It’s a perfect day, Elise

Θα αγαπηθούμε ελαφρά και χαρούμενα. Ξέγνοιαστα θα σου τραγουδάω τα πρωινά, θα σου χαϊδεύω τα χέρια, θα σε αφήνω να με κρυφοκοιτάζεις πίσω από την κουρτίνα του ντους, θα σε ταΐζω ντόνατς και ζαχαρωτά στο στόμα. Θα μου διαβάζεις αποσπάσματα από το καινούριο σου βιβλίο, θα σφυρίζεις όταν φοράω το καινούριο μου μαύρο φόρεμα, θα μου ανοίγεις την πόρτα του ταξί, θα με συστήνεις ως την καινούρια σου αγάπη. Στο σπίτι μας δεν θα υπάρχουν και πολλά: μια γκριζόμαυρη γάτα που θα την καλομαθαίνουμε πολύ, η γραφομηχανή σου, ένα στρώμα μαλακό, ποτήρια και το στέρεο που κληρονόμησες από την υπέργηρη Ιταλίδα γιαγιά σου. Στα πόμολα θα κρεμάω τα μαντίλια μου, στο πάτωμα θα ακουμπάς τα γυαλιά σου. Θα καπνίζουμε και θα τρώμε μακαρόν με γεύση βατόμουρο, θα πλένουμε τα δυο μας πιάτα  εναλλάξ γυμνοί στην κουζίνα, θα σου περιγράφω τα ταξίδια που έκανα πριν από σένα κι εσύ θα γράψεις για μένα ένα καινούριο διήγημα. Θα κάνουμε βόλτες στην πόλη αγκαλιά, μερικές φορές θα ανεβαίνουμε τις σκάλες μεθυσμένοι. Θα με ρωτάς τι σκέφτομαι κι εγώ θα σου λέω πως οι σκέψεις είναι μυστικό. Θα τρέχεις ξωπίσω μου μετά τον καυγά να μου σκουπίσεις το ρίμελ απ’ τα μάτια κι εγώ θα σου γδέρνω τον αγκώνα με το νύχι μου κι έπειτα θα σου γλύφω το αίμα στη μέση του δρόμου. Θα μου λες πως δεν έχεις έμπνευση κι εγώ θα γδύνομαι μπροστά σου και θα σου φέρνω ακρυλικές μπογιές για να με ζωγραφίζεις. Μετά θα βγαίνουμε στο παράθυρο, θα σηκώνω τη μπλούζα και θα δείχνουμε στους περαστικούς τα δυο λουλούδια που θα έχω για στήθη. Θα γελάμε και θα γελούν, κι όταν αρχίζει να βρέχει θα κατεβαίνουμε στην άσφαλτο, θα αφήνουμε τη βροχή να ξεπλύνει το χρώμα και θα πλατσουρίζουμε χοροπηδώντας ποιος θα φτάσει πιο ψηλά. Τις νύχτες θα σε λέω «αγάπη μου» και θα με λες «μωρό μου». Τα καλοκαίρια θα κρυβόμαστε σε άγνωστα νησιά και τους χειμώνες κάτω από το πάπλωμα με τα πούπουλα πάπιας Πεκίνου. Θα μου φέρνεις κλωνάρια κερασιάς κι εγώ θα σου κάνω δώρο ένα μουσικό κουτί που θα παίζει το «Για την Ελίζα». Θα σου λέω πως με αγχώνει και με θλίβει ο καιρός κι εσύ θα μου λες να μην φοβάμαι και θα μου χτενίζεις τα μαλλιά με τα χέρια. Θα αλλάζουμε καθημερινά ονόματα και θα τα ψιθυρίζουμε ο ένας στο αυτί του άλλου, ανάμεσα σε φιλιά και μικρά δαγκώματα. Έτσι θα περάσει ο καιρός που θα αγαπηθούμε ελαφρά και χαρούμενα.

Αυτά θα κάνουμε.

Αυτά θα λέμε.

.

(κι όταν τελειώσει εκείνος ο καιρός, θα βγούμε από το σπίτι ξαναφορώντας τα παλτά μας και τα παλιά μας ονόματα: εμένα θα με λένε Μαργαρίτα κι εσένα Σαρλ, κι όλα θα είναι περασμένα)

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 11 Αυγούστου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 15 Σχόλια.

  1. @Τσαλαπετεινός

    Το φαντάζομαι… Τα εξωτικά πουλιά θέλουν να φοράνε μόνο το χρωματιστό φτέρωμά τους…
    Ας είναι. Για σας ο Αύγουστος μπορεί και να κρατήσει για πάντα.

  2. Ο καιρός που περνάει έτσι, δεν φοβίζει κανέναν.
    (Μα τι ωραίο καιρό που έφτιαξες theorema!)

  3. @Riski

    Γλυκιά μου Ρίσκι,
    That’s the power of imagination!
    Παντός καιρού και πάντων αισθημάτων 🙂
    Σε ευχαριστώ για το καλοκαιρινό σχόλιο.
    Φιλάκι.

  4. Do they call you Elisa Day?

  5. @Ανώνυμος

    Nope.
    They call me Jhumba.
    Αυτό είναι το πραγματικό μου όνομα.

  6. Και πάιζεις το Fur Elise στο πιάνο;

  7. @Ανώνυμος

    Είμαι κορίτσι από σπίτι εγώ, τι νομίζατε; Με γαλλικά και πιάνο. Επίσης τυγχάνω επική μαγείρισσα και διαθέτω αξιοσημείωτη δισκοθήκη. Γιατί όλα αυτά όμως; Μήπως θέλετε να μου βάλετε καμιά άγγελία στη Χρυσή Ευκαιρία, εξ ου και οι ερωτήσεις;…
    Χαίρετε.

  8. Πως σε λέν, Ορφέα
    κι εμένα Ευριδίκη

  9. Οι ηρωίδες σας είναι λίγο πρόστυχες αλλά με κοριτσίστικη καρδιά!
    Ιδρωμένο κείμενο. Θα φταίει ο καιρός…

  10. @selitsanos

    …Κι έτσι ξεκινά μια μοιραία ερωτική ιστορία…
    Σας ευχαριστώ, μεσιέ. Συγκινητικός όπως πάντα.

    @silentcrossing

    Λίγο πρόστυχες και με κοριτσίστικη καρδιά.
    Όπως θα έπρεπε να είναι η ιδανική γυναίκα, δηλαδή… 😉
    Δεν’ ε’ιν’ κακό… 😉

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  11. @Ovis Orientalis

    Αν ήμουν αγόρι θα σε παντρευόμουν.
    Κι ένα αγγελούδι θα μας τάιζε, θα μας έπλενε και θα μας ξεσκόνιζε. Και θα μας έλεγαν ο «μ’ αγαπάς» κι η «σ’ αγαπώ».
    Γεια σου, ιδανικό κοντοκουρεμένο κεφάλι…

  12. «…ας νοικιάσουμε ένα εξοχικό σπίτι, θα είμαι τόσο ευγενική και καλή, θα δεις, θα σφουγγαρίζω το πάτωμα, θα σου μαγειρεύω όλα τα γεύματα, θα γράφω το βιβλίο σου μαζί με το δικό μου, θα σου κάνω έρωτα δέκα φορές κάθε νύχτα κι άλλες τόσες κάθε μέρα, ακόμη κι αν αισθάνομαι λίγο κουρασμένη. Αγάπη μου.. είμαι σίγουρη ότι ποτέ δεν έκανες κάποιον τόσο ευτυχισμένο όσο έκανες εμένα…»
    δεν ξέρω γιατί, αλλά το κείμενό σου μου θύμισε το γράμμα της Σιμόν στον Πωλ…

  13. @Kanali

    Ω, Κανάλι… Τέτοιο κομπλιμέντο δεν το περίμενα ποτέ! Παρόλη την υπερβολή, σε ευχαριστώ για τις συνδέσεις που κάνεις με το απίστευτο μυαλό σου, και μάλιστα τόσο υπέρ μου όσο εδώ! Ευχαριστώ!
    (το απόσπασμά σου ανυπέρβλητο…)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: