Wild heartbeat, almost death

Κάποιος της είπε: «Διάβασα τις ιστορίες σου. Πιάνεις όμορφα ένα θέμα, το χαϊδεύεις τρυφερά αλλά δεν τολμάς να το φτάσεις ως το κόκκαλο. Να χτυπήσεις πιο βαθιά, να εξαντλήσεις την υπομονή και τις αντοχές του αναγνώστη, να τον κλονίσεις».

Σκέφτηκε όλους εκείνους τους καλλιτέχνες που τόλμησαν να σοκάρουν, να αγγίξουν τα άκρα, να απογειωθούν και να υπερβούν την αισθητική, τα ήθη και τα έθιμα τoυ περίγυρου προβάλλοντας μέσα από το έργο τους τις πιο μυστικές και άγριες πλευρές της ανθρώπινης φύσης.

Αναρωτήθηκε ποιος και γιατί της άρεσε πιο πολύ. Κυρίως όμως αναρωτήθηκε αν θα κατάφερνε ποτέ να αγγίξει εκείνα τα όρια που εννοούσε ο σχολιαστής της.  Αν θα άντεχε να πιάσει ένα θέμα, να το χαϊδέψει γλυκά, κι ύστερα να το αρπάξει από το λαιμό και να το κάνει να φωνάξει «βοήθεια!». «Αυτός θα πρέπει να είναι ο στόχος», σκέφτηκε. «Ο στραγγαλισμός της νομιμοφροσύνης. Αλλιώς οι ιστορίες μου θα παραμείνουν απλώς συμπαθητικά κομματάκια στο μεγάλο παζλ των πολυάριθμων αδιάφορων, ευχάριστων περιγραφών που θωπεύουν μα δεν καταφέρνουν να συγκλονίσουν πραγματικά κανέναν».

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 26 Οκτωβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 32 Σχόλια.

  1. Wild and hard to post sou. Mhn akous kanena. Kane afto pou thes.

  2. Τι να σχολιάσει κανείς;Ο πήχυς μπαίνει πολύ ψηλά.

  3. το θεμα δεν ειναι να αγγιξει κανεις τα ορια που του θετει ενας άλλος , αλλα τα δικα του ορια (νομιζω)

    ( και το να σοκαρει κανεις δεν ειναι συνωνυμο της καλλιτεχνικης δημιουργίας )

    γραφεις ομορφα Theorema, ειτε μας σοκαρεις ειτε οχι

    • Η γνώμη του αναγνωάστη είναι ουσιαστική, καλή μου Πορφυροκόκκινη. Δεν αποτελεί τυφλοσούρτη, όμως είναι αξιοσέβαστη και αν χρησιμοποιηθεί σωστά, ανεβάζει την αδρεναλίνη του συγγραφέα και τον σπρώχνει να προσπαθήσει για κάτι ακόμα πιο καλό. Τον προσανατολίζει καλύτερα, τον ενημερώνει και τον ειδοποιεί.
      Το σοκάρισμα δεν είναι συνώνυμο της καλλιτεχνικής δημιουργίας, η υπέρβαση όμως πιστεύω πως ναι.

  4. Όρια…Τόσο διαφορετικά για τον καθένα, οπότε…Γι’αυτό επιμένω να λατρεύω τις φλογερές ψυχές με τα ψεγάδια τους, παρά τις αψεγάδιαστες τεχνικές που συνήθως δεν κουβαλούν ψυχή…

    • Μα συμφωνώ απόλυτως. Το ζήτημα είναι πως τα ψεγάδια μας, αυτά τα στολίδια μας δηλαδή, οφείλουμε να τα αναδείξουμε όσο καλύτερα γίνεται. Ακούγεται αντιφατικό αυτό που λέω, αν το καλοσκεφτείς όμως, η καλλιτεχνική δημιουργία, σε κάθε πεδίο, στα ψεγάδια του καλλιτέχνη εστιάζει…
      Και άρα στην ίδια του την ψυχή.

  5. Μπα, δεν ξέρω αν συμφωνώ με το σχολιαστή σου. Εκεί κοντά είσαι. Από την άλλη, μόνο εσύ ξέρεις. Τα όρια είναι δικά σου, όχι τού αναγνώστη.

    Επίσης, ακόμη και για τούς πιο τολμηρούς, τα όρια δεν είναι για να τα περνάς συνέχεια. Πότε-πότε μόνο, για να καταλάβεις που είναι και να μπορείς να τα χειρίζεσαι. Νομίζω το κάνεις.

    (θα σού έβαζα τώρα ν’ ακούσεις το «Στα όρια» των Γκούλαγκ, αλλά σε λυπήθηκα)

    What the heck, here it comes. Ελπίζω να μη σε τρομάζει το… βαθυστόχαστο punk:

    • Με τιμά πάρα πολύ αυτή η άποψη και σε ευχαριστώ που μου την δίνεις.
      Φυσικά και τα όρια είναι δικά μου, αλλά για σκέψου πως χωρίς τον αναγνώστη μου εγώ θα ήμουν ένα μηδέν. Αν γράφω κάτι που ΚΑΝΕΝΑΣ δεν διαβάζει, δεν σου κρύβω πως ένα ενδόμυχο αίσθημα μοναξιάς το έχω…
      Τα όρια είναι για να τα ανακαλύπτεις, να φλερτάρεις μαζί τους, μερικές σπάνιες φορές να τα υπερβαίνεις και τον υπόλοιπο καιρό να τα προσκυνάς. Συμφωνούμς.
      Όσο για την αφιέρωση, εδώ δεν τρόμαξα ΛΑΙΒ με αυτούς, θα τρομάξω με τους Γκούλαγκ? Χεχε… Αφιερωμένο εξαιρετικά.

  6. αυτοκριτική;
    καλά τα λένε η σκάρλετ και ο θραςς

  7. Α, τι ωραία να ‘σαι νεφεληγερέτης
    να γράφεις σαν τον Όμηρο εποποιίες στα παλιά παπούτσια σου
    να μη σε νοιάζει αν αρέσεις ή όχι
    τίποτε…

    • Θέλω απλώς να ανεβάζω λιγάκι τη μπάρα κάθε φορά… Πρώτα για μένα και μετά για τους άλλους. Αυτό θέλω όμως…
      Αυτό μόνο, γλυκό ανέμελο πλασματάκι…

      • τη μπάρα; τίνος; με τι μέτρο; και ποιος το ορίζει; και γιατί;

        Συγχωρήστε μου την άγνοια. ανέμελη και αδαής, από α ξεκινάνε…

  8. Theorema, γράψτε όπως σας βγαίνει , το πώς απηχεί στους αναγνώστες δεν ελέγχεται από κανέναν ούτε καν από τους ίδιους. Νομίζω ότι αυτή είναι η ωραία έκπληξη και της συγγραφής και της ανάγνωσης. Καλή σας μέρα

  9. Αυτό κάνω, αγαπημένη μου Απόμακρη.
    Πάντοτε.
    Αλλά η γνώμη του αναγνώστη ομολογώ πως μετράει πολύ για μένα. Οποιος βγαίνει από τις σελίδες μου με κάποιες σκέψεις, μου είναι σημαντικός. Και οι σκέψεις του το ίδιο. Χωρίς να με καθορίζουν, ενδέχεται κατά κάποιο τρόπο να με καθοδηγούν. Προς το καλύτερο.
    Σας φιλώ.

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

    • Τheorema, δεν διαφωνώ και έτσι πρέπει αλλά προσέξτε να μην γίνετε «πεδίο δοκιμών» του αναγνωστικού κοινού. Η εμπιστοσύνη του αναγνώστη από τη στιγμή που επιστρέφει και η νοηματική έκταση είναι δεδομένες, η καθοδήγηση όμως ανήκει πάντα στο συγγραφέα.
      Στην τελική αν εγώ θέλω μια Theorema expanded κάθομαι και γράφω α λα Theorema expanded δεν το θέτω καν ως θέμα στην ίδια τη Theorema για το πού και πώς θα κινηθεί στο γραπτό της. Εξάλλου εκ προοιμίου , η ανακάλυψη είναι πιο ενδιαφέρουσα από το να ξέρουμε από την αρχή ότι θα κάνει επιβεβλημένα βήματα. Κάπως έτσι .. θηριάκια έ;;; και δεν μας ξέρετε κιόλας -:))

  10. κάποιος της είπε «χάιδεψέ το όσο θες αλλά μη το φτάνεις ως το κόκκαλο. άσε αυτόν που διαβάζει να το κάνει. καθένας έχει το δικο του κόκκαλο. το δικό του μεδούλι για να ρουφήξει. μέχρι να μείνουν τα κόκκαλα άδεια.σακκιά ολόκληρα απο αυτά, βουνά ολόκληρα, μέσα στις ντουλάπες»

    αλλά δεν ξέρω ποιός ήταν αυτός. ειλικρινά σας μιλάω

  11. Καλημερα Theorema

    συμφωνω πως ο καθενας στον τομεα του ειναι καλο τοσο για τον ιδιο οσο και για τους άλλους, να προσπαθει για το κατι παραπανω, το κατι διαφορετικο, το κατι που θα τον ξεχωρισει.
    Δεν αμφισβητω την αποψη ενος συγκεκριμενου αναγνωστη σου, λεω απλα κι εμεις αναγνωστες σου ειμαστε 🙂

  12. @Soduck

    Ανέμελη ίσως, αδαής ποτέ.
    Τα μέτρα τα βάζουμε μόνοι μας, καλό μου. Οι άλλοι άνθρωποι απλώς μας προτείνουν…

    • 🙂 η αλήθεια είναι πως όλο αυτό το θέμα με τσιγκλάει λίγο αλλά πως να κάνει κανείς μια τέτοια κουβέντα τόσο αποσπασματικά και προσπαθώντας να συμπυκνώσει σε μερικές λέξεις, καταιγισμούς σκέψεων λέξεων και χαμόγελων;

  13. Αγαπημένη μου Απόμακρη,
    λαμβάνω πάντοτε υπόψιν και το παραμικρό σχόλιο κάποιου αναγνώστη. Μετά, προσαρμόζομαι είτε στις δικές μου επιθυμίες, είτε στις δυνατότητες που νομίζω πως διαθέτω. Είναι σφυγμομέτρηση όμως το τρίτο βλέμμα. Ειδικά από ανρθώπους που τυχαίνει να εκτιμώ πολύ…
    Μόνο αυτό κρατήστε.

  14. Κύριε ΚΚΜοίρη,
    θα έλεγα πως προτιμώ να το χαϊδεύω πολύ, όσο χρειάζεται δηλαδή, για να είμαι ευχαριστημένη με τις επιδόσεις μου.

    Στο τέλος όμως, προτιμώ επίσης να μην το αφήσω να τελειώσει μέσα στα χέρια μου.
    Καλύτερα να τελειώσει μέσα στο μυαλό του αναγνώστη.

    Το κείμενο, εννοώ, φυσικά…

    Ειλικρινά σας μιλάω.

    Τα σέβη μου.

  15. Μικρή πολύτιμη Πορφυροκόκκινη,
    είστε οι καλύτεροι κριτές μου. Και το ξέρεις αυτό, το αφήνω να φαίνεται κάθε φορά που μου λέτε κάτι.
    Ποτέ δεν θα σε ευχαριστήσω αρκετά για την ενθάρρυνση και για την πίστη σου.
    Είναι εξίσου σημαντικά με την οποιαδήποτε ενδεχόμενη αυριανή σου κριτική παρατήρηση, πάνω σε κάτι.
    Μην το ξεχνάς. Όσα διαβάζω εδώ μέσα με κάνουν αυτό που είμαι όταν με διαβάζετε 😉

  16. Κύριε ΚΚΜοίρη,

    Εδώ μέσα έχω να κάνω με πρωταθλητές.
    Σε κάθε πιθανό άθλημα!
    Από πού θέλετε να βγω;
    Από κάνα μαγικό λυχνάρι; :ρ

    Ξαναμανά τα σέβη μου.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: