Daily Archives: 23 Νοεμβρίου, 2011

E-mail

(Ο κύριος Αρανίτσης μιλάει για κάτι Αστέρια δίχως ουρανό)

«Από τη στιγμή που τα φώτα της μεγαλούπολης, ακόμη και μιας πόλης μεσαίου μεγέθους, προκάλεσαν την εμφάνιση εκείνου του θόλου της γαλακτώδους νυχτερινής ανταύγειας, ο κόσμος παραιτήθηκε απ’ το πλεονέκτημα του προσευχόμενου βλέμματος. Η ματιά προς τον ουρανό εξασθενεί. Παλιά, όταν ο καιρός ήταν αίθριος, ο άνθρωπος μπορούσε να συνομιλήσει με την αιθρία κοιτάζοντας τις φωτεινές κηλίδες, διάσπαρτες στο μαύρο βελούδο σύμφωνα με τους κανόνες μιας ψυχικής γεωμετρίας. Τώρα, αδυνατεί να πετάξει προς τα κενά του διαστήματος και να τα διαβάσει· τα αστέρια είναι αόρατα. Ο ουρανός δεν σημαίνει πια. Είναι ένας κενός χάρτης. Μεταφορικά μιλώντας, αυτή η κενότητα αντιστοιχεί στην αστρολογική ερημιά, στη δίχως μάτια λατρεία των ανύπαρκτων άστρων του τροχού της τύχης.

Ο Ρομπέρτο Καλάσο, εξαιρετικός συγγραφέας, το θέτει ως εξής: «Σύμπτωση είναι η εμφάνιση ενός αστερισμού στη ζωή του ατόμου. Στις μεγάλες πόλεις ο νυχτερινός ουρανός δεν φαίνεται: από τότε αυτός μορφοποιείται ξανά μέσα μας μ’ αυτές τις εφήμερες εμφανίσεις». Είμαστε τυφλοί και συνάμα εγκαταλελειμμένοι στην τύχη. Τύχη και τύφλωση γίνονται συνώνυμα. Δεν μπορούμε πια να δούμε τι παίζεται, τι διακυβεύεται, διότι τα ζάρια είμαστε εμείς οι ίδιοι.

[…] Η ανάγκη να κοιτάς ψηλά παρηγοριέται όπως όπως με την υποχρέωση να κοιτάς γύρω· οι ξένοι απ’ τους μακρινούς πλανήτες, οι διαγαλαξιακοί συνομιλητές, οι εξωγήινοι είναι εδώ. […]

Εσωτερικευμένη, η αστρολογία μπορεί να γίνει αντιληπτή σαν ένα σύστημα εντολών: σήμερα κάνεις αυτό, αύριο θα σου συμβεί εκείνο. Κατ’ ευφημισμόν, το ονομάζουν «επιλογές». Οι κανόνες, τα must, οι μόδες, όλα αυτά τα σκουπίδια που παρασιτούν στη συνείδηση σαν κατσαρίδες, ροκανίζουν μέρα νύχτα τα υπολείμματα αυτονομίας του ακίνητου και δίχως νυχτερινό στερέωμα ψευτοταξιδιώτη (ζάπινγκ, shopping therapy, σερφάρισμα στο Διαδίκτυο, επιφανειακές γνωριμίες της σπασμωδικής κοινωνικότητας), ώσπου αυτός απομένει μια γυμνή και κουφή κεραία που υποτίθεται ότι συλλαμβάνει εκατομμύρια μηνυμάτων, έχοντας εκχωρήσει, εν είδει αντιπαροχής, τον μηχανισμό γείωσης που τον συνέδεε με την πραγματική του θέληση. Διότι μαζί με τον ουρανό εξαφανίστηκε και η γη. Αυτή η απώλεια είναι η περίφημη ανεδαφικότητα, για την οποία γίνεται τόσος λόγος.

Οι άνθρωποι της πόλης δεν συνειδητοποιούν τις ριζικές αλλαγές που συνοδεύουν την κατάργηση του ανω+θρώσκω, την απίσχνανση της ικανότητας να απολαμβάνουν τη λαμπρότητα των αστεριών, τα γυρίσματα μιας μοίρας κατάλληλης να γραφτεί σε αυθεντικούς συγκλονισμούς, στις συγκινήσεις της έκπληξης. Η μοντέρνα μοιρολατρία είναι ψυχαναγκαστικού τύπου, απλή υπακοή. Η πραγματικότητα ήταν αρκετά έντονη ώστε να νιώθει κανείς την επιθυμία της ανάπαυλας, που την ικανοποιούσε κοιτάζοντας επάνω ή κάτω, τα αστέρια ή τα ίχνη στο χώμα. Τώρα, η δυνατότητα ονειροπόλησης εξαφανίζεται διωγμένη από την επιτάχυνση.

Κοιτάζοντας την οθόνη του υπολογιστή, παύεις να αισθάνεσαι την ανάγκη να στρέψεις το βλέμμα Αλλού, αφού το αλλού που χάσκει εμπρός σου σαν το στόμιο του Αδη απορροφά όλες τις προοπτικές διαμιάς. Δεν κοιτάζεις τ’ αστέρια, σε κοιτάζουν εκείνα. Το σημείο φυγής είσαι εσύ. Ο μετεωρίτης πλησιάζει.»

(στους σοφούς Δασκάλους μου του internet και όχι μόνο)

Αρέσει σε %d bloggers: