμποδίζει τις φυσικές λειτουργίες της όποιας χρονομέτρησης να πειράξουν τη γαλήνη των γραμμών του. Γαλάζιες φλέβες, ρυάκια σε άγραφο χάρτη, μοιάζουν να κατεβαίνουν προς τη γη. Τρίχωμα κανένα. Δείχνει λυπημένος μα είναι απλώς αφηρημένος – ο λαός του το’ χει αυτό, και είναι απολύτως ωραίο. Ομορφιά μέχρι δακρύων.

Τινάζει τη γόπα του προς τον ουρανό δίχως να την σβήσει και την παρακολουθεί να προσγειώνεται ελαφριά στο δρόμο. Χαμογελά ευχαριστημένος. Μετά ανασηκώνεται, τινάζει τα χέρια μεταξύ τους σαν να κρύωσε και κλείνει το παραθυρόφυλλο με δύναμη, κλείνοντας ταυτόχρονα και τον κόσμο έξω από τη συνέχεια των κινήσεών του.

Μπαίνω υπομονετικά στο δωμάτιο, ξαπλώνω στο κρεβάτι και φεύγω κι εγώ.

Πάω να ονειρευτώ τα χέρια του Ασιάτη.

Αρέσει σε %d bloggers: