Sweetness of desire

Παρέτεινα τη διαμονή μου στην Αθήνα για μερικές μέρες. Στη Ρόζα είπα πως έπρεπε να κανονίσω κάποιες εκκρεμότητες με το θέατρο όπου παιζόταν η τελευταία μου παράσταση κι εγώ είχα να πατήσω το πόδι μου στα πέριξ πάνω από δυο μήνες. Φυσικά η μόνη μου εκκρεμότητα ήταν το ψέμα που φύτρωνε ανάμεσά μας καθώς και η ανεξέλεγκτη εμμονή μου με την Οφηλία.

Ήξερα πως δεν υπήρχε, δεν έπρεπε να υπάρξει περιθώριο να συμβεί το παραμικρό μεταξύ μας, παρόλα αυτά μου ήταν αδύνατον να φύγω για το νησί χωρίς να την έχω ξαναδεί τουλάχιστον μία φορά. Δεν ξέρω γιατί. Ενστικτωδώς ήταν το μόνο που χρειαζόμουν. Ένιωθα πως με καθοδηγούσε όχι η λογική μου αλλά ένας τρελαμένος αυτόματος πιλότος. Κι όμως επέμενα να επιχειρήσω το επισφαλές ταξίδι χωρίς να έχω καν εξασφαλίσει μια έξοδο κινδύνου σε περίπτωση ανάγκης.

Η Ρόζα δεν με ρώτησε πολλά. Μάλλον με διευκόλυνε, ειδικά μετά την άρνησή της να με ακολουθήσει στις διακοπές που της είχα προτείνει. Καταλάβαινε πως χρειαζόμουν χρόνο και χώρο για τον εαυτό μου, παρόλο που όταν τα συζητούσαμε από κοντά το μόνο που της έλεγα ήταν ότι η ανάγκη μου αφορούσε ένα ταξίδι όχι απλώς κάπου αλλού αλλά οπωσδήποτε μαζί της. Η Ρόζα όχι μόνο καταλάβαινε τα πάντα, αλλά μάντευε πολύ πριν από μένα τις ίδιες μου τις επιθυμίες. Και τις πριμοδοτούσε.

Το τηλέφωνο της Οφηλίας το βρήκα από την θεατρική λέσχη. Της τηλεφώνησα την επόμενη της προβολής και της πρότεινα να συναντηθούμε κάπου στο κέντρο. Χωρίς να της εξηγήσω γιατί. Ούτε εκείνη ρώτησε. Απλώς δέχτηκε να με δει, σαν να ήταν το φυσικότερο πράγμα στον κόσμο.

Βρεθήκαμε λίγο αργότερα στα Εξάρχεια, την παλιά μου γειτονιά.

«Δεν είχες μάθημα σήμερα;», ήταν η πρώτη μου ερώτηση όταν κάθισε απέναντί μου στο τραπέζι.

Δεν της είχα πει ούτε καλημέρα. Μια βιασύνη πυρετώδης, σχεδόν επιτακτική, με εμπόδιζε να φερθώ φυσιολογικά κρατώντας έστω τα βασικά προσχήματα. Κάθισε, κρέμασε το παλτό της στην πλάτη της καρέκλας και χωρίς να βιάζεται επόπτευσε το χώρο. Παρήγγειλε καφέ στην κοπέλα που μας πλησίασε και μου χαμογέλασε ήσυχα.

«Προτίμησα να έρθω εδώ», απάντησε τελικά κοιτώντας με κατευθείαν στα μάτια.

Κατάπια το σάλιο μου και προσπάθησα να χαμογελάσω. Μετά τα λιγοστά αυτά λόγια μας έπρεπε να της δώσω και μια εξήγηση: για ποιο λόγο της είχα προτείνει να συναντηθούμε.

«Θέλω να σου πω πέντε πράγματα για μένα», ξεκίνησα χωρίς να έχω ιδέα τι επρόκειτο να της πω.

Ή γιατί είχα ξεστομίσει αυτή την αδιανόητη κουβέντα.

Αν της αποκάλυπτα ποιος ήμουν ήταν βέβαιο πως θα την έχανα οριστικά. Όσο απόμακρη και αν ήταν η σχέση της με τη μητέρα της, αποκλείεται να δεχόταν να μπλέξει με τον ίδιο της τον εραστή. Παρόλα αυτά, δεν ήθελα να γίνω ο εραστής της. Δεν ήταν ο σκοπός μου αυτός. Όχι συνειδητά, τουλάχιστον. Δεν ήξερα καν τι ήθελα. Απλώς συνέχιζα να αναπνέω μηχανικά. Και να περιμένω τη θεία επιφοίτηση από έναν Θεό στον οποίο είχα αρνηθεί να πιστεύω.

«Πριν ξεκινήσεις σου βάζω στοπ», απάντησε ανασηκώνοντας την παλάμη.

Πάγωσα. Μείναμε για λίγα δευτερόλεπτα ακίνητοι ο ένας απέναντι στον άλλον. Μια ακατανόητη σιωπή κρεμόταν ανάμεσά μας σαν θηλιά πάνω στην αγχόνη. Κατέβασε το χέρι και ξανάρχισε να μιλά.

«Δεν θέλω να μου πεις τίποτε περισσότερο από όσα ήδη ξέρω για σένα. Ξέρω το όνομά σου και το επάγγελμά σου. Δεν θέλω να μάθω ούτε πού μένεις, ούτε πώς είναι η ζωή σου, ούτε τίποτα. Μου αρκούν αυτά που γνωρίζω ήδη. Αρκετά».

Η αντίδρασή της έπεσε πάνω μου σαν κουβάς με καυτό νερό. Με αιφνιδίασε και ταυτόχρονα κάτι σκίρτησε μέσα μου ανακουφισμένο. Δεν περίμενα αυτή την άρνηση. Ήξερα όμως, την ίδια κιόλας στιγμή, πως ήταν μια άρνηση πολύ πιο ισχυρή από οποιαδήποτε κατάφαση μπορούσα να ελπίσω.

Παρόλα αυτά, ο εμμονικός μου χαρακτήρας, ενδεχομένως και κάποιο ψήγμα τιμιότητας ή έστω απεγνωσμένης λογικής,  με ώθησε να επιμείνω.

«Αν δεν ξέρεις εξαρχής κάποια πράγματα για μένα ενδέχεται να αδικηθείς και να αδικήσεις», πέταξα την αινιγματική μου ατάκα και περίμενα να δω αν το ψαράκι θα κατάπινε το δόλωμα.

Μου χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι. Η ομορφιά της μου φάνηκε καθηλωτική. Η ψυχραιμία της με αναστάτωνε σύγκορμο. Περίμενα.

«Αν πράγματι θέλεις να συμβεί, θα πρέπει να παραμείνεις άγνωστος», αρκέστηκε να πει, γνωρίζοντας πως οι εξηγήσεις ήταν περιττές.

Η διαύγειά της με άφησε άναυδο. Δεν είχε απλώς διαίσθηση, ήταν χωμένη μέσα στο νου μου.

«Εσύ δεν μου είσαι παντελώς άγνωστη, όμως», απάντησα ενώ το αίμα χτυπούσε στους κροτάφους μου σαν σφυρί.

Ένιωθα πως παίζαμε τη γάτα με το ποντίκι, αν και οι ρόλοι παρέμεναν κάπως θολοί.

«Αυτό είναι δικό σου θέμα», πέταξε ψύχραιμα. «Αν με όσα γνωρίζεις μπορείς να προχωρήσεις, τότε όλα καλά. Αν κάτι που ξέρεις για μένα σε εμποδίζει, τότε δικαιώνεται η επιμονή μου στην αποφυγή ανταλλαγής πληροφοριών και λήγει εδώ το θέμα».

Θαύμασα τη σταθερότητα της φωνής της, το καθαρό βλέμμα της, τη σιγουριά της. Ήταν δέκα χρόνια μικρότερή μου κι όμως μου μιλούσε σαν να ήμουν παιδί. Εκείνη τη στιγμή ακριβώς έτσι αισθανόμουν. Με είχε αφήσει σύξυλο, σχεδόν δεν πίστευα στα αυτιά μου. Ούτε καν στην τύχη μου. Ή στην όποια ατυχία.

«Να ξέρεις πως έτσι με καθιστάς υπεύθυνο για τυχόν μελλοντικά προβλήματα», επιχείρησα να δημιουργήσω κάποιο άλλοθι. «Μου φορτώνεις ένα βάρος δυσανάλογο, με βάζεις να αποφασίσω και για τους δυο μας…».

«Για την ακρίβεια, και για τους τρεις», σκέφτηκα μα απέφυγα να ενδώσω στις νεογέννητες τύψεις μου.

«Αυτό ακριβώς κάνω», απάντησε θαρραλέα και άπλωσε το χέρι της πάνω στο δικό μου.

Ήταν η πρώτη φορά που αγγιζόμασταν. Ένιωσα παραλυτικά ωραία με την επαφή της.

«Εσύ ξέρεις αν για κάποιο λόγο υπάρχει κάτι που δεν θα έπρεπε να γίνει. Υπάρχει πράγματι τέτοιος λόγος;», ρώτησε χαμηλόφωνα.

Μια σχιζοφρενική ανασφάλεια, κάτι σαν καχυποψία, με έκανε να σκεφτώ πως μπορεί να ήμουν εγώ, και όχι αυτή, το θήραμα. Συνέχισα να την κοιτάζω πετρωμένος. Κούνησε το κεφάλι ξαναρωτώντας με βουβά.

Κόμπιασα, ένιωσα το σώμα και το μυαλό μου να παραλύουν. Ελάχιστες φορές μέχρι τότε είχα βρεθεί μπροστά σε τέτοιο δίλημμα. Δεν ήξερα πώς να συνεχίσω. Δεν ήξερα αν μιλούσε από ένστικτο, αν με προκαλούσε ή αν γνώριζε κάτι που αγνοούσα. Ευτυχώς με έβγαλε μόνη της από την τραγική μου θέση.

Δίνοντας τη λύση στη συζήτηση και στους κόμπους του λαιμού μου.

«Και να υπάρχει δεν θέλω να μου πεις. Θέλω απλώς να είμαι μαζί σου. Εντάξει;».

«Εντάξει», απάντησα και την ίδια στιγμή ήξερα πως δεν ήμουν εγώ που είχα μιλήσει, αλλά ένας άλλος, άγνωστος εαυτός.

«Εντάξει», επανέλαβε ουδέτερα και σηκώθηκε από την καρέκλα.

Στη φωνή της διέκρινα την αποφασιστικότητα του κυνηγού και ταυτόχρονα την αθωότητα του θηράματος που αγνοεί τι σημαίνει κυνήγι. Την ήθελα παράφορα. Ένιωθα εξουθενωμένος.

Βγήκαμε από το καφενείο αμίλητοι, σκυφτοί. Περπατήσαμε ως την πλατεία, ο καθένας χαμένος στις σκέψεις του. Αυτό το κορίτσι μου φαινόταν υπερβολικά παράξενο. Λεπτό προς λεπτό οι συμπτώσεις φούντωναν γύρω μας, η όποια λογική ψυχορραγούσε, η επιθυμία μου θέριευε και μου κατάτρωγε τα σωθικά. Ένιωθα πως ήμουν ένα μηχανοκίνητο κορμί χωρίς διανοητικές ικανότητες. Ανίκανος για πραγματικές αποφάσεις.

Ένιωθα πως κάποιος με κινούσε από ψηλά με τηλεχειριστήριο.

«Προς τα πού πάμε;», με έβγαλε από την παγωμάρα μου η φωνή της.

Έχωσε το χέρι της στην τσέπη μου και τύλιξε τα δάχτυλά της με τα δικά μου. Οι κινήσεις της είχαν μια απλότητα αφοπλιστική, σχεδόν μοιραία. Έσφιξα το χέρι της και κατηφόρισα προς τη Σολωμού. Στους κροτάφους μου φώλιαζαν φίδια. Στο στήθος μου τρελά πουλιά.

«Τώρα θα μάθω πώς μυρίζουν οι μασχάλες σου», έσκασε η σκέψη στο νου μου και με κατάβρεξε με μια τρυφερή ζεστασιά, σαν μπαλόνι γεμάτο θερμό, κόκκινο μελάνι.

Λίγο αργότερα βρισκόμασταν μέσα σε ένα τρισκότεινο ξενοδοχείο, ξαπλωμένοι πάνω σε κοινά, αδιάφορα βαμβακερά σεντόνια, σε ένα χώρο δίχως την παραμικρή χαρακτηριστική μυρωδιά, έτοιμοι να κατασπαράξουμε ο ένας την άγνοια – και συνάμα την επίγνωση – του άλλου.

Πάνω στο κορμί της, στην καμπύλη της μασχάλης της, η γλώσσα μου φώλιασε σαν κάμπια που μέσα σε μια νύχτα αδημονεί να γίνει πεταλούδα.

(Στην  Soduck και στους μικρούς ανήλικους εθελοντές του Στρατού της Σωτηρίας)

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 10 Νοεμβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 47 Σχόλια.

  1. τα ασπρόμαυρα ανυπόμονα πιόνια του κινέζικου σκακιού

    από την όσφρηση στην γεύση
    και από την κάμπια ως την πεταλούδα,
    πόσο απέχει το Ν από το Λ ?

  2. Εξαρτάται.
    Τι συμβολίζει το Ν και τι το Λ?

  3. Σε αυτή τη φάση της πλοκής, όσο η άκρη της γλώσσας από την άκρη της ρώγας.
    Της φωτογραφίας, εννοώ, αν παρατηρήσατε.
    Είναι δυο άκρες που ενώνονται, ενώ τα κυρίως μέλη παραμένουν χωριστά (ακόμα).

    (Ο Αράκι και τα γιαπωνέζικα διαστροφικά του κλισέ είναι η καινούρια μου εμμονή)

    Λοιπόν?…

    • τα ασπρόμαυρα ανυπόμονα πιόνια του κινέζικου σκακιού

      με καλύψατε πλήρως
      (αν και αυτές οι παρενθέσεις στο ακόμα με ιντριγκάρουνε ακόμη περισσότερο)

  4. Τα κείμενά σου είναι διεγερτικά.

    Όχι επειδή περιγράφουν ένα άγγιγμα χεριού ή μια μυρωδιά μασχάλης. Αλλά επειδή εξωθούν τον αναγνώστη να ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ τη σκηνή με κάθε λεπτομέρεια. Με κάποιο τρόπο, να την ΖΗΣΕΙ και ο ίδιος.

    Αυτό σημαίνει ερωτική λογοτεχνία.
    Η υποβολή της απάντησης πριν καν αρθρωθεί ευθέως η ερώτηση.
    Τι γίνεται μετά;

  5. Μην βιάζεστε.
    Διεγερτική είναι και η αναμονή, isn’t it?

    Χαίρομαι που οι ήρωές μου σας χρησιμεύουν για υλικό φαντασίωσης. Αν τους το πω είμαι σίγουρη πως και αυτοί πολύ θα χαρούν 😉
    Δεν είναι πάντα ευχάριστοι και ερωτικοί, βέβαια. Καμιά φορά τους πιάνουν και οι ανάποδές τους…

  6. sweetness of reading for desire

  7. Αυτοί οι από μηχανής θεΐσκοι που παρεισφρέουν στους διαλόγους είναι σαν σκοτσέζικα ντους.Κι ο ιδιότυπος φαταλισμός των ηρώων,καθηλωτικός.(Πιστέψτε με,ξέρω τι λέω.Αγωνιώ.)

    • Εσάς ειδικά δεν επρόκειτο να ΜΗΝ σας πιστέψω, monsieur. Έχετε κάθε λόγο να αγωνιάτε 😉

      Όσο για τα σκωτσέζικα ντους, τι να σας πω…
      Παρανάλωμα να το κάναμε το στόρι?…
      Ούτε ανάσα, πια?

  8. Όταν τους πιάνουν οι ανάποδές τους είναι πιο ελκυστικοί.

    • Βρίσκετε?

      Αχ, το ήξερα, το μυριζόμουν, με αυτό το βιβλίο, πέρα από lecteurs avertis εδώ μέσα θα μαζευτούν κάθε λογής βιτσιόζοι και φετιχιστές… (όχι πως με χαλάει, βέβαια… χεχε)

      Μήπως να αρχίσω να γράφω ρεπορτάζ για την τέχνη? 🙂
      Όχι ε?…

  9. Καλησπέρα σας….

    Αισθησιακότατο……

    ( το χάλασα με τον υπερθετικό 😉

    περιμένουμε την συνέχεια….

    ήθελα να σας πω…όχι από τα δικά μου σχόλια- πόσα έιναι σάμπως-αλλά με αφορμή σε όσα διάβασα από σχόλια άλλων σε σας και απαντήσεις δικές σας σε άλλους,ότι ο συγγραφέας πάνα βάζει μέσα στα κείμενά του προσωπικές εμπειρίες και βιώματα, πράγματα που ούτως ή άλλως τον έχουν κατά καιρούς απασχολήσει…..ποτέ ένα κείμενο δεν μπορεί να είναι ξεκομμένο από τον δημιουργό του και ποτέ δεν είναι ολότελα φανταστικό….

    αυτό πάντως με τις μυρουδιές , είναι φετίχ….όλων θα έλεγα…..

    • Καλησπέρα σας.

      Μα είναι αυτονόητο πως ένα κείμενο δεν είναι ΠΟΤΕ εντελώς ψέμμα ή εντελώς αλήθεια. Τα πράγματα μπλέκονται, αλληλοσυμπληρώνονται, ζυμώνονται και δίνουν το όποιο τελικό αποτέλεσμα.
      Ουδέποτε το αρνήθηκα αυτό.

      Όσα διαβάζετε είναι φαντασίες.
      Αλλά πολύ προσωπικές 😉
      I know you understand what I mean to say.

      Ο υπερθετικός εξαιρετικός. Σας ευχαριστώ για την όποια υπερβολή σας!

  10. Αναμένω (όπως αναμμένο) τη συνέχεια… 🙂

  11. Ω! Σας ευχαριστώ για την αφιέρωση! Με αιφνιδιάζετε!

    Όσο για την ιστορία… με εξουθένωσε. Τελειώνοντας…(το κείμενο), βραχυκύκλωσαν οι νευρώνες μου. Ένιωθα να ταυτίζομαι και με κείνον και με κείνη.
    Ένιωθα πως κάποιος με κινούσε από μακριά με πληκτρολόγιο… 🙂

    • Μου αρέσει ο αιφνιδιασμός.
      Ειδικά τέτοιου είδους.
      Όταν τον δέχομαι και εξίσου όταν δύναμαι να τον προσφέρω.

      Όσο για την ιστορία… με απόκαμε.
      Τελειώνοντας… (το σχόλιο), βραχυκύκλωσα ολόκληρη.
      Ένιωθα να ταυτίζομαι με όλους… Ή έστω με μερικούς.

      Ένιωθα πως το πληκτρολόγιό μου κάτι έχει να μου πει… 😉
      Μιλήστε μου…

      Καλησπέρες θηριάκια 😉

  12. Θες να σε ερωτευτεί ολόκληρος ο πλανήτης;
    Αν ναι… μια χαρά τα πας.
    Μπορεί και να το καταφέρνεις.

    Εσύ νιώθεις ποτέ τίποτα ή μόνο κατευθύνεις τους άλλους;
    Θύμωσα λίγο.
    Παραπάς ως περίπτωση.
    Τα γαμάς τα όρια. Κι εμάς μαζί.
    Όχι;

  13. Ερωτεύομαι πάντα όποιον μου δείχνει πως με ερωτεύεται, ειδικά μέσα από αυτές τις λέξεις. Είναι ένας τρόπος επικοινωνίας και αυτός, που εκτιμώ και σέβομαι ιδιαιτέρως.

    Το ποιος γαμάει και το ποιος γαμιέται είναι πάντοτε σχετικό.
    Δεν περιμένετε εμένα, φαντάζομαι, να σας το αποδείξω.

    Μην θυμώνετε.
    Απολαύστε.
    Τίποτα δεν παραπάει όταν το γουστάρουμε.

    Αν γουστάρετε, μείνετε εδώ.
    Αν χαλιέστε, το διαδίκτυο και το σύμπαν είναι αχανές, κάτι θα βρείτε να σας ηρεμήσει.

    Χαίρετε.

  14. απολαμβάνω να σας διαβάζω, κυρία μου. βλέπω την ιστορία να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μου. τα σέβη και τους χαιρετισμούς μου 🙂

  15. Όσο πάει κι ανάβει το πράγμα. Μαντεύω και περαιτέρω κλιμάκωση. Εκτός κι αν με παραπλανά ο ευ(α)σεβής μου πόθος. 🙂

    • Ευσεβής και ασεβής πόθος είναι αδέρφια δίδυμα, μικρή.

      Τι ποθείς? Αυτό θα γίνει 😉

      Σε πεθύμησα, το ξέρεις;…
      Όταν λείπεις, μου λείπεις. Γμτ.

      Ναι, το πράγμα θα εκτροχιαστεί εντελώς.
      Αυτό δεν περιμένουμε όλοι?
      Ε, αυτό θα συμβεί.

      Υπομονή, ετοιμάζεται 😉

  16. Λατρεύω (όσο και ελπίζω) να λείπω, όταν λείπω. Όπου νιώθω ότι δεν λείπω, συνήθως εκλείπω. 😉

  17. Ρίσκι,

    όταν λείπεις, μου λείπεις.
    Ελπίζεις δεν ελπίζεις, μαζί μου το’ χεις.

    Ε, Ρίσκι, πληζ, μη λείπεις. Γιατί μου λείπεις.
    Και μην εκλείπεις, γιατί σε περιμένω…

    (πωωω… πήγα να σε πω Ρήξη… τυχαίο; δε νομίζω…) ;)_

  18. …ούτε κι εγώ, για να είμαι ειλικρινής. 😀

  19. Δεν πιστεύω στα τυχαία πράγματα, ομολογώ 😉
    Τίποτα δεν συμβαίνει στην «τύχη».

  20. Μάλιστα. Αυτά δηλαδή, θέλω να πω… και γιατί;
    Για πόσο κι αν ίσως τότε… χμμ… καταλαβαίνεις υποθέτω.

    Περιμένω το πριν!

  21. Εγώ απλά περιμένω να εκδόσεις βιβλίο.

  22. Μα το πρώτο μέρος της ιστορίας κυκλοφορεί ήδη στα βιβλιοπωλεία.

    Σε λίγο κυκλοφορεί και το δεύτερο.

    Αυτό εδώ που διαβάζετε είναι το τρίτο, που γράφεται τώρα.

    Εκεί σταματά η τριλογία και θα πάμε γι’ άλλα 🙂

    Σας ευχαριστώ πολύ πολύ 😉

    • καλέ ποιο είναι τότε; φαντάζομαι δεν περιμένεις να πάω στα ράφια της ελ. λογ. και να χαζουλεύω αναζητώντας το ύφος σου 🙂

      αν διάφοροι μυστικοπαθοπερίεργοι (μα πιθανώς υπαρκτοί) λόγοι αποτρέπουν την αναφορά περιμένω μαιλ. ή, μπορώ να στείλω ένα. 🙂

      Καλημέρες

  23. Μαρία Πετρίτση: «Λέμον» (Εμπειρία Εκδοτική), και «Όλα λάθος» (Κέδρος).
    Σε λίγο στα ράφια και η «Μιράντα» (Κέδρος).

    Ορίστε, μικρέ, έτοιμος για αναγνώσματα 🙂

    Το χαζουλεύω ΤΕΛΕΙΟ! Στο κλέβω με τη μία.
    Κάθε φορά όμως θα αναφέρω την πηγή! 😉
    Soduck, τα σέβη μου.

    Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον, γενικώς και ειδικώς.

  24. Ευχαριστώ πολύ κι ελπίζω να μου πεις καλές εντυπώσεις 😉

    (Το Λέμον ενδέχεται να το βρεις μόνο στο Φλοράλ, πλατεία Εξαρχείων, από τα μαγαζιά εξαντλήθηκε νομίζω…).

  25. Σε ευχαριστώ, αγαπημένο αγόρι.
    Ωραίο το καινούριο άβαταρ 😉

  26. Αχ, στο χω ξαναπει αλλά θα στο ξαναπώ, πόσο καλά αυτό τον πόνο και τον έρωτα μαζί τους πλάθεις, πόσο!

  27. Σε φιλώ κι εύχομαι να μην σταματήσεις να μου τα λες αυτά, γλυκό κορίτσι 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: