Ένα χαμόγελο στην αρχή της σκάλας

(“Μην προχωρατε την ανάγνωση, χωρις τη μουσική…πρώτα η μουσική”, είπε η scarlett, κι εγώ συμφωνώ και επαυξάνω)

Πίσω από τη βιτρίνα με τις ακρυλικές υποσχέσεις ένας μυστικός κόσμος κρυφοκοιτά. Αχνές φωτογραφίες από εγκαταλελειμμένα λούνα παρκ, ζωγραφιστά τρενάκια, καρουσέλ, βατραχάκια μπρούτζινα, σβούρες και παιχνίδια που δεν ανήκουν πουθενά. Σπάνια βιβλία που κάποτε ξάπλωναν πάνω σε ράφια όλο μούχλα και τερμίτες, βινύλια Λιλί Μαρλέν, Ντέμης Ρούσσος και Ζορμπάς δίπλα στις παλιές επιτυχίες της Μπαρμπαρά και του Μπρασένς –θεέ μου, αυτά τα εξώφυλλα!… – υφασμάτινες σημαίες από μέρη μακρυνά, άκυρα χαρτονομίσματα και κέρματα παλαιάς κοπής, ζωγραφιές λαδομπογιά σε τοίχους που ξεφτίζουν, ο Μπωντλέρ, ο Λόρδος Μπάιρον, η Έντιθ Πιάφ σε κοιτάζουν κατάματα και αναμένουν ένα κρυφό σου άγγιγμα καθώς θα ανεβαίνεις τα σκαλιά.

Χαραγμένοι τοίχοι – με πρόκα, σουγιαδάκι ή κάτι άλλο αιχμηρό – ονόματα και ημερομηνίες, «Αμίνα + Ζαν = αγάπη για πάντα». Δωμάτια κελιά. Που κάποτε φιλοξενούσαν άλλους. Μια δραματική σβάστικα λαξευμένη ανάμεσα σε αμέτρητα εβραϊκά ονόματα, πολυέλαιοι με χρωματιστά λαμπιόνια, καμένα μερικά, έπιπλα με δαντελωτά χειροποίητα σχέδια, μαξιλάρια από ρουμπινί βελούδο και ήθη χαμηλά. Χαμένες αγάπες, ίντριγκες, πάθη μεθυστικά – ανείπωτες λέξεις. Η μουσική του λόγου. Ένα γραμμόφωνο κι ένα τζουκ μποξ όλο δακτυλικά αποτυπώματα λίγο πιο πέρα, ρετρό χρυσοποίκιλτοι καθρέφτες σε κάθε γωνιά. Μια τρομπέτα καταγής στις σανίδες.

Σκαλιά, σκαλάκια και τρυφερές ξύλινες σκάλες συνδέουν άναρχα τα επίπεδα και στις στροφές του λαβύρινθου τρίζουν γέρικα και μαλακά. Ποτέ ένα τρίξιμο δεν με συγκίνησε τόσο αφόρητα. Ποτέ δεν θαύμασα τόσο γλυκά μια τυχαία σκλήθρα που στεκόταν όρθια ανάμεσα στις λουλουδένιες πλάτες δυο σκουριασμένων καρφιών. Η άγρια χαρά ενός περαστικού έρωτα ποτέ δεν στόχευσε τόσο απρόσμενα όσο ένα παιδιάστικο χαμόγελο στην αρχή της σκάλας.

Κορνίζες παλιακές με απολυτήρια υπέργηρων τεθνεώτων πίσω από το γυαλί, ερωτικά γράμματα μιας άλλης εποχής γραμμένα με αληθινό μελάνι, παράσημα από ανδρικά στήθη που πολέμησαν σε χιονισμένα βουνά, γυναικείες δαντέλες αραχνοΰφαντες, που κάποτε έκαναν τα έφηβα αγόρια του τελευταίου θρανίου μιας κρύας τάξης να ονειροπολούν στη θέα και στα αινίγματά τους. Πάνω στα γυάλινα ράφια, μπουκάλια με παλιά αλκοόλ και αναμνηστικά ξεχασμένα από κάποιους περασμένους πότες περιμένουν ένα χέρι να απλωθεί. Οι λιγοστοί θαμώνες ψιθυρίζουν μεταξύ τους και κοιτάζουν τα νέα πρόσωπα με δυσπιστία.

Goupil le Fol, ζεστή φωλιά ή νοερό παιχνίδι, και η διαφήμιση τονίζει: «Convient aux romantiques».

Στην καρδιά της πόλης, με σκέψεις μπερδεμένες και προθέσεις θολές.

Στην άκρη ενός αμέθυστου δρόμου που μουρμουρίζει σαν επίμονη αγκαλιά.

Μπαίνουμε για ένα κονιάκ ή ένα λικέρ, οι δυο μας;

Μια σταλιά. Ίσα να λάμψει ένα δάκρυ στο ποτήρι.

Θα μου μιλήσεις για θέματα καρδιάς και θα σου πω τα οδυνηρά μυστικά μου.

Δώσμου το χέρι και πες το σύνθημα.

Η οδός Βιολέτας χαμογελά.

Εμείς τραγουδάμε χωρίς επώνυμα αισθήματα για ένα τρένο που φεύγει.

.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 17 Αυγούστου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , , . Bookmark the permalink. 20 Σχόλια.

  1. σ’αυτόν τον κόσμο που οι περισσότεροι δεν έχουν χρόνο (γιατί δεν έχουν αισθήματα) για να παίξουν, σε χαίρομαι γιατί κάνεις τη διαφορά-σου αφιερώνω τούτο

    (το σύνθημα, είναι πάντα της τάξης του ανεπαίσθητου)
    😉

  2. @χ.κ

    Πράγματα που είναι της τάξης του ανεπαίσθητου, όπως παιχνίδια, συνθήματα, αισθήματα, νοήματα, νήματα, με συγκινούν τόσο όσο κι ένα απρόσμενο χαμόγελο στην αρχή της σκάλας 😉
    Το βίντεο το κοίταζα σαν χαμένη. Χαμογελώντας.
    Τη διαφορά δεν την κάνω μόνον εγώ, αλλά και κάτι απίστευτα κορίτσια σαν εσένα, που ξέρουν να διακρίνουν (και να ομορφαίνουν) τις διαφορές 🙂

  3. άλλη φορά να προειδοποιείς . να λες «Μην προχωρατε την ανάγνωση, χωρις τη μουσική…πρώτα η μουσική»
    δε φταις φυσικα εσυ γλυκια Theorema. αλλα αφου ταξιδεψα σ’αυτους τους μαγικους τόπους που μονο καλα εκπαιδευμενα ματια μπορουν να δουν , ανακάλυψα πόσο πιο ολοκληρωμενο θα ηταν το ταξιδι μου κατω απο τους σωστους ήχους
    πού έμαθες να γράφεις ;
    και…πού έμαθες να βλέπεις ;

  4. @scarlett

    Πάλι χαμογέλασα με το που σε διάβασα, μικρή Πορφυροκόκκινή μου 🙂
    Θα βάλω την υποσημείωση, όπως την είπες!
    Όσο για τα υπόλοιπα, έμαθα να κάνω τα πάντα διαισθητικά, χωρίς συστήματα και κανόνες, μόνο ψαχουλεύοντας για όσα με συγκινούσαν από την πρώτη στιγμή. Έτσι εξακολουθώ να βλέπω, να ακούω, να σκέφτομαι και τώρα…
    Όπως και όταν ξεκίναγα τη βόλτα μου στον κόσμο, ίδια όπως τότε που όσα σκεφτόμουν απλώς ευχόμουν και να τα βρω.
    Και μερικά τα βρήκα 😉

  5. Τι παραισθήσεις κι αυτές πάλι σήμερα, πέρασα πριν και νόμισα ότι άκουσα Feist. Θα με πείραξε φαίνεται το κονιάκ…

  6. @silentcrossing

    Ωχ! Πράγματι. Κι εγώ το ίδιο 🙂

    Μα τι ωραία που ταιριάζουν με το κονιάκ!
    Τι εμπνευσμένες παραισθήσεις που έχετε 🙂

  7. εύχομαι να βρεις και άλλα από αυτά που επιθυμείς, γιατι μετά μπορει να είμαστε τυχεροί και να τα μοιραστείς μαζί μας.
    όχι ότι φοβάμαι πως θα στερέψει η έμπνευσή σου

    (όσο για τη μουσική…μα ήταν απαραιτητη 😉 )

  8. @scarlett

    Εσάς εννοούσα, μικρή 🙂
    Και όσα εσείς με κάνετε και βρίσκω…
    Και για όλα αυτά, πολύ ευχαριστώ!

  9. Ksereis na kaneis ta panta methystika. Poios tyxeros se exei dipla tou kai pinei cognac mazi sou? Gia mia fora, estw gia mia fora, kai ti den tha’ dina.

  10. rue de la violette, με το που μπεις αριστερά η βαλσαμωμένη αλεπού: είναι μάλλον το μοναδικό βαλσαμωμένο ζώο στον πλανήτη που βρίσκω συμπαθητικό.
    κι ο πιο αχρονικός, αλλόκοτος και συμπαθητικά αντιπαθής μαγαζάτορας που υπάρχει. 🙂

    κρασί φουντούκι, για μένα, παρακαλώ, κι έχω να πω διάφορα 🙂

    [ξέρω κάποιον που θα συγκινηθεί παράφορα με αυτό το κείμενο 😉 εκτός από μένα εννοώ. μιλ μερσί!]

  11. Αποφεύγω συστηματικά να ακούω μουσική διαβάζοντας, όχι μόνο επειδή δεν συγκεντρώνομαι αλλά και επειδή παραπλάνιέμαι. Η μουσική επιβάλλει το συναίσθημά της. Απόψε όμως έβαλα τη μουσική σου από την αρχή κατά την επιθυμία σου και διάβασα ό,τι διάβασα. Μετά έβαλα τον Scott Joplin της χ.κ. αλλά τότε διάβασα άλλα. Αυτό όμως για να γίνει πρέπει και οι λέξεις να είναι μαγικές και να προσαρμόζονται, δεν το κάνουν όλες. Πάντως οι δικές σου το κάνουν. Να ‘σαι καλά!

  12. Όντως το κείμενο μοιάζει τελείως διαφορετικο με μουσική υπόκρουση, αφου περιπλανήθηκα και πλανήθηκα κι εγώ διαπίστωσα ότι δεν έχω τίποτα απο COIL.Επιπλέον ήρθε στο μυαλό μου ο Τάσος Λειβαδίτης που τον διάβαζα σήμερα με μουσική υπόκρουση το θόρυβο του τραίνου και η Βιρτζίνια Γουλφ με το Φάρο της που είχα διαβάσει 10 μέρες πρίν. Οπότε θα ντύσω την επόμενη ανάγνωση με μουσική Philip Glass απο τις ΩΡΕΣ,καλή σου μέρα

  13. @Time

    Τον διάδοχο του βελγικού θρόνου! Με βλέπετε για κάτι λιγότερο?…

    @Krot

    Ε τότε να τον πάρουμε μαζί μας, να μας πει κι αυτός κάνα μυστικό και να τον ποτίσουμε μυρωδάτα κρασιά και ωραίες κουβέντες 😉
    Θα περάσουμε καλά, μικρή. Μια χαρά φαίνεται ο χειμώνας.

  14. @Riski

    Αγαπημένη μου Ρίσκι, συμφωνώ απολύτως, όταν διαβάζω δεν αντέχω να ακούγεται τίποτε γύρω μου. Αλλιώς νομίζω πως δεν καταλαβαίνω λέξη από όσα διάβασα, είναι σα να μην μπαίνουν μέσα μου οι έννοιες. Παρόλα αυτά, εδώ μέσα ίσως, σε κάποιες περιπτώσεις, νομίζω πως η μουσική δρα συνοδευτικά στην ατμόσφαιρα του κειμένου, ειδικά αν είναι ήχοι και όχι λόγια. Γι’ αυτό και συμφώνησα απόλυτα όταν η Σκάρλετ το υπενθύμισε.
    Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια κοριτσάκι μου.
    Χαίρομαι πάντα όταν πάνε όλα καλά.
    Σε φιλώ γλυκά.

    @moodytimes

    Απίστευτε moody, σε ευχαριστώ για το υπερ αγαπημένο σάουντρακ! Ξέρεις πόσο καιρό είχα να το ακούσω;… Επίσης, αυτό με τον Λειβαδίτη υπό την «μουσική» του τρένου που περνά, με έστησε στον τοίχο…
    Τι έμπνευση!…
    Τι σκηνή!…
    Και η Βιρτζίνια, επίσης, τι ατμόσφαιρα…
    Μου φαίνεται πως την ανάγνωση την απολαμβάνεις για τα καλά!

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  15. …δεν φέρνεις μαζί σου στο νησί και το άλλο, το αλαφροΐσκιωτο;;;
    Καλέ, για την Κροτ λέω…

  16. @Kanali

    Θα την δούμε μαζί στην Αθήνα, Κανάλι 🙂
    Κι εμείς σε συζητούσαμε τις προάλλες, ένα βράδυ που τα πίναμε και κάναμε απολογισμό μπλογκοπερσόνων και εντυπώσεων πίξελ.
    Συμφωνήσαμε να το κανονίσουμε μαζί σε δυο βδομάδες περίπου, εκεί στην μητρόπολη, με ρακές και τσίπουρα όπου μας προτείνεις.
    Το νου σου, ε? 🙂

  17. «ένα βράδυ που τα πίναμε και κάναμε απολογισμό μπλογκοπερσόνων και εντυπώσεων πίξελ»
    κουτσομπολιό δλδ, πες το ντε!

    Εγώ σε 2 βδομάδες θα είμαι πίσω στο γκρίζο όμορφο Βρυξελλοχωριό. Για’δεν έρχεσαι από τα μέρη μας βρε Καναλιώτη; Να σε κεράσουμε και φουντουκόκρασο ακούγοντας Πιαφ; ε;

    Ο αυτός που ξέρω, είναι σε άλλη πόλη, όχι πολύ μακριά μας βέβαια. Αλλά θα τον ξεκουνήσω να έρθει για φουντουκόκρασα κι αυτόν, δεν θέλει πολύ 🙂
    Θέλω πολύ χιόνι φέτος.

  18. @Krotoula

    Ε όχι και κουτσομπολιό! Καλοπροαίρετα μιλήσαμε για όλους, και, νομίζω, άκρως αντικειμενικά 🙂
    Τις τελευταίες μέρες που θα είσαι Αθήνα θα είμαι κι εγώ, δεν είπαμε; Μπορούμε να κανονιστούμε με το Κανάλι τότε.

    Να το πάρεις το παιδί, να έρθει! Έχουμε έλλειψη από ευαίσθητα και ευφυή πρόσωπα στην πόλη μας, και πληθώρα όμορφων μαγαζιών που οφείλουμε να αξιοποιήσουμε δεόντως! Άρα διπλό το καλό.

    Στο υπόσχομαι: φέτος θα χιονίσει πολύ 😉

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: