Silverslide

Η ώρα του ραντεβού πλησίαζε. Ανηφόρισε στο λόφο βιαστικά, παραμερίζοντας  όπως όπως τα καλάμια και τα ξερόχορτα που φύονταν τριγύρω. Διέκρινε το φωτισμένο σπίτι της από μακριά. Μόνο του, σαν παγόδα. Με βάση στηριγμένη σε κορμούς δέντρων, γραφικό, σαν τα εξοχικά των εκδρομέων που γέμιζαν τον τόπο τα καλοκαίρια, όπως κι αυτή.

Έφτασε στο κατώφλι, κοίταξε από το παράθυρο, το δωμάτιο άδειο. Χτύπησε απαλά την εξώπορτα – ήξερε πως δεν θα απαντούσε κανείς. Αυτή ήταν η συμφωνία. Έσπρωξε την πόρτα – σαν τραπουλόχαρτο παραμέρισε – και μπήκε στο καθιστικό.

Εκείνη έλειπε. Πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού είδε μια άδεια μποτίλια κι ένα ποτήρι πεσμένο λίγο πιο κει. Πλησίασε και παρατήρησε τον χώρο. Δίπλα στο τραπέζι, στο πάτωμα, ένα τσαλακωμένο χαρτί. Το πήρε και το άνοιξε. Διάβασε στα βουβά: «Βρισκόμεθα στη δυσάρεστη θέση να σας ενημερώσουμε πως σήμερα, στις 14.35′ ώρα Γαλλίας, ο σύζυγός σας έπεσε στο πεδίον της μάχης αμυνόμενος περί πάτρης». Και κάτι άλλα, ακατανόητα μετά. Το νόημα παρέμενε το ίδιο.

Την είδε που βγήκε από την κουζίνα ακροπατώντας, σαν να μην άγγιζε το έδαφος. Οι πατούσες της δυο μικρές μύγες έντρομες, που πάλευαν για ζωή. Την κοίταξε και κατάλαβε πως έκλαιγε. Δεν μίλησε. Δεν περίμενε τίποτε από αυτήν εκείνη τη στιγμή. Ούτε καν τα αυτονόητα.

Στάθηκε ακίνητος στη μέση του δωματίου. Τον πλησίασε και τον άφησε να δει τα δάκρυά της. «Είμαι άσχημη απόψε, ε;», τον ρώτησε και ακούμπησε το κεφάλι στον ώμο του. «Ποτέ δεν είσαι άσχημη», μουρμούρισε και την αγκάλιασε μαλακά.

Στο πικάπ έπαιζε ένας δίσκος του Keith Jarrett. The  Köln Concert. Την κόλλησε πάνω του και την άφησε να κλάψει. Του αφέθηκε κι αυτή. Έκλαιγε αθόρυβα, σχεδόν κομψά. «Λυπάμαι», της είπε και μετά σιωπή. Εκείνη χώθηκε στον ώμο του και δεν είπε τίποτε. Απλώς κινούσε τα πόδια στο ρυθμό της μουσικής.

Χόρεψαν για λίγο χωρίς να μιλάνε. Τα βήματά τους σχεδόν ανύπαρκτα. Όπως και η ώρα αυτή. Ο δίσκος έφτασε στο τέλος του. Το μόνο που ακουγόταν τώρα στο δωμάτιο ήταν το σκρατς της βελόνας πάνω στο λάστιχο και η θάλασσα που λυσσομανούσε στην ακτή.

Τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε στο δωμάτιο. Έκαναν έρωτα σεμνά, σχεδόν σαν να ντρέπονταν. Σκεπασμένοι. Δεν τον κοίταξε στα μάτια. Εκείνος προσπάθησε να της χαμογελάσει κάμποσες φορές. Δεν τον είδε, το βλέμμα της ήταν κάπως θολό. Έβλεπε κάτι άλλο.

Σηκώθηκε μετά από λίγο και έριξε πάνω της μια λευκή ρόμπα που του φάνηκε υπερβολική. Η ομορφιά και η θλίψη της τον καθήλωναν. Κατέβηκε αθόρυβα στο ισόγειο, χωρίς να τον κοιτάξει, και βγήκε στο κατώφλι. Λίγο μετά, την βρήκε να καπνίζει στη σιωπή, κοιτώντας το σκοτάδι.

Γύρισε σαν κουρδισμένος και ξανάβαλε το Köln Concert να παίζει. Την άγγιξε στη μέση κι εκείνη αφέθηκε σαν όμηρος στο αγκάλιασμά του. Χόρεψαν για λίγο ακούγοντας τις σανίδες της βεράντας να τρίζουν κάτω από τα πόδια τους. Κατάλαβε πως έκλαιγε ξανά. Την έσφιξε τρυφερά και της άφησε ένα φιλί στον ώμο.

«Μην κλαίς», μουρμούρισε άσκοπα, και την ίδια στιγμή ήξερε πως στεκόταν στο χείλος της αβύσσου.

Εκείνη δεν απάντησε. Το χέρι του ακουμπούσε στη μέση της, το κεφάλι του στο λαιμό της.

Κοίταξε τις σκιές τους πάνω στον τοίχο του σπιτιού.

Δεν ήταν παρά δυο καλοκαιρινοί, λυπημένοι εραστές που χόρευαν ένα τραγούδι.

Παρέμεναν ζωντανοί, κι αυτό ήταν μια πράξη αντίστασης.

.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 12 Οκτωβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 33 Σχόλια.

  1. Ό, τι και να λέτε εσείς, αν δεν σκάσει μύτη ο Σελιτσάνος, τα εύσημα εκκρεμούν, φίλτατε.
    Έχω αποκτήσει μανιακή σχέση μαζί του!
    Κιχκιχκιχκιχ… (γελάκι).

  2. Eteron ekateron. O katheis mila gia ton eafto tou.

  3. Έχετε δίκιο, Χρόνε.
    Ζητώ συγγνώμη για την απόλυτη στάση μου…
    Και γενικώς.

    Ευχαριστώ!

    Αλήθεια.

  4. Σαν καρέ ταινίας.
    Σαν σκηνή από φιλμ νουάρ, μέσα στα σκοτάδια και τους ένοχους έρωτες που αντιστέκονται στις συγκυρίες.
    Θλιμμένοι και απολύτως ικανοί.
    Απελπισμένοι.

    Οπτική κινηματογραφιστή.
    Λίγη ενοχή, λίγη θλίψη, λίγη λαγνεία.
    Και με μουσική για να σε κλείσει ισόβια…

    Ρε Θεώρημα, πού θα φτάσεις πια;
    Θα σταματήσω να σε διαβάζω.
    Δεν σε αντέχω πια.
    Πούστη μου!

  5. Και τι γαμημένη φωτό ακτινογραφία…
    Δεν παίζεσαι ρε γαμώτο.
    Δεν.

    • Καμιά φορά αγαπώ τόσο πολύ τα λάθη μου σαν να ήταν εφευρέσεις…
      Άλλες φορές τα μισώ σαν παιδικά παιχνίδια.

      Γεια σας Ανώνυμε.

      (παίζομαι πάντα, ξέρετε. σαν τρίλιζα, ή έστω σαν κουτσό. κουτσό ξέρετε;… χαχα… διαπρέπω! μη σας πω και τυφλό, και με παρεξηγήσετε…λόγω μυωπίας )

  6. σαν κρυφτό στον παράδεισο παίζεσαι!
    http://thecybercadesproject.blogspot.com/2010/11/blog-post_2800.html
    μια καλημέρα φωτεινή

  7. To Coeln concert του 1970 κάτι και το μέτωπο της Γαλλίας… Theorema μου αρέσει που παίζετε με την αίσθηση του χρόνου -:))

    ΥΓ Αν δεν συναντηθούν επιτέλους οι δύο εραστές νομίζω ότι οι αναγνώστες σας θα αρχίζουν να κόβουν φλέβες… -:))

    • Αγαπημένη μου Απόμακρη, έχετε δίκιο! Χρονικά έχουμε ένα ζήτημα εδώ…
      Παρόλα αυτά, δεν θα το αλλάξω. Θα ήθελα πολύ αυτές οι δυο εποχές,έστω και σε μια παραληρηματική στιγμή του χρόνου, να γινόταν να συναντηθούν. Σε αυτές τις συνθήκες, ακριβώς.
      Και να συμβεί αυτή η εικόνα.
      Επιτρέψτε μου την παρέκκλιση από τους νόμους της λογικής και του χρόνου, και σκεφτείτε πως ναι, σε ένα παράλληλο σύμπαν αυτές οι δυο εποχές συναντήθηκαν σε ένα σπίτι στην παραλία…

      Ποιο εραστές να συναντηθούν, μικρή μου? Αυτοί μόλις συναντήθηκαν! Τι δεν κατάλαβα καλά;… 🙂

      Καλημέρες θηριάκια 🙂

      • Τheorema, ίσα ίσα να μην το αλλάξετε καθόλου , νομίζω ότι ένας σύζυγος που χάνεται στο γαλλικό μέτωπο ειδικά κατά τον Α’ Παγκόσμιο ( με την ατμόσφαιρα της εποχής – γιατί εμέναν εκεί με πήγε χρονικά το κείμενο ) ταυτόγχρονα με το κονσέρτο, είναι άλμα στη φαντασία , πράγμα που μου αρέσει πολύ.
        Εννοείται ότι στη λογοτεχνία η παρέκκλιση από τους νόμους της λογικής είναι αναγκαία και ικανή προϋπόθεση, εδώ ακόμα και εμείς οι τεχνοκράτες κάνουμε λογικές παρεκκλίσεις , οπότε τί να πω .. εγώ η απόλυτα ανορθόδοξη μέσα στα πλαίσια του απόλυτου ορθολογισμού …
        Theorema συναντήθηκαν αλλά κλαψουρίζουν και αλληλοπαρηγοριούνται σαν πληγωμένα γατιά… θα μου πείτε βέβαια ότι είναι και η ατμόσφαιρα ρευστή αλλά βρε παιδί μου λίγη ενέργεια …

      • Αγαπημένη μου Απόμακρη,
        η ατμόσφαιρα είναι ρευστή, ναι, καλά το λέτε.
        Μα εγώ δεν ξέρω να κατευθύνω ούτε να προβλέπω…
        Θα περιμένω να δω πώς θα προχωρήσουν οι ίδιοι, και ελπίζω κάποια στιγμή μέσα από την αμηχανία της λύπης και τα αδιέξοδα της ζωής του, να ζήσουν επιτέλους και κάτι πιο δυναμικό.
        Μη νομίζετε, κι εγώ στεναχωριέμαι.
        Αλλά και τι να κάνω…
        Δική τους είναι η ζωή, εκείνοι κολυμπούν μέσα στην ιστορία.
        Όλα θα στρώσουν, το ψυχανεμίζομαι.
        Μη μου στεναχωριέστε.

  8. Απλά, τέλειο! Ονειρικό!
    Καλημέρα 🙂

  9. Πράξη αντίστασης…Τόσες μικρές μικρές πράξεις μπορούν να σου υπενθυμίσουν ότι ΖΕΙΣ και μπορείς να αναπνέεις για να πας παρακάτω…Αντίσταση στον μέσα θάνατο…

    • Μικρές λεπτομέρειες, κρυφά σημάδια, μικρά ή και μεγαλύτερα «έτσι θέλω», παρατήρηση του κόσμου, καταβύθιση σε ανθρώπινα βλέμματα και κινήσεις.
      Έτσι, νομίζω, αποκαλύπτονται τα μυστικά.
      Κι έτσι συμβαίνουν οι μικρές εσωτερικές μας επαναστάσεις…
      Έτσι χαλυβδώνονται οι αντιστάσεις μας.
      Νομίζω…

  10. Νέστορας Καλφίδης

    Πήγα να πατήσω το λάικ αλλά ούτε καν. Απλά φοβερό το κειμενάκι ε… Καλημέρα κι από μένα και καλή συνέχεια!

    • Καλωσορίσατε κι ευχαριστώ για το σχόλιό σας.
      Λάβετε θέση, έχουμε να κάνουμε ωραία σχέδια για ένα φθινοπωρινό, ταξιδιάρικο παρόν. Δεν είπαμε; 😉

      Καλή συνέχεια και σε σας.

  11. Καλώς σας βρήκαμε, δεν μας θυμάστε ίσως αλλά εμείς σας χαιρετούμε. Βάλτε ζώνη στο ταξίδι σας.

  12. Comment vous Oublier? 😉

    (την έκοψα τη ζώνη. με τα δόντια)

  13. Το ότι μου θύμισε γαλλική ταινία, δεν είναι παράξενο. Το παρατήρησαν όλοι.
    Το ότι διάβασα «η ώρα του ραντεβού πλησίαζε» κι ο νους μου πήγε σε ιατρικό ραντεβού. Πρέπει να το κοιτάξω. Άμεσα! 🙂

    • Ασυναίσθητα, κοιτώντας την ακτινογραφία, σκέφτηκες το ιατρικό ραντεβού. 🙂
      Είναι και το μαύρο φόντο, που προϊδεάζει για κάτι παράξενο.
      Μην το κοιτάξεις, απλώς να θυμάσαι πως συχνά το μυαλουδάκι σου τρέχει πιο γρήγορα κι από τον άνεμο 🙂

      Ίσως θα ήταν καλύτερα να είχα βάλει μια εικόνα του Loustal…

  14. Μια απώλεια
    κι ο έρωτας
    κι ο πόνος
    Ζωή και θάνατος στον ίδιο δρόμο.
    Πώς αλλιώς;
    Δεν ξέρω δρόμο άλλο.
    Με συγκίνησες.

  15. Το διάβασα τρεις-τέσσερις φορές με το Köln Concert part1 να παίζει….part1 αδυναμίες είναι αυτές, όπως και συ!
    Τα σέβη μου Θεώρημα 🙂

  16. Ακούω τις κοφτές κραυγές που ξεφεύγουν.
    Είμαι σχεδόν σίγουρη πως είναι η (κατά πολλούς στημένη) ένταση του Keith Jarrett την ώρα που το μαγικό του αριστερό χέρι αυτοσχεδίαζε εκείνο το βράδυ του Γενάρη του 1975 στο Köln’s Opera House, φτάνοντας σε έναν οργασμό έμπνευσης και δεξιοτεχνίας.
    Σχεδόν σίγουρη.
    Μα μήπως τελικά ήταν των λυπημένων εραστών;
    Η μετάβαση από την ένταση στο νιρβάνα;
    Από το χαμόγελο στη θλίψη;
    Δεν θέλω να μάθω. Κάποιες ‘απορίες’ είναι καλύτερο να μένουν αναπάντητες…

    καλό βράδυ sweet theorema 🙂

  17. Που να τα βρεις τα δόντια αφού είσαι ξεδοντιασμένη κάτι χρόνια τώρα.
    Και που είσαι πρόσεχε μη με θυμηθείς καλύτερα, δε θα σ’ αρέσει καθόλου, θα ψάχνεις όχι για ζώνη αλλα για κανονικό πηγάδι.
    Καληνύχτα και σε σένα όπως και σ’ όλη την φιδοφωλια σας, φιδια κολοβά.

    • Σωστό κι αυτό.
      Μια γηραία ύπαρξη είμαι κι εγώ, αλλά μην ανησυχείτε, παρήγγειλα μασέλα.
      Αν σας χαλάει η φωλιά, παρακαλώ απομακρυνθείτε.
      Προσωπικά με χαλάνε τα επιθετικά ανώνυμα σχόλια του είδους.
      Ειδικά μια τέτοια ωραία μέρα σαν αυτήν.
      Χαιρετώ.

  18. Απλά σε αποκάλυψα τόσον καιρό μετα κι εσένα και τις άλλες οχιές. Ζώον που νόμισες πως είχα όρεξη να ξαναμπώ εδώ μέσα στο βόθρο σου, τρέχα τώρα να κρυφτείς. Όλες μαζί.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: