Breathless

Κατέβηκε τη μεταλλική σκάλα κρατώντας τα κάγκελα με τα χέρια της. Δοκίμασε τη θερμοκρασία του νερού με τα δάχτυλα του ποδιού και προχώρησε. Άρχισε να βυθίζεται μαλακά στη γαλάζια πισίνα καθυστερώντας κάπως στο ύψος της μέσης.

Στάθηκε ακίνητη. Μικροί ομόκεντροι κύκλοι νερού απλώθηκαν γύρω της. Ύστερα προχώρησε λίγο ακόμα, και λίγο ακόμα, και ελάχιστα πιο μέσα, μέχρι που οι πατούσες της έπαψαν ν’ αγγίζουν τα πλακάκια.

Με μια χαλαρή ώθηση, βρέθηκε στο κέντρο της τετράγωνης τεχνητής λίμνης.

Άπλωσε τα χέρια, μισοβύθισε το κεφάλι και αφέθηκε να επιπλεύσει ανάσκελα στην επιφάνεια του νερού. Έκλεισε τα μάτια και αφουγκράστηκε την ανεπαίσθητη ταραχή των ήχων που προκαλούσαν οι κινήσεις της.

Ύστερα ανασηκώθηκε κάπως και αμέσως μετά βούτηξε βαθιά στο χλιαρό νερό. Κολύμπησε για λίγα μέτρα κοντά στον πάτο της πισίνας. Με ανοιχτά χέρια, πόδια και μάτια.

Έβλεπε θολά, και αυτό έδινε μια υπερρεαλιστική διάσταση στην ένταση και στην ποικιλία των χρωμάτων που υπήρχαν γύρω της.

Παρατήρησε τις φωτεινές αμυχές που διακρίνονταν στα τοιχώματα της πισίνας και στην επιφάνεια του νερού. Οι γαλάζιες ηλεκτρικές σχισμές αντικατοπτρίζονταν ζωηρά, αλλάζοντας σχήμα και θέση καθώς το σώμα της μετακινούνταν. Έσπρωξε το νερό προς τα πάνω, βοηθώντας το σώμα της να παραμείνει στον πάτο της πισίνας.

Ένιωσε την αναπνοή της να κόβεται. Παρόλα αυτά, το αίσθημα ασφυξίας δεν ήταν ακόμα τόσο ισχυρό ώστε να βιαστεί. Αποφάσισε να κρατηθεί λίγο ακόμα.

Παρατήρησε ένα μικρό σκαθάρι που επέπλεε στην επιφάνεια του νερού, ακριβώς από πάνω της. Η κοιλιά του φαινόταν σαν μαύρη κουκκίδα, τα πόδια του κινούνταν πανικόβλητα γύρω από το σώμα του. Αυτό πιο πολύ το μάντεψε παρά το είδε.

Το σκαθάρι κολυμπούσε στα τυφλά, χωρίς καμία αίσθηση προσανατολισμού.

Έμεινε για λίγο ακίνητη στον πάτο της πισίνας, με το βλέμμα στραμμένο ψηλά. Υπολόγισε ότι το σκαθάρι προχωρούσε με απελπιστικά βραδείς ρυθμούς αναζητώντας σωτηρία, μιας και γύρω του το νερό παρέμενε ακίνητο.

Η καρδιά της χτυπούσε δυνατά, τα πνευμόνια της ωρύονταν.

Με μια δυνατή σπρωξιά βγήκε στην επιφάνεια του νερού και εισέπνευσε αχόρταγα.

Ο αέρας μύριζε υγρασία και νυχτερινή ησυχία.

Της φάνηκε πιο δροσερός από συνήθως. Και κάπως γλυκός.

Κοίταξε προς την μεριά του σκαθαριού που αγκομαχούσε και έσπρωξε προς το μέρος του λίγο νερό. Το έντομο μετακινήθηκε προς την άκρη της πισίνας. Είχε σχεδόν πάψει να κολυμπά.

Με δυο απλωτές έφτασε δίπλα του, το έπιασε στη χούφτα της και το πέταξε μακριά. Λίγες σταγόνες νερού της μπήκαν απότομα στα μάτια και την έτσουξαν.

Το σκαθάρι προσγειώθηκε στα χόρτα του κήπου ξαναβρίσκοντας σιγά σιγά την κομμένη αναπνοή του. Ύστερα άρχισε να προχωρά στα τυφλά μέσα στο σκοτάδι. Χωρίς να αφήνει πίσω του το παραμικρό ίχνος.

Βγήκε από την πισίνα και κατευθύνθηκε προς την είσοδο του σπιτιού αφήνοντας πίσω της στάλες νερού και πατημασιές.

Αν κάποιος παρατηρούσε προσεκτικά τα ίχνη από τις πατούσες της, θα καταλάβαινε πως φόραγε παπούτσι νούμερο 37. Ακριβώς τόσο.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 16 Νοεμβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , , . Bookmark the permalink. 27 Σχόλια.

  1. Τόσες βόλτες μου εδώ τόσες μέρες, και τόσες λέξεις να γεμίζουν τα πνευμόνια και την ψυχή μου…Breathless…Έτσι αισθάνομαι όποτε σε «ανταμώνω»…Και πολλές φορές δεν έχω οξυγόνο για να σου γράψω…
    *φωτό και μουσική απόλυτα ταιριαστά…;)

    • Το πιο τρομερό είναι πως μετά παίρνεις βαθιά ανάσα και ξεσπάς σε λέξεις. Και παίρνω την ανταμοιβή μου με το πάρα πάνω.
      Κάτι τέτοιοι πνιγμοί σαν τον δικό σου αξίζουν τον κόπο…

      Σε φιλώ γλυκά, καλό μου.

  2. Έτσι ακριβώς.Ο πραγματικός πρωταγωνιστής της ιστορίας βαδίζει χωρίς σκοπό,χωρίς ν’ αφήνει ίχνη πίσω του.

  3. η Αλίκη σε διαβάζει τις νύχτες ψιθυριστά

    Πόση ώρα μπορείς να κρατήσεις την αναπνοή σου;…
    Τι σωτηρία αυτό το χέρι…
    Τι ατμόσφαιρα η πισίνα…
    Τι μεγαλειώδης ο βυθός…
    Πόση ώρα μπορείς να κρατήσεις την αναπνοή σου;…

    • Καλή μου Αλίκη,
      αν περιμένετε να διαπιστώσετε σε πόση ώρα παθαίνω ασφυξία, πολύ φοβάμαι πως θα αλλάξουμε εποχή κι ακόμα στην πισίνα θα πλατσουρίζουμε…

  4. Δεν θέλω να το πω, γιατί προτιμάω να σκέφτομαι πως μένεις κάπου κοντά, αλλά οι Βρυξέλλες σε εμπνέουν με έναν μαγικό τρόπο. Ορίστε. Το είπα.

  5. Η αγωνία ενός άλλου για ζωή κίνητρο για ζωή.



  6. αν το «έκανα» ταινία μικρού μήκους, έτσι θα μουσικώνοταν!

    φιλιά

  7. far brazilian west route BR60
    σκαθάρι λαθρεπιβάτης πάνω στην ποδηλατική μπλούζα με βροχή
    αλλάζει πόλη

  8. Μερικές φορές σαν αυτό το σκαθάρι νιώθω και γω.
    Δύσκολα είναι εδώ.

  9. ο χαμογελαστός απογευματινός ρεσεψιονιστ στο τελευταιο μοτελ πριν την έρημο

    γιατί οι πιό πολλοί «εδώ μέσα» αισθάνονται σαν τον Χ.Ντ. Στάντον στην σκηνή του τροχόσπιτου :
    σε «βλέπουμε» (πίσω αποό καθρέφτες), σου «μιλάμε», αλλά ποτέ δεν είμαστε «σίγουροι» (…τόσα πολλά εισαγωγικά…) για ‘σένα, για όσα καταλαβαίνουμε και αισθανόμαστε.
    (παρακαλώ να διαβαστεί ως κοπλιμέντο και μόνο)

    • H αμφιβολία είναι διεγερτική.
      Κρατά τα αίματα αναμμένα.
      Και το ενδιαφέρον σε επαγρύπνηση…

      Διαφωνείτε χαμογελαστέ απογευματινέ ρεσεψιονίστ στο τελευταίο μοτέλ πριν την έρημο;…

      (αν κάποτε έγραφα ένα ποστ ΜΟΝΟ με τα νικ σας, θα ήταν το Smash Hit μου…)

  10. μικρό πράσινο φωτάκι νυκτός στον διάδρομο

    @ νυχτερινή Αλίκη:
    ακριβώς το σχόλιο που θα ήθελα να είχα κάνει.
    θα μπορούσα να είμαι εσύ, αν ήμουνα ……..

  11. Προσπερνώ λίγο στα γρήγορα το αίσθημα ξαφνικού πνιγμού που ένιωσα διαβάζοντάς το και πάω στον περίεργο συνειρμό που έκανε το μυαλό μου σκεπτόμενο ένα σκαθάρι στο νερό. Αυτό: 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: