Καταστρέφοντας έναν άγγελο


ΕΡΩΤΑΣ

Νὰ σοῦ γλείψω τὰ χέρια, νὰ σοῦ γλείψω τὰ πόδια –
ἡ ἀγάπη κερδίζεται μὲ τὴν ὑποταγή.
Δὲν ξέρω πῶς ἀντιλαμβάνεσαι ἐσὺ τὸν ἔρωτα.
Δὲν εἶναι μόνο μούσκεμα χειλιῶν,
φυτέματα ἀγκαλιασμάτων στὶς μασχάλες,
συσκότιση παραπόνου,
παρηγοριὰ σπασμῶν.
Εἶναι προπάντων ἐπαλήθευση τῆς μοναξιᾶς μας,
ὅταν ἐπιχειροῦμε νὰ κουρνιάσουμε σὲ δυσκολοκατάχτητο κορμί.

(Ντ. Χριστιανόπουλος)

.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 22 Σεπτεμβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 27 Σχόλια.

  1. Με τους Coil, τον Pasolini, τον Derek Jarman, τον Χριστιανόπουλο, τον Mapplethorpe, τους χαρισματικούς καταστροφείς του αγγελικού έρωτα;…

    Με τους ανθρώπους-λίμνες;

    Με τους ανθρώπους-κλωτσιές;

    Με όλα αυτά μαζί;

    Σας καταλαβαίνω…

  2. Μέγα λάθος.
    Πιστέψτε με.

    Καλύτερα να ρίξετε άκυρο.

  3. με αφορμή τον Time:
    «όταν η μοναξιά χτυπάει πιο κόκκινο κι απ’ το κόκκινο!»

  4. Καλησπέρα Σοφία.
    Χαίρομαι που σας ξαναβλέπω.

  5. να με βλέπατε κιόλας! και ξανά κιόλας! =)

  6. Θυμήθηκα αυτό που δεν ξέχασα ποτέ. Πώς είναι να είσαι…ερωτευμένος ή κατεστραμένος ή και τα δυο μαζί!

    Τα σέβη μου (ειλικρινά)

  7. Είναι ίσως το επόμενο βήμα μιας βάναυσης ενηλικίωσης. Ή μια απελπισμένη κραυγή προς το μέρος σας, να σώσετε κάτι που θυμίζει συντρίμμια αλλά θέλει απεγνωσμένα να σωθεί.

  8. Stop all the clocks, cut off the telephone,
    Prevent the dog from barking with a juicy bone,
    Silence the pianos and with muffled drum
    Bring out the coffin, let the mourners come.

    Let aeroplanes circle moaning overhead
    Scribbling on the sky the message He Is Dead,
    Put crepe bows round the white necks of the public doves,
    Let the traffic policemen wear black cotton gloves.

    He was my North, my South, my East and West,
    My working week and my Sunday rest,
    My noon, my midnight, my talk, my song;
    I thought that love would last for ever: I was wrong.

    The stars are not wanted now: put out every one;
    Pack up the moon and dismantle the sun;
    Pour away the ocean and sweep up the wood.
    For nothing now can ever come to any good.

    W.H. Auden (ο Χριστιανόπουλος θα καταλάβαινε…..)

  9. Ωωωω! Λατρεμένα! (όλα εδώ μέσα απ’ το χαλάκι της εξώπορτας, τους πίνακες, την υπόκρουση ως την καπνίστρια γάτα)

  10. Kαλημέρα Theorema! Ε, λοιπόν ο Χριστιανόπουλος έχει ένα ‘χάρισμα’, να απομονώνει το dt του συνόλου και να το αναδεικνύει ως πρωταρχικό στοιχείο.
    Ξέρετε δεν το έχει μόνο όταν γράφει ποίηση, το διαθέτει ως παρουσία. Στα α-πολίτιστα 80s , η εικόνα του Χριστιανόπουλου με τον Πατρίκιο να περπατούν στην χειμωνιάτικη παραλία της Θεσσαλονίκης, ήταν η εικόνα μιας Ελλάδας που απομακρυνόταν αλλά παράλληλα υπήρχε πάντα εκεί.

    • Όσα απομακρύνονται αλλά, με κάποιο παράδοξο τρόπο, παραμένουν στη θέση τους, είναι εκείνα ακριβώς που θα με ενδιέφερε ιδιαιτέρως να ανιχνεύσω…
      Τον Χριστιανόπουλο τον διάβαζα σε διάφορες φάσεις της ζωής μου.
      Καμία δεν έμοιαζε με την άλλη.

      Σας ευχαριστώ, υπέροχη Απόμακρη.

  11. Η συμμαθήτρια το έθεσε κομψά.Για κάποιο λόγο η γενίκευση των βιωμάτων του ποιητή δεν με συγκινεί ιδιαίτερα.

  12. «Τα κόκκαλά μου έσπασαν πολλά βολτ και τώρα το πόδι μου κάθεται μακρυά απο μένα, ψηλά πάνω σε κίτρινα και πράσινα μαξιλάρια […] θέλω να είμαι καλά για να μπορώ να ζω μαζί σου γιατί δεν αντέχω καθόλου μακρυά απο την απίθανη τρισφύρια ζωή μας. Είναι όλα τόσο ερωτικά τριγύρω μας, όλα μαρτυράνε πως αν ερωτευόμασταν λίγο παραπάνω δεν θα αντέχανε τα κόκκαλά μας. Με λούζεις, με βάζεις να κατουρήσω, μου φέρνεις εσώρουχα να διαλέξω, ρούχα, με βάζεις στο καρότσι, ξέρεις να με αγαπάς γιατί επιτέλους έμαθες να αγαπάς αυτό που είσαι, αυτό που ήσουν, έτσι γίνεται πάντα έτσι θα γίνεται.»

    Αντί απαντήσεως…

    (http://oulaloum.blogspot.com/2011/03/0849.html)

    • Τι διαβάζω κι εγώ αυτό το μπλογκ πότε πότε.

      Όταν γίνεσαι τόσο εύστοχη και σκληρή (γενικώς και ειδικώς) με ρίχνεις κάτω και με ποδοπατάς.
      Μετά χαράς σε αφήνω.
      Επειδή μου κάνεις καλό. Σαν να διαβάζεις μέσα μου.
      Ωραίο, Ovis, σε ευχαριστώ…

      Καλημέρες θηριάκια 🙂

      • Σε περίμενε από χθες αυτό το απόσπασμα, σαν έτοιμο από καιρό. Εσύ του έδωσες βήμα σήμερα, σαν θαρραλέα…

        Εγώ σ’ ευχαριστώ…

      • Τίποτε δεν είναι τυχαίο τελικά, είδες;…
        Όσα πρέπει να συμβούν, με κάποιο ανεξήγητο τρόπο, έρχεται η στιγμή που συμβαίνουν.
        Παραλληλισμός μαγνητικών πεδίων ή συνάντηση μεγάλων πνευμάτων; 🙂

        Φιλιά στο μάγουλο, μικρή.
        Πολλά.

  13. Είμαι εντελώς εκτός κλίματος, το ξέρω, αλλά το άκουγα σήμερα το πρωί κι είπα να το αφήσω εδώ εν είδει οβολού 😦

    • Δεν είσαι ποτέ εκτός θέματος, Κροτούλα. Κανένας δεν είναι εκτός θέματος όταν ερμηνεύει, ή απλώς αφήνεται να αισθανθεί ένα ποίημα…
      Όποιο κι αν είναι το μετά.
      Σε ευχαριστώ μικρό μου.
      Πάω να το ακούσω 🙂

  14. Ευχαριστώ για τα σχόλια που καταφθάνουν ΚΑΙ στα ενδότερα. Έχετε δίκιο, δεν είναι ΟΛΑ προς δημοσίευση, και μερικά πράγματα καλό είναι να συζητιούνται κατ’ ιδίαν.
    Ευχαριστώ πραγματικά εκ βάθους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: