Σεξ, ρακόμελα και ξύλο

(Μια παράλογη, προβληματική, ανεξήγητη και κατά 90% αληθινή ερωτική ιστορία)

Όταν γνωριστήκαμε ήταν 25 χρονών, κι εγώ 31. Φορούσε ροκαμπίλι γυαλιά και φαινόταν πολύ αγχωμένη. Οι φίλοι της – αγόρια οι περισσότεροι –  την αγαπούσαν, σχεδόν την προστάτευαν, φοβόντουσαν μην τους σαλτάρει εντελώς με τέτοια μυαλά που κουβαλούσε.

Η γνωριμία μας είχε σαφή προσανατολισμό. Την φανταζόμουν διαρκώς πεσμένη στα τέσσερα κι εγώ ριγμένος στα γόνατα, ο μισός μέσα της και ο άλλος μισός σκυμμένος πάνω της, με τα χέρια μου να χαστουκίζουν το γυμνό της σώμα και τα δόντια μου να χώνονται στη λευκή σάρκα του σβέρκου της.

Εκείνη με έβλεπε σαν τον διανοητικό ηγέτη που δίπλα του θα καλλιεργούσε όσα πίστευε πως είχε μέσα της αλλά οι συνηθισμένοι άντρες αδυνατούσαν να καταλάβουν. Θεωρούσε πως μαζί μου θα ζούσε μια παράξενη ζωή. Ταυτοχρόνως την κολάκευε ιδιαίτερα η προτίμησή μου, ειδικά όταν την εκδήλωνα σε ανοιχτό χώρο. Με θαύμαζε και με ήθελε. Μου ήταν αρκετό.

Γνωριστήκαμε καλοκαίρι. Μεθυσμένοι και οι δυο. Σε ένα μπαρ στην παραλία. Ήταν κάπως αστεία, αλλά μου άρεσε ο κώλος της. Οι καμπύλες των ώμων της, τα κορακίσια  μαλλιά της. Τα σαρκώδη χείλη της που από την πρώτη στιγμή μου θύμιζαν την Tracy Chapman. Χόρευε καλά. Και αγχωνόταν. Η αγωνία της με διασκέδαζε. Τα πάντα μπορούσαν να την αγχώσουν. Ακόμα κι ένα φύλλο που έπεφτε στο χώμα ή ένα πουλί που πετούσε υπερβολικά κοντά στη γη. Γελούσε εύκολα και κάπνιζε λίγο. Μετά άρχισε να καπνίζει πολύ. Μελαγχολούσε με το παραμικρό και ήταν εξίσου εύκολα  ικανή να ξεχάσει την όποια λύπη της αν κάτι της αποσπούσε την προσοχή από αυτό που σκεφτόταν.

Μιλούσε καλά Αγγλικά και της άρεσε η μαύρη σοκολάτα. Τα βράδια φτιάχναμε ρακόμελα και ακούγαμε Nick Cave. «Του μοιάζεις», μου έλεγε και μου άναβαν τα λαμπάκια από εκνευρισμό. Καταλήγαμε στο κρεβάτι της, πάνω σε μια μάλλινη ροζ κουβέρτα με κρόσσια που τσίμπαγε και μου φαινόταν εξαιρετικά ενοχλητική. Φώναζε στο κρεβάτι – ευχαριστιόταν την κάθε στιγμή. Πολλές φορές της έκλεινα το στόμα με την παλάμη, την χαστούκιζα στο πρόσωπο να το βουλώσει, την απειλούσα πως θα την σκότωνα. Συνήθως δεν μάσαγε. Χτύπαγε γροθιά στο μαχαίρι. Με τελείωνε το πείσμα της, φτιαχνόμουν με τον τσαμπουκά της. Αγωνιούσε και καύλωνε, κι αυτό μου φαινόταν μεγαλειώδες.

Ένα χρόνο μετά μέναμε στο ίδιο σπίτι, οι φίλοι της με σιχαίνονταν, οι δικοί μου την μισούσαν. Σε μια παρτούζα που κάναμε με κάτι νεόφερτους στη σχολή, ο κάμεραμαν που όλο το βράδυ την τράβαγε γκρο πλαν της πρότεινε να την στείλει σε κάτι φίλους του μιας διαφημιστικής που έψαχναν μοντέλα. Έφυγε με δυο δόντια λιγότερα αφού τον πλάκωσα στα κλωτσίδια και στις μπουνιές. Εκείνη με κοιτούσε ψύχραιμα από την άκρη του κρεβατιού, ενώ ένας μικρός σκλάβος της έγλυφε τα δάχτυλα των ποδιών καθώς του χάιδευε το μαλλιαρό του κεφάλι. Απόρησα τι συνέβαινε με το άγχος της, στριμώχτηκα με την άνεσή της. Δεν είπα τίποτα. Ήταν όμως η τελευταία φορά που ανέχτηκα να την πηδήξει άλλος.

Γύρω στην άνοιξη συνέβη το ατύχημα που μου γάμησε το φελέκι. Τρέχαμε με 200 στην εθνική, με τρεις μονάδες αλκοόλ στο αίμα, με βροχή και κωλόκαιρο. Εκείνη δεν έγδαρε ούτε αγκώνα. Εγώ κόλλησα στο καροτσάκι δια παντός. Εξακολουθούμε να μένουμε μαζί, να πίνουμε ρακόμελα και να τρώμε αγγλικά φασόλια  και ροσμπήφ κονσέρβα, σαν εκείνο που λέει ότι έφερνε ο πατέρας της στο σπίτι όταν ήταν μικρή. Οι δίσκοι του Cave έγιναν σιντί των Coil, τα ροκαμπίλι γυαλιά θάφτηκαν σε κάποιο συρτάρι. Τώρα φοράει φακούς επαφής και παριστάνει την κοκκινομάλλα. Ο κώλος της εξακολουθεί να μου φαίνεται καυλωτικός. Οι ώμοι της παραμένουν ωραίοι. Όταν τσαντίζομαι βρίζω θεούς και δαίμονες, της αλλάζω το ξεσταύρι στα μπινελίκια. Πλησιάζει, γονατίζει στα τέσσερα και με αφήνει να ξεσπάω πάνω της μέχρι να ησυχάσω. Στο σεξ κάνει πλέον αυτή τα πιο πολλά, συνεχίζει όμως να φωνάζει όπως και τότε.

Το μόνο που με σκοτώνει είναι αυτή η γαλήνη που διακρίνω κάποιες φορές στο βλέμμα της. Μόνο αυτό με στέλνει. Αναρωτιέμαι τι συνέβη και πού στο διάολο πήγε εκείνο το άγχος της, το παλιό. Εκείνη η εύφλεκτη αγωνία που την έκανε να μοιάζει με ετοιμόγεννη πυρκαγιά. Εκείνη η ωραία της τρεμούλα την ώρα που προσπερνούσε κάποιον και ανησυχούσε για την ίδια της τη μυρωδιά, μπας και άφηνε ξωπίσω της ιδρώτα. Εκείνο το μαύρο πέπλο που σκέπαζε τα μάτια της όταν δεν την κοιτούσα. Τώρα πια είμαι εγώ εκείνος που αγωνιά. Για την κάθε μέρα που ξημερώνει και την εξημερώνει.

Μόνο αυτό έχει αλλάξει από τον πρώτο καιρό που την ερωτεύτηκα και η ζωή μας ήταν μια παράλογη γιορτή γεμάτη σεξ, ρακόμελα και ξύλο. Μόνο αυτό στάθηκε αρκετό για να αντιστραφούν οι ρόλοι. Γιατί, στην ουσία πλέον, η σχέση μας είναι απλώς και μόνο η ανάμνηση μιας ωραίας, αγέρωχης αγριότητας που κάποτε ένωσε δυο ζώα αχόρταγα που σήμερα τρέφονται πια το ένα με τη θλίψη, τον εκνευρισμό και την ανάγκη του άλλου. Και κατά βάθος  ίσως, και ανεξήγητα, συνεχίζουν κατά κάποιο παράξενο τρόπο να αγαπιούνται. Τρέχα γύρευε γιατί ή ως πότε…

.

(Στην Κ. και στον Φ., του νησιού, που κάποτε έπιναν ρακόμελα, έκαναν άγριο σεξ και έπαιζαν ξύλο)

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Νοέμβριος 7, 2011, in Βιβλία and tagged . Bookmark the permalink. 40 Σχόλια.

  1. αυτά τα «κρατήματα» σώζουν τον κόσμο γλυκό αιώρημα….
    το άσμα , ποίημα!
    το κείμενο, πόνεμα!
    παρόλα αυτά τολμώ να αφιερώσω στον Φ.

    και στην Κ.

    • Μικρό μου, αν τον έβλεπες, θα έλεγες «ΑΥΤΟΣ ο άγγελος είναι ΤΟΣΟ σάλτα; Είναι δυνατόν;»… Κι όμως, ο Φ. άφησε ιστορία στο νησί 😉

      Τα άσματα μοναδικά, ως συνήθως. Τόσο εύστοχη μόνο εσύ μπορείς να είσαι!
      Σε ευχαριστώ, μικρή!

  2. Εύγε!
    (και για το κείμενο και για τη στιγμή ανάρτησης)

  3. Πάρα μα πάρα πολύ καλό. Μπράβο.

  4. Καλά λοιπόν. Την επόμενη φορά. Δεν θα αργήσει. 🙂

    (ποια Σύνορα? De l’ inconnu? De l’ au delà? Της φαντασίας; Καλή διαμονή πάντως) 😉

  5. ρευστό, καθάριο, δυνατό, προσγειώθηκε ανάμεσά μας την κατάλληλη στιγμή, τό ‘πε κι άλλος, η γιορτή που τελειώνει και οι ψυχές που μένουν στο διηνεκές μόνες

  6. ουφ ρε θεώρημα… άψογο ε.

  7. «Αν θα άντεχε να πιάσει ένα θέμα, να το χαϊδέψει γλυκά, κι ύστερα να το αρπάξει από το λαιμό και να το κάνει να φωνάξει “βοήθεια!”». Αντέξατε. Αντέξαμε;
    (έπρεπε να το διαβάσω τρεις φορές για να ξεφύγω απ το κυνήγι του 10%)

  8. Αυτή η φράση μου πετάει τα μάτια έξω!…

    Αυτό το «Μίλα μου», αν είχε φωνή, τώρα θα τσίριζε.

    Βαλτή είσαι; Κι είμαι και σε ευαίσθητη περίοδο, γμτ 😉

    Δε με παίρνει απόψε. Αν κάτσει, όμως, θα το δεις αφιερωμένο εξαιρετικά. Και τότε θέλω να δω τι θα μου πεις. Τότε.

    Ήδη το σκέφτομαι, μαγισσάκι 🙂
    Το 10% που σκοτώνει…
    Ουφ, που λέει κι ο Νέστορας.
    Παλιοκοριτσάκι 🙂

    • αυτό το «μίλα» μου είχε φωνή. δεν τσίριζε. είχε την ψευδαίσθηση της πρόκλησης αλλά ήταν πιο απαιτητικό απ την πρόκληση.

      Τότε… θα σου πω λοιπόν.

  9. Αυτό το «Μίλα μου» είναι ό, τι πιο τρυφερό έχει ακουστεί από ανθρώπινο στόμα 😉

    Είναι δε τόσο απαιτητικό που δεν μπορώ παρά να του κάτσω.

    Οκ, θα μου πεις… 🙂

  10. merde!

    όσοι πέρασαν από κεί, θα καταλάβουν…
    καλώς ήλθες!

  11. ΓΙα κάποιο λόγο θυμήθηκα το «Belle de Jour» του Luis Buñuel.

    (‘Εκείνη η εύφλεκτη αγωνία που την «έκανε» να μοιάζει με ετοιμόγεννη πυρκαγιά’ φαντάζομαι ότι θέλετε να πείτε.)

    • Αυτό θυμηθήκατε? χεχεχ…
      Oh, little pervert, You! 😉

      Σας ευχαριστώ πολύ, μεσιέ. Και για το σχόλιο και για την επισήμανση. Πράγματι, «έκανε» αντί για «έκαιγε» εννοώ. Το διορθώνω πάραυτα.
      Να’ στε καλά 🙂

  12. Τα είπαν όλα οι εκλεκτοί σου επισκέπτες. Μόνο ν’ αφήσω σε μια γωνιά ένα σημείωμα για χάρη του ταλέντου σου, της ομορφιάς, του έρωτα, των ρακόμελων και του παθιασμένου ξύλου.

    • Η πιο εκλεκτή μου επισκέπτρια είσαι εσύ, και σε χιλιοευχαριστώ για όλα, μικρό συννεφάκι.
      Ουπς! Νομίζω πως σε είδα να περνάς μόλις τώρα έξω από το παράθυρό μου! Εσύ είσαι αυτή που μοιάζει με χαμογελαστό κοριτσίστικο προσωπάκι και τρέχει κατά το βορρά? 🙂
      σμακ, γλυκό μου 🙂

      Καλημέρες θηριάκια 🙂

  13. λοιπόν σας ζηλεύω, εσάς δεν πάγωσε τίποτε μέσα σας

    ΚΚΜ

  14. Γιατί; Σε ποιον (νομίζετε ότι) πάγωσε κάτι;…

  15. Πολύ δυνατή ιστορία.

    Οι ήρωές σου δεν καταλαβαίνονται μεταξύ τους.
    Αρκεί όμως που αγαπιούνται.
    Αυτό, από μόνο του, ενδέχεται να αποτελεί το υψηλότερο είδος κατανόησης που μπορεί να επιτευχθεί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

    Πετάς.

  16. Πετάω, ναι. Το μόνο σίγουρο.
    Γι’ αυτό και καμιά φορά κάτι γίνεται και προσγειώνομαι ανωμάλως 🙂
    Άσχετο, αλλά δεν πειράζει.
    Όλο σχετικά θα λέμε;

  17. Καλησπέρα…

    Μια που είμαι πρώτη φορά επισκέπτης σας , μου επιτρέπεται/ε να κάνω τρεις ευχές;

    Λοιπόν παίρνω μόνος μου το θάρρος….

    Να συνεχίσετε να γράφετε έτσι δυνατά…

    να συνεχίσουμε να σας απολαμβάνουμε…..

    την τρίτη ευχή την κρατάω για άλλη φορά….για να διορθώσει τυχόν ανεπιθύμητα τυχαία γεγονότα που θα προκαλέσουν οι δύο πρώτες…..

  18. Καλωσορίσατε στην αυλή των θαυμάτων!

    Κάντε όσες ευχές θέλετε, είμαστε εδώ για να τις ικανοποιήσουμε (το κατά δύναμιν, τουλάχιστον).

    Ποια θα μπορούσαν να είναι αυτά τα «ανεπιθύμητα τυχαία γεγονότα που θα προκαλέσουν οι δύο πρώτες» ευχές σας?
    Λέτε να μην μπορούμε να τα διορθώσουμε με τίποτα? 🙂
    Τόσο λίγο μας εμπιστεύεστε λοιπόν?…

  19. Ευχαριστώ πολύ, Lucy… 🙂

  20. δεν εχω λογια.. δεν τα παω καλα με το να στολιζω τις λεξεις.. απλως.. ειναι απιστευτο το ποσο αρμοζει αυτη η ιστορια σε αυτες τις μερες.. σ αυτην την περιοδο.. δεν ειναι οτι με αγγιξε. ειναι οτι το διαβασα και το εζησα…

  21. Να’ σαι καλά 🙂
    Σε ευχαριστώ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: