Μόνο να σε βλέπω, μόνο αυτό μπορώ

Τελειώνει και αυτός ο Αύγουστος κι εγώ μόλις τον αρχίζω///Ως συνήθως, εκτός τόπου, χρόνου και εποχής – τα γνωστά///Αυτό το καλοκαίρι είναι παράξενο///Δεν μοιάζει με κανένα άλλο///Φλερτάρω με την ομορφιά συνειδητά και αφοσιωμένα, όμως η απόλαυσή μου είναι και λιγάκι επώδυνη, έχει πάντα κάτι μελαγχολικό, κάτι που μέσα του κρύβει ένα είδος λύπης///Ή επίγνωσης///Την ώρα που ξέρω ότι ζω κάτι μαγικό, την ίδια ώρα, εξαιτίας του, μελαγχολώ λίγο///Γλυκά, τρυφερά και εντελώς μοναχικά///Όπως αρμόζει σε κάθε περίπτωση σε μια ωραία λύπη, που έπεται μιας αιφνίδιας χαράς///Για όσα είναι και δεν θα είναι, για κάποια που (νόμισα πως) ήταν μα ενδέχεται να μην είναι, για όσα είπα πως θα είναι αλλά ενδέχεται να μην ήταν καν///Παιχνίδια με τους χρόνους, με τους όρους και με τα ενδεχόμενα///Παιχνίδια με τον εαυτό μου///Αύριο, στο νησί, ελπίζω να μάθω τα πάντα για τα τελευταία πανηγύρια του καλοκαιριού///Λατρεύω τα νησιώτικα γλέντια στα χωριά///Μακριά από τη φούρια της πόλης, με θέα τα μαύρα βουνά και τις κοιλάδες, διάσπαρτες από μικρά σπιτικά φωτάκια///Χέρι χέρι με αγνώστους που γλεντάνε με χορούς γαϊτανάκια, που χαμογελούν με ευγνωμοσύνη όταν τους χαμογελάσεις με ζεστασιά, που λυγίζουν τη μέση σαν να λύγιζαν κλωνάρια, που κάνουν πρόσχαρα λίγο πιο κει στο πεζούλι για να βγει μία ακόμα θέση, που ενώνονται///Μου βγάζουν μια όρεξη για ζωή, μια χαρά απερίγραπτη κι εντελώς ιδιαίτερη όλες αυτές οι τοπικές μαζώξεις///Ίσως επειδή από γεννησιμιού μου δεν κατάφερα να ανήκω για πολύ σε έναν τόπο///Στις όμορφες γιορτές μπαίνω πάντα σαν τον κλέφτη που διψά///Και που μόλις βρεθεί στην ξένη κάμαρα δεν νοιάζεται για τα ασημικά, παρά μόνο για τη βυσσινάδα μιας υπέργηρης θείας, παραδοσιακής νοικοκυράς, που τυλίγει με τούλια το στόμιο του μπουκαλιού κι αφήνει το νέκταρ να ψηθεί στον αυγουστιάτικο ήλιο///Αυτή την παλιά, την ωραία θέλω να πίνω///Αυτήν αναζητώ///Αυτή μου λείπει///«Σου αρέσουν τα πανηγύρια επειδή είσαι για τα πανηγύρια», μου είχε πει μια φορά κάποιος που ισχυριζόταν πως με γνώριζε καλά///Δεν χαλάστηκα, τουναντίον///Όπως λέει και μια ψυχή «έχω ταλέντο στη σχιζοφρένεια», όλα τα αντέχω///Κι έπειτα είχε δίκιο ο σοφός///Είμαι πράγματι το κορίτσι της χαράς, του γέλιου, του γλεντιού, της καλής παρέας, όλοι το ξέρουν///Εκείνο που δεν σκέφτηκε, ο βιαστικός, είναι πως το τσίρκο είναι η πιο μελαγχολική επιχείρηση που επινόησε ο ανθρώπινος νους, κι αυτό τα λέει όλα///Παρόλες τις εκφάνσεις///Ανάμεσα στον κόσμο που χορεύει, τρώει, πίνει και μεθά, μου αρέσει πολύ να κοιτάζω τα παράθυρα των σπιτιών στις άκρες της πλατείας///Να βλέπω τους ανθρώπους που παρακολουθούν το γλέντι κρεμασμένοι στα περβάζια τους, που κάνουν χάζι ήσυχα και σιωπηλά///Λίγο πιο πέρα///Λατρεύω αυτή την παιγνιώδη αντίφαση της πλατείας και των φωτισμένων παραθύρων του αμφιθεάτρου της///Στο κάτω κάτω όλοι στην ίδια γιορτή ανήκουμε, μπορούμε να κοιταζόμαστε για λίγο στα μάτια///Το επόμενο πρωί ξέρω πως οι πάγκοι με τα παιχνίδια, τα σουβλάκια, το μαλλί της γριάς δεν θα υπάρχουν///Και πως από τη σκηνή ο τραγουδιστής με το λευκό κοστούμι θα λείπει///Τα παράθυρα θα ξανανοίξουν φυσικά///Όχι όμως πάνω από το ίδιο ιδρωμένο πλήθος, όχι με την ίδια ωραία περιέργεια του γιορτινού απρόβλεπτου///Όλα αυτά τα σκέφτομαι τη στιγμή που ανάβει η γιορτή και τα πράγματα συμβαίνουν///Όταν το γλέντι είναι στο φόρτε του και όλα στροβιλίζονται///Όταν ζούμε σε ένα θαύμα///Όταν μια παράξενη αγάπη μας κρατά από τη μέση και το νου, και μας γλυκαίνει το πιο μέσα///Είπαμε όμως///Την ώρα που ξέρω ότι ζω κάτι μαγικό, την ίδια ώρα, εξαιτίας του, μελαγχολώ λίγο///Γλυκά, τρυφερά και εντελώς μοναχικά///Όπως αρμόζει σε κάθε περίπτωση σε μια ωραία λύπη, που έπεται μιας αιφνίδιας χαράς///Για όσα είναι και δεν θα είναι, για κάποια που (νόμισα πως) ήταν μα ενδέχεται να μην είναι, για όσα είπα πως θα είναι αλλά ενδέχεται να μην ήταν καν///Για κάθε πανηγύρι του καλοκαιριού που ανασαίνει και γελά, λίγο πριν περάσει για πάντα///Φυσιολογικά πράγματα///Αστείες καταστάσεις///Τα σέβη μου.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 19 Αυγούστου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 30 Σχόλια.

  1. @Alex…

    Σε πανηγύρι θα με πας;… 🙂

  2. Ta pragmata aplos simvainoun.

    Afto einai to mellon, sou leo.

  3. «Την ώρα που ξέρω ότι ζω κάτι μαγικό, την ίδια ώρα, εξαιτίας του, μελαγχολώ λίγο///Γλυκά, τρυφερά και εντελώς μοναχικά» Πιο γνώριμο συναίσθημα δεν γίνεται…;)

  4. “Σου αρέσουν τα πανηγύρια επειδή είσαι για τα πανηγύρια”

    Μαζί σας! Έχω παρευρεθεί σε αρκετά τέτοια (και) φέτος και το προσυπογράφω! Άντε, ελάτε και από Κρήτη!

    Όλα καλά; 🙂
    φιλιά

  5. To koritsi twn panigyriwn kai twn oneirwn mas.

  6. Προσυπογράφω κάθε λέξη, ειδικά τα περί ασημικών και βυσσινάδας…

    Η κλέφτρα που διψά.

  7. @Ta pragmata aplos simvainoun

    Θα μου δώσεις αυτή τη γεύση;… Παρόλο που σε κουράζει «ο ιδιόρυθμος χαρακτήρας μου»;… Δώσμου αυτή τη γεύση…

    @kovovoltes

    Πόσο μου αρέσει όταν ιδιοφυείς άνθρωποι συμπάσχουν μαζί μου… Πόσο πολύ!

  8. @Μάνος

    Τώρα ετοιμαζόμαστε για τα πανηγύρια της Κέρκυρας! Θα μας ξεναγήσετε στην Κρήτη το επόμενο καλοκαίρι;
    Μου λείψατε, Μάνε…
    Σας σκεφτόμουν.
    Καλά να περνάτε στο όμορφο νησί.

    @Time

    Το ξέρω. Μερικές φορές μπορώ να γίνω εντελώς εφιαλτική.

  9. @Ovis Orientalis

    Θες να κλέψουμε μαζί μια βυσσινάδα!;…

    @Alex…

    Εντάξει. Θα πάμε μαζί!

    Γεια σας θηριάκια 🙂

  10. «Tη φαντασμαγορία της σκηνής, τα γεμάτα ωραίες γυναίκες θεωρεία, τα ζαλιστικά φώτα, την περίλαμπρη μαγεία των ντεκόρ και των καινούργιων κουστουμιών, τα διαδέχονταν τώρα η κρυερή ατμόσφαιρα, η φρίκη, το σκοτάδι, το κενό. Ήταν απαίσιο.» Μπαλζάκ, Χαμένες Ψευδαισθήσεις.

    Ίσως, αυτό το απαίσιο κενό είναι που μερικές ψυχές δεν αντέχουνε και προετοιμάζονται από πριν. Φυσικά, με αυτόν τον τρόπο δεν πετυχαίνουν άλλο από το εθίζονται σε αυτήν την καλά προετοιμασμένη στιγμή, και -σε μια ειρωνική αντιστροφή πραγμάτων και νημάτων- να την ελκύουν.

    Ήρθα, είδα, μ’ άρεσε. Θα τα λέμε. (κι ας ξενέρωσα όταν, από ολόκληρους Sonic Youth, βρήκες να ποστάρεις το μέτριο Sunday!)

  11. @Thrass

    Το Sunday ήταν επιβεβλημένο, Thrass. Το βιβλίο του Αλέξη Σταμάτη λεγόταν «Κυριακή». Έχουν και οι μετριότητες τον συμβολισμό τους.
    (όπως έλεγε κι ένας φίλος, παλιά, οι μουσικές εδώ μέσα δεν είναι ποτέ διαλεγμένες στην τύχη…)

    Να περνάς, θα περνάω κι εγώ.
    Κι έτσι θα περνάει κι ο καιρός, ανάμεσα σε δύο αλληλοσυμπληρούμενες αποχρώσεις.
    Σε ευχαριστώ που ήρθες.

  12. Ναι, είμαστε για τα πανηγύρια γιατί ζηλεύουν τη χάρη και την αντοχή μας στο χορό.

  13. @γρηγόρης στ.

    Ουπς! Ένας δικός μας!
    Έλα δω.
    Γρηγόρη, χεράκι και…..πάμε στο χορό! 😉

    (η αλήθεια είναι πως πετάμε – δίκιο έχουν που ζηλεύουνε χα! 😉 )

  14. @Μάνος

    Σας ευχαριστώ, καλέ μου ντάκτερ 🙂
    Κι εγώ, στο νησί των Φαιάκων, όποτε θέλετε 🙂

  15. α, κι εγώ για τα πανηγύρια είμαι! 🙂

    τα πράγματα απλώς συμβαίνουν, ισχύει απόλυτα.

  16. @Krot

    Ναι, και μερικές φορές όσο καθυστερούμε να το παραδεχτούμε τόσο κακό στον εαυτό μας κάνουμε…

    Στον τόπο μας έχει πανηγύρι αυτές τις μέρες. Το έχω ξεσκίσει. Κάθε βράδυ εκεί! Ελπίζω και μετά να πάμε μαζί κάπου καλά. Με χιόνια ή χωρίς 😉

  17. «Τελειώνει κι εγώ μόλις αρχίζω, εκτός τόπου και εποχής. Είναι παράξενο.Φλερτάρω με την απόλαυσή μου. Είναι επώδυνη την ώρα που ζω κάτι μαγικό, τρυφερά και εντελώς μοναχικά. Όπως αρμόζει σε Παιχνίδια με τους χρόνους, με τους όρους με τα ενδεχόμενα, με τον εαυτό μου. Ελπίζω να μάθω τα πάντα χέρι χέρι με αγνώστους που λυγίζουν τη μέση, που ενώνονται. Μια ζωή ιδιαίτερη ίσως επειδή δεν ανήκω για πολύ. Μπαίνω σαν τον κλέφτη που διψά στην ξένη κάμαρα, τυλίγει με τούλια το στόμιο κι αφήνει το νέκταρ να ψηθεί. Αυτή θέλω να αναζητώ. Αυτή μου λείπει. Το κορίτσι της χαράς που χορεύει στις άκρες της πλατείας ήσυχα και σιωπηλά. Λατρεύω να κοιταζόμαστε για λίγο στα μάτια. Το επόμενο πρωί ξέρω πως θα λείπει.Τα παράθυρα θα ξανανοίξουν πάνω από το ίδιο ιδρωμένο πλήθος, με την ίδια περιέργεια του απρόβλεπτου. Όλα στροβιλίζονται όταν ζούμε σε ένα θαύμα. Όταν μας κρατά γλυκά, τρυφερά και εντελώς μοναχικά όπως αρμόζει σε κάθε περίπτωση αιφνίδιας χαράς που ανασαίνει και γελά, λίγο πριν περάσει για πάντα.
    Τα σέβη μου»

    Συγχωρήστε με… Το έκανα με απόλυτο σεβασμό σε όλη σας την κατάθεση, μα οι λέξεις σας έπαιξαν μαζί μου με μια τόσο χαριτωμένη αυθάδεια που ήταν αδύνατον να αντισταθώ…

  18. αντέχουμε τους χειμώνες γιατί κλείνουμε μέσα μας ωραίες καλοκαιρινές εικόνες! ……….όπως αυτά τα πανηγύρια του καλοκαιριού που ανασαίνουν και γελούν….
    🙂
    ωραίο κείμενο!!

  19. Μια χαρά σας καταλαβαίνω.H ζωή είναι τόσο γλυκιά από μόνη της που δεν χρειάζεται ενισχυτικά γεύσης. Λίγη πικρίλα μόνο, σε ελεγχόμενες δόσεις, για να μη συνηθίζεις την ευτυχία σου που γεννάει όλο και περισσότερες ενοχές σαν βλέπεις την έλλειψή της τριγύρω.

    Καλό υπόλοιπο θέρους.

  20. Την ίδια, αν όχι και περισσότερη γλυκόπικρη χαρά, βιώνουν κι εκείνοι που ετοιμάζουν τα πανηγύρια (το γνωρίζω εκ πείρας). Που μέρες πριν, οικογένειες αλλά και γειτονιές ολόκληρες τα ετοιμάζουν. Και το βράδυ της γιορτής οι ‘οικοδεσπότες’ βλέπουν με τόση χαρά τον κόσμο να διασκεδάζει, αλλά και με μια πίκρα στο βλέμμα και τις κουρασμένες τους κινήσεις.
    Γιατί όλα αυτά για λίγες ώρες. Και όταν πιάσουν πια να μαζεύουν, έχουν ήδη αρχίσει να σκέφτονται τα ‘του χρόνου’…

    Κι αυτή ακριβώς είναι η γοητεία τους.

  21. Life itself 🙂
    Respect για το «Για όσα είναι και δεν θα είναι, για κάποια που (νόμισα πως) ήταν μα ενδέχεται να μην είναι, για όσα είπα πως θα είναι αλλά ενδέχεται να μην ήταν καν» και όταν επιστρέψεις υπόσχομαι «σεντόνι» υπέρδιπλο.
    Να περάσεις καλά!

  22. Θαυμάσια όλα! 🙂
    (..καλώς σε βρήκα!)

  23. Ωραία τα πανηγύρια. Από το Σεπτέμβρη όμως μας περιμένει σκληρή δουλειά, χωρίς ακρότητες, Στη ΔΕΘ ο Πρωθυπουργός θα δώσει το στίγμα για τις επώδυνες αλλά αναγκαίες αλλαγές για να πάει ο τόπος μπροστά.

  24. Πώς μ’ αρέσει αυτή η εσωτερική προσέγγιση της γιορτής…! Τα σέβη μου

  25. δεν είναι διόλου προφανές…
    είσαι είναι πλάσμα παραπάνω νοήμον…
    για να απαιτεί κάτι παραπάνω των δυνάμεών του…
    άρα τι δεν είναι παραπάνω των δυνάμεών σου;
    να τραγουδάς, να κλαις, να χορεύεις;
    τι άλλο;τι άλλο μπορείς να κάνεις την ανάγκη σου;

    φιλιά γλυκό αιώρημα!

  26. Το να βλέπεις είναι πολύ από μόνο του και πάντα φτάνει! Σίγουρα σου λέω…

    Και γω για τα πανηγύρια από μικρή!!

    Nα περάσεις όμορφα…

  27. @All

    Καλημέρες θηριάκια 🙂
    Παλιοί και καινούριοι φίλοι, σας ευχαριστώ για το πέρασμα και την παρέα σας. Παρόλο που δεν φαίνεται, σας κρυφοκοιτάζω καθημερινά 🙂 Και σας χαίρομαι σαν μικρά, δροσιστικά κυμματάκια εν μέσω ενός ζεστού καλοκαιριού.
    Φιλιά με γεύση θάλασσα σε όλους 🙂
    Θηριάκια μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: