Η καμπύλη του ώμου του

Ήθελα να γράψω για ένα σκύλο που γαυγίζει τα πρωινά από το απέναντι σπίτι///Γκρινιάρη και γέρικο, τελειωμένο///Μόνο να φωνάζει μπορεί πια, ούτε να τρέξει ούτε να κυνηγήσει πέρδικες ή θηλυκά σκυλιά///Ούτε καν πεταλούδες///Μετά είδα έναν άλλο γέροντα, μαύρο και τίγκα στα τσιμπούρια, που τα μεσημέρια κάθεται στο Μικρό Καφέ και κοιμάται αναστενάζοντας δίπλα σε ξένα πόδια///Χτες το βράδυ, στο κάστρο, ανάμεσα σε τεκίλες και παλιούς φίλους, κατέφθασε και ο Άφεξ///«Μετά από τόσο καιρό σε μύρισε κι έτρεξε κοντά σου», μου είπε το αφεντικό του και μου τον έχωσε στην αγκαλιά///Τρυφερά χάδια και γλυκόλογα συμπλήρωσαν τη βραδιά και σφράγισαν την απόφασή μου///Δεν θα γράψω τίποτε γι’ αυτά τελικά///Ούτε για τα λόγια ούτε για τα σκυλιά///Μερικές φορές οι λέξεις δεν έχουν απολύτως καμιά σημασία///Οι ινδιάνοι λένε πως η φωτογραφική μηχανή σου παίρνει την ψυχή///Εμένα μου την παίρνει η οθόνη///Μου την ρουφάει μονομιάς και την διοχετεύει στον σκληρό μέσω των δακτύλων μου///Μετά με αφήνει αποκαμωμένη να κοιτάζω το γυαλί///Πίξελ πίξελ///Γι’ αυτό και η προσπάθεια αποχής τώρα τελευταία///Αύγουστος είναι, σκέφτομαι, ας κάνω κάτι άλλο///Ας περπατήσω, ας κολυμπήσω, ας κλάψω, ας διαβάσω, ας ονειρευτώ έστω και τυχαία///Με κλειστή οθόνη, χωρίς πρίζα, με σπασμένο πληκτρολόγιο, σκέψεις στο pause///Παράξενο καλοκαίρι το φετεινό///Αποσυντονισμένο, και λιγάκι μελαγχολικό///Προχωρά με απορία και μπλέκει τις διαδρομές του///Καλοκαίρια που τρεκλίζουν είχα ξαναδεί///Καλοκαίρι που μπερδεύει τα βήματά του και κατακρημνίζεται στο ίσωμα πρώτη φορά βιώνω///Για όλα υπάρχει όμως μια πρώτη φορά, έτσι δεν λένε;///Χτες στη βαρκάδα από τον Βίδο ως την Κέρκυρα, στην πλώρη του καϊκιού, είχε γείρει ένα αγόρι///Γύρω στα τριάντα, ημίγυμνο, καστανόξανθο, ημιμεθές ή απλώς πολύ κουρασμένο///Έκλεισε τα μάτια, σταύρωσε τα χέρια στο στήθος του και μισοαποκοιμήθηκε στον ήλιο///Ο καπετάνιος έπαιζε κλασσική μουσική, το κυμματάκι πάφλαζε γλυκά, η Κέρκυρα λαμποκοπούσε, το αγόρι μισάνοιγε πού και πού τα μάτια κι ατένιζε τον ουρανό///Παρατήρησα τη γωνία του σαγονιού του -αξύριστο πέντε ημερών τουλάχιστον- και την καμπύλη του ώμου του///Αναρωτήθηκα αν είχα πηδήξει ξαφνικά σε καρέ ταινίας ή αν γλιστρούσα σε ένα παράξενο τούνελ θαυμάτων///Ρώτησα τη διπλανή μου αν συνειδητοποιούσε την απίστευτη σκηνή, που ακροβατούσε ανάμεσα στο αφόρητο κλισέ και στην αγνή τελειότητα της φύσης///Τον ήλιο, τον ώμο και τα χείλη του αγοριού, το κύμμα που μας κουνούσε όσο έπρεπε, την κλασσική μουσική του καπετάνιου, τον γαλάζιο ιόνιο ουρανό///Και αν θα το πίστευε ποτέ πως την είχα ζήσει πραγματικά, σε περίπτωση που κάποτε της την διηγιόμουν///Χαμογέλασε και επιβεβαίωσε την υποψία μου///Τα πάντα ήταν αληθινά, κι ας μιμούνταν τόσο πειστικά ένα όμορφο, ιδανικό ψέμμα///Μου συμβαίνει συχνά τελευταίως αυτό///Η πραγματικότητές μου υποδύονται ένα όνειρο και τούμπαλιν///Μπλέκεται η αλήθεια με το ψέμμα και μερικές φορές διστάζω///Της λεπτής ισορροπίας γίνεται φέτος μέσα στο κεφάλι μου///Κανονικά θα έπρεπε να πω «της καργιόλας», όμως αυτές είναι Θεές, ανέγγιχτες, και καλά θα κάνω να μην τις πιάνω στο στόμα μου επί ματαίω///Τα σέβη μου.

.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 25 Αυγούστου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 21 Σχόλια.

  1. Ωστε Άφεξ, ε.
    Μα, δεν μας σύστησες!!!

  2. καλή μου theorema κανένας δεν μπορεί να πει πραγματικά ψέμματα.απλά κάποιες φορές δεν είναι εύκολη η παραδοχή της πραγματικότητας και χρησιμοποιούνται προσωπεία-αλήθειες «μασκέ» για να εκφραστεί η επιθυμία.ένα φάσμα είμαστε απο το 0 ως το άπειρο, και ψοφόσκυλα και θεοί, αλλά αν δεν αποδεχτούμε την ματαιότητα της ύπαρξής μας, βουλιάζουμε στον κυνισμό και την απογοήτευση.όταν κάποιος λέει «δεν με νοιάζει» , σκέφτομαι έναν άνθρωπο ματαιωμένο, θλιμμένο.μακάρι να αποδεχτούμε τις αντιφάσεις μας και τα κουσούρια μας και τα καλά και τα κακά μας, για να πάμε πέρα απ’αυτά.
    εσύ να περνάς υπέροχα εκεί στο νησί και να μας στέλνεις τη θετική σου ενέργεια.φιλιά

  3. Πολλοί θα θέλαν να γράψουν έτσι αγαπητή για μια καμπύλη.΄Αλλά δεν μπορούν οι περισσότεροι. Τα σκεύη μου

  4. και γι’αυτό το κείμενο…τα σέβη μου

  5. Για όλες αυτές τις εικόνες, τις αφτιασίδωτες, που μοιράζεσαι εδώ, αξίζει να παιδεύεις τις λέξεις. Ίσως τελικά μερικές φορές να αποκτούν και μεγαλύτερη δύναμη απο όσο πιστεύουμε…;)

  6. Αφού μπορείς και τα ζεις όλα αυτά, είσαι πολύ τυχερή, καλή μου! Κκαλή συνέχεια, dearest!!!

  7. Η οθόνη σου παίρνει την ψυχή; Αφού την σώσει πρώτα και τη μοιράσει στη συνέχεια, σε κομμάτια ατόφιας ομορφιάς για τους αναγνώστες.

  8. Είναι αυτές οι στιγμές που κάποιες εικόνες χώνονται μέσα από τα μάτια και μας κατακλύζουν, το δίχως άλλο καρφώνονται στο κεφάλι και περιμένουν· μέχρι να ξεδιπλωθούν στο χαρτί-ουπς-στην οθόνη ή στο πανί-ουπς-στην οθόνη

  9. ας ονειρευτούμε. μονο τυχαία όμως· παρακαλώ.

  10. Αυτό το «της λεπτής ισορροπίας» με τσάκισε. Μια απ τα ίδια, ανάμεσα σε μικρά καλοκαιρινά θαύματα. Μια απ τα ίδια…
    Τα φιλιά μου

  11. Αφήστε την αταξία να κυριαρχήσει εκεί μέσα στο κεφάλι σας , θα προκύψουν νέα θεωρήματα … { σε επιστημονική μετάφραση αυτό το «της καργιόλας γίνεται στο κεφάλι μου » } -:))

  12. Η οικοδέσποινα πήγε διακοπές και άφησε το κλειδί στο χαλάκι για να ποτίζουμε οι περαστικοί τα λουλούδια;

  13. αναφέρθηκες σε μια απλή καμπύλη…
    σε λίγο θα φανταστώ πως επρόκειτο για καμπύλη τριων διαστάσεων που σε κατάπιε!

  14. Αγαπητή Theorema, σε διαβάζω καιρό τώρα και καιρό τώρα θέλω αν αφήσω σχόλιο αλλά τα κείμενα σου μου αφήνουν μια λιγωτική παράλυση (δεν ξέρω αν σου ακούγεται καλό αυτό αλλά πίστεψε με είναι!). Θέλω να σου ζητήσω μια χάρη και πιστεύω ότι πολλοί θα συμφωνήσουν μαζί μου…ΝΑ ΕΚΔΩΣΕΙΣ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΣΟΥ!!!!Η αίσθηση του χαρτιού θα τα απογειώσει και επιπλέον θα μπορούν να είναι το τελευταίο πράγμα που θα διαβάζω πριν κοιμηθώ, σαν εναλλακτικό φάρμακο για όνειρα γλυκά (δεν έχω λάπτοπ και αρνούμαι πεισματικά να αγοράσω γιατί φοβάμαι πως τότε μόνο το λάπτοπ θα καταλήξει να μου κάνει παρέα στο κρεβάτι…). Σε παρακαλώ, λάβε σοβαρά υπόψη σου αυτή την ιδέα, τα κείμενα σου αξίζουν ένα βιβλίο (κι εγώ θα ξέρω από τότε και μετά τι δώρο να παίρνω σε όλους τους ανέραστους και μίζερους ανθρώπους, μπας και συνέλθουν! Best seller θα γίνει!)

  15. @All

    Σας ευχαριστώ για τα σχόλιά σας, για τα λογάκια και τις σκέψεις σας και, κυρίως, για την υπομονή σας μαζί μου, την τόσο τεμπέλα 🙂
    Ξεκίνησε Σεπτέμβρης, μαζί με τα σχολεία αρχίζω δουλειά κι εγώ 🙂

    000

    Γαλαζόπετρα, πολύ σε ευχαριστώ για την προτίμησή σου. Με τιμά αφάνταστα αυτό που σκέπτεσαι για τα γραπτά μου. Τούτα εδώ τα κείμενα προορίζονται για το μπλογκ, όμως… Ποιον εκδότη θα ενδιέφερε το προσωπικό (και συχνά σαρδανάπαλο) ημερολόγιό μου? 🙂

    ΠΑρόλα αυτά, μπορείς να διαβάσεις τα δύο βιβλία μου που κυκλοφορούν χάρτινα. Το Λέμον και το Όλα λάθος. Είναι άλλη κατάσταση, παρόλα αυτά το χαρτί που έλεγες υπάρχει και ευωδιάζει 🙂
    Και πάλι ευχαριστώ πολύ πολύ, και ελπίζω να μην σταματήσεις να έρχεσαι στην αυλή των θαυμάτων, ναι;

    Καλημέρες θηριάκια 🙂
    Μου λείψατε!

    • Ποιος θα έλεγε ποτέ όχι στην αυλή των θαυμάτων;;; Όχι πάντως εγώ! Μπορεί το απουσιολόγιο να γράφει κατά καιρούς απουσίες μεγάλες, αλλά τελικά τα θαύματα με τραβάνε αλύπητα..
      Υπάρουν λοιπόν εκεί έξω 2 βιβλία σου; Τέλεια, θα παρηγορηθώ με αυτά… Θα βοηθούσε πολύ αν μου πεις τι εκδόσεις είναι. 🙂

  16. Γαλαζόπετρα, σε ευχαριστώ για όλα. Για τα καλά και τόσο ενθαρρυντικά λόγια σου, για την παρέα και για τον ενθουσιασμό σου. Η αυλή των θαυμάτων είναι γεμάτη θαύματα χάρη σε κάτι παιδιά σαν εσένα 🙂

    Λέμον (Εμπειρία Εκδοτική) και Όλα λάθος (Κέδρος). Τα βιβλία.

    Διηγήματα δημοσιεύω πολύ συχνά και στην εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς (κυκλοφορεί Σάββατο).
    Στα επόμενα (δε)κατα και στον Μανδραγόρα, αν τα θυμηθείς τα περιοδικά, επίσης θα δημοσιευτεί ανέκδοτη δουλειά μου.

    Αν και όταν τα διαβάσεις, πολύ θα ήθελα να μου έλεγες μια γνώμη.
    Και πάλι σε ευχαριστώ!

    • Τέλεια! Μόλις τα διαβάσω, θα έχεις σίγουρα νέα μου! (πολύ θα ήθελα να σε διαβεβαιώσω ότι θα τα διαβάσω άμεσα, αλλά οι καιροί δύσκολοι…)
      Εγώ σ’ ευχαριστώ Theorema!!!!!

  17. galazopetra, η τιμή ολάκερη δική μου 🙂

    (έμπαινες και με άλλο νικ παλιότερα;)

  18. Εντάξει. Σε ευχαριστώ πολύ κι εύχομαι τώρα που «γνωριστήκαμε» να συνεχίσεις… 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: