Πιτσουνάκι μου

Και τώρα τα δυο μας, πιτσουνάκι μου… Θυμάσαι τότε που έσκαγες μύτη ξαφνικά, χωρίς να έχεις ειδοποιήσει κανέναν, και τρέχαμε αξημέρωτα να φύγουμε από το νοικιασμένο δυάρι με τους τρεις συγκατοίκους, για να μη μας ακούνε και να μη μας βλέπουνε, οι Χριστιανοί; Θυμάσαι που πάντα διάλεγες ξενοδοχεία δίπλα σε σταθμούς, και δωμάτια με καθρέφτη στον τοίχο, «να φαίνεται και το παραμικρό, γιατί στα παραμικρά κρύβεται όλη η καύλα»; Θυμάσαι πιτσουνάκι μου που δεν είχαμε φράγκο για κάστανα ή χοτ ντογκ, αλλά το κρασί μας ήταν εμφιαλωμένο και ποτέ δεν καταδεχτήκαμε τα χύμα ξεπλύματα των μαγαζιών; Τι θαυμάσια πολυτέλεια, τι θάρρος…

Θυμάσαι πιτσουνάκι μου τις σοφίτες και τα ενοικιαζόμενα στα νησιά, που τα καλοκαίρια κλείναμε τα παράθυρα και λιώναμε ολόγυμνοι στον ιδρώτα, αλλά δε γινόταν αλλιώς γιατί θα μας έστελναν οι γείτονες την αστυνομία, και γύρω υπήρχαν και παιδιά και τι μας φταίγαν; Θυμάσαι τι όμορφα που ήταν;… Δεν θυμάσαι ε;…

Πάει καιρός πια που μόνο στα Χίλτον και στα Κάραβελ με τραβολογάς, πιτσουνάκι μου, με γόβα στιλέτο αντί για τα Σταράκια τα παλιά, με φορεματάκι σινιέ αντί για το τρύπιο τζην μου, και όλο κάνουμε πως παίζουμε το αντρόγυνο, και όλο βάζουμε τα δυνατά μας… Τότε δεν βάζαμε τίποτα, πιτσουνάκι μου, δεν χρειαζόταν, μόνο έμπαινε ο ένας μέσα στον άλλον, τέρμα βαθιά, και οι δυο μαζί σε μια άλλη διάσταση. Ολόδική μας.

Τσιμπάγανε τα σεντόνια, παγώναμε και έσταζε η βρύση τότε, πιτσουνάκι μου, αλλά ποιος είχε αυτιά για κάτι άλλο πέρα από ξεφωνίσματα ηδονής και μουρμουρητά ευγνωμοσύνης; Τώρα από τα κομψά ηχεία του κάθε Παλάς ακούγεται Βέρντι, μη σου πω και Μπαχ αργά τη νύχτα, οι μοκέτες έχουν πέλος πέντε εκατοστών με το υποδεκάμετρο, οι τουαλέτες πήζουν στο σαπουνάκι Κριστιάν Ντιόρ και τα μπουρνούζια ζυγίζουν ένα τόνο.

Μόνο που τώρα τις κραυγές δεν τις βγάζουμε εμείς, πιτσουνάκι μου, αλλά τις ακούμε υποχρεωτικά από τα διπλανά δωμάτια όπου κάτι αξιοθαύμαστο συμβαίνει. Άλλοτε τις έλεγες «συνάδελφοι», τώρα τις λες «πουτάνες».

Τι έγινε; Μας χαλάει η καύλα του διπλανού, πιτσουνάκι μου; Μας έχει χαλάσει γενικώς κάτι; Γιατί, μωρό μου; Γιατί τρέμεις και σκιρτάς; Φοβάσαι που σου παραπλησίασα στον κρόταφο την κάννη; Εσύ δεν έλεγες μια ζωή πως από τα όπλα μου περίμενες σφαίρες και θάνατο αλλά το μόνο που ακουγόταν τελικά ήταν το ψεύτικο «μπαμ!» από το αστείο σημαιάκι;

Ε λοιπόν, για σένα το κάνω πιτσουνάκι μου. Μόνο για σένα.

Πήρα αληθινό πιστόλι, κανονικό – για κοίταξέ το! Με σφαίρες μεταλλικές, κι αλύγιστη, σκληρή σκανδάλη.

Σκάνδαλο πια αυτή η ζωή, πιτσουνάκι μου. Ζωή σκυλίσια. Κι εγώ βαρέθηκα να είμαι διαρκώς άλλο ένα εξημερωμένο ζωάκι στο προσωπικό σου τσίρκο, να μ’ έχεις να με δείχνεις στο κοινό και όλοι να χειροκροτούν ενθουσιασμένοι. Τέρμα τα νεροπίστολα με τα σημαιάκια και το ηλίθιο «μπαμ!» που δεν τρόμαζε κανέναν. Τέρμα τα λουξ ξενοδοχεία με τις παλιές συναδέλφισσες που γίνανε πουτάνες, τέρμα οι γκριμάτσες και τα γαμώτο! πάνω στο χύσιμο του διπλανού. Τέρμα η όλη μας ξεφτίλα.

Πάρε μια σφαίρα, πιτσουνάκι μου, κι ας είναι όλη δική σου.

Τότε που είχα όπλα διαφορετικά, δεν χρειαζόμουν σφαίρες και κροτάφους. Αλλά γελούσες, ήξερες, και δεν φοβήθηκες ποτέ. Την είχες φυλαγμένη την καρδιά σου.

Τώρα που αφοπλίστηκα για τα καλά, ήρθε η ώρα να σου δείξω πώς κάνει ένα όπλο όταν εκπυρσοκροτεί στ’ αλήθεια. Κατευθείαν στο κεφάλι, αφού μας τελείωσε η καρδιά.

Τσιρίζω και στοχεύω.

Τώρα θα δεις τι είναι όπλο που εκπυρσοκροτεί δίπλα σε ένα μυαλό σαν το δικό σου, λαμπερό μου αστέρι. Ειδικά μέσα στα χέρια μιας πρώην ερωτικής συναδέλφισσας, που η τελευταία λέξη που θα ακούσει από το στόμα σου θα είναι ένα πλούσιο και έντρομο, αληθινό «Πουτάνα!».

Πιτσουνάκι μου.

.

(αφιερωμένο εξαιρετικά στον φίλο μου τον Σ., που κάτι μου έλεγε το πρωί για σπα, τιμές, κι απόδραση σε λουξ ξενοδοχεία)

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Νοέμβριος 24, 2011, in Βιβλία and tagged . Bookmark the permalink. 249 Σχόλια.

  1. ε ρε κάτι πράγματα μεσημεριάτικα….!!!!

  2. Είναι στο μπάνιο η σκηνή; Πέστε μου ότι είναι στο μπάνιο…

    (φυσικά κλαπ, κλαπ, κλαπ)

    • Είναι δυνατόν να θέλετε εσείς να είναι στο μπάνιο η σκηνή κι εγώ να την τοποθετήσω αλλού;
      Μα φυσικά και είναι στο μπάνιο!…

      Σας ευχαριστώ, εξωτικό πουλάκι μου 🙂

  3. Αλλά δεν δείχνουμε αίματα στα πλακάκια. Μόνο μια σταγόνα πάνω στο μπουρνούζι που απορροφάται αργά και ποτίζει.

  4. Μόνο μία σταγόνα, πάνω στο λευκό, παχουλό μπουρνούζι, που απορροφάται αργά και ποτίζει.
    Κι εκεί πέφτουν οι τίτλοι του τέλους.

    Ναι.

    (κάτι ανάμεσα σε Χίτσκοκ και Τρυφώ σας βρίσκω, και πολύ μου αρέσετε…)

  5. Ακούστε και το μουσικό θέμα της ταινίας…

    • Εννοείται πως ανέβηκα στο ποστ και του έβαλα το μουσικό θέμα που του αρμόζει.
      Το δικό σας 🙂

      Σας ευχαριστώ, εξωτικότατε (πώς λέμε εξοχότατε…).

      Απλώς υπέροχο…

  6. Μη μου μιλάτε τώρα, σχεδιάζω το φουστάνι της.

  7. Ένσταση! Μπορώ;
    Είναι με το κομπινεζόν…
    Ταλαιπωρημένο, τσαλακωμένο, ίδιο με το κέφι της…
    Κολλημένο πάνω της, ολίγον τι σέξι και ολίγον τι decadent.
    Όπως και τα μακριά μαλλιά της…

    Θεά η γυναίκα…

  8. OXI!
    Μαύρο φόρεμα, σε κλασσική γραμμή με V λαιμόκοψη, μόλις λίγο κάτω από το γόνατο. Φανταστείτε πώς θα προβάλλει στο άσπρο φόντο…

  9. Μα δε γίνεται, είναι μεθυσμένη, απελπισμένη και στο χείλος της καταστροφής. Δεν βλέπετε πώς του μιλάει;…
    Πρέπει να έχει προηγηθεί σκηνή στο δωμάτιο, αποτυχημένη προσπάθεια για σεξ, δάκρυα, ίσως και λίγο ξύλο.
    Η ατμόσφαιρα βρωμάει εξευτελισμό και μπαρούτι.
    Δε μπορεί να είναι στην τρίχα η τύπισσα, να τον έχει δέσει στο μπάνιο και να φοράει ακόμα το little black dress με το οποίο μπήκε στο Χίλτον!
    Πέφτουμε σε ανακολουθία, δεν το βλέπετε?…

  10. Η ηρωίδα είναι αποφασισμένη κι η σκηνή έχει τελετουργικό χαρακτήρα οπότε είναι καλοντυμένη, βαμμένη και χτενισμένη. Έχει τον συμβολισμό του το πράγμα.
    Αυτό που περιγράφετε είναι στην προηγούμενη σκηνή, που βέβαια είναι πολύ καθοριστική αφού τότε παίρνει την απόφαση.

  11. Πολύ νουάρ το θέλετε.
    Εγώ ήθελα κάτι που να φέρνει περισσότερο σε Μπέτυ Μπλου… Ή σε Heat, καταλαβαίνετε… Μη σας πω και Ταχυδρόμο!
    Η κάψα να βγαίνει από κάθε πόρο της ταινίας. Η οργή το ίδιο. Αστόλιστη.

    Μήπως να φτιάχναμε δύο εκδοχές της ίδιας ταινίας;… Χμ…

  12. τι όμορφα οργιάζει η φαντασία μας τα μεσημέρια…συμφωνώ με το μαύρο φόρεμα, θα διαγράφει τέλεια τις υπέροχες γραμμές της…

  13. Καλωσορίσατε Εφη στην αυλή των θαυμάτων.
    Πού να δείτε τα βράδια τι κάνει η φαντασία μας!
    Ανώγεια, κατώγεια, καταγώγια… Όλα τα χτίζει κι όλα τα γκρεμίζει 🙂

    Κι εσείς υπέρ του little black dress, ε?…

  14. Πες τα effie γιατί εμένα δε μ ακούει!

    • Σας ακούω, εξωτικό πουλάκι μου.
      Και αποφάσισα: πάρτε την ηρωίδα μου και ντύστε την όπως σας αρέσει.
      Κάντε της ό, τι σας αρέσει (γκουχ!)…

      Απλώς θα ήθελα τελικώς να μου δείξετε το πορτρέτο, γιατί καταλαβαίνετε… Την γέννησα, την αγαπώ σαν παιδί μου… Θέλω να ξέρω τι της συμβαίνει… 🙂 🙂 🙂

  15. Θα περιμένουμε τη γνώμη του κκμ και του κύριου Σελιτσάνου και θα αποφασίσουμε όλοι μαζί. Επομένως μην ανησυχείτε: η ηρωίδα σας θα είναι σε καλά χέρια.

  16. Δεν θα μπορούσα να φανταστώ καλύτερο τρίο (για την ηρωίδα μου, φυσικά) από αυτό:
    τσαλαπετεινός, σελιτσάνος, κκμοίρης.

    Ποιος τη χάρη της…

    Δεν ανησυχώ καθόλου, σας εμπιστεύομαι απολύτως και τους τρεις!

  17. Μας τελείωσες, πιτσουνάκι μου
    Και μην απολογείσαι για τίποτε
    :-!

  18. Είδατε που βρήκαμε άκρη;

    (Να αλλάξετε όμως τη σειρά στα ονόματα γιατί ο ένας βετεράνος, ο άλλος Επίτιμος, θα παρεξηγηθούν σίγουρα που προηγείται ο νεοσσός)

  19. roubinakiMΟΥ,
    σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις οι απολογίες είναι περιττές. Μιλάνε είτε τα σώματα είτε οι σφαίρες…

  20. @Τσαλαπετεινός

    Αυτά κανονίστε τα μεταξύ σας.
    Εγώ έδωσα την ευχή μου για τα ακατονόμαστα…
    Τώρα τι θα κάνει πρώτος και ποιος, ε, βρείτε τα…

  21. και άντε καλά εγώ, σας διάβασα απ το σπίτι μου. εκείνους που θα σας διαβάζουν από κανένα γραφείο με κόσμο δίπλα ή απέναντι, πολύ τους σκέφτομαι….

    τα σέβη μου

  22. Αμ, να ήξερα κιόλας… 🙂
    Με τις υποθέσεις αγκαλιά πορεύομαι, μη νομίζεις…

  23. κίβδηλα τα νομίσματά μου έτσι κι αλλιώς, οπότε… δε νομίζω τίποτα. απλώς σας διαβάζω 🙂

  24. σουπέρμπ.. μου θυμίζεις από ποια ταινία είναι η φωτο; (από ταινία δεν είναι; χμμμμ…)

    • Νέστορα,
      τη φωτό τη βρήκα χτυπώντας αναζήτηση «φωτογραφίες γυναίκες που καπνίζουν». Αγγλιστί.
      Δεν ξέρω αν είναι από ταινία και αν ναι, από ποια…

      Να’ σαι καλά 😉

      • απλά για την ιστορία, ο αυτισμός μου μόλις μου θύμισε πως είναι το «καφές και τσιγάρα». κλείνω την παρένθεση και καληνυχτίζω!

      • αχαχα! είδες; όταν ψάχνει κανείς, την βρίσκει την άκρη!
        ευχαριστώ! Καλό βράδυ 😉

  25. ...η Αλίκη σε διαβάζει τις νύχτες ψιθυριστά...

    Απορώ πόσους διαδρόμους έχει αυτό το αλλοπρόσαλλο μυαλό σου.
    Πώς γίνεται και κάθε μέρα είσαι άλλη.

    Με καθαριότητα, με βρωμιά, με φίλους, με όλους,
    κοπελιά,
    δεν παίζεσαι με τίποτα.

    Μας λαχταράς κάθε φορά.
    Ποτέ δεν ξέρει κανείς τι θα σου ξημερώσει.
    Στην τσίτα!

    (δίδυμος είπαμε; έτσι εξηγούνται όλα)

  26. Τελικά είναι της μόδας το τρίο σκηνοθεσία.Πάντως ο ΚΚΜ έχει άλλη σκηνοθετική πρόταση:

    • «Προς το παρόν, αυτό το περιεχόμενο δεν είναι διαθέσιμο.
      Η σελίδα που ζητήσατε δεν μπορεί να προβληθεί αυτή τη στιγμή. Ενδέχεται να μην είναι διαθέσιμη προσωρινά, να έχει λήξει ο σύνδεσμος που πατήσατε ή να μην έχετε δικαίωμα να δείτε αυτήν τη σελίδα.
      Επιστροφή στην αρχική σελίδα»

  27. Θα με κάνετε τώρα να πάω στο ΦΒ…
    Ας είναι, για να το λέτε εσείς, θα αξίζει τον κόπο.
    Πάω…

  28. respect, chapeau bas και όλα τα συναφή.
    απλά υποκλίνομαι.

    [εμενα σοτ μυαλό μου ήρθε το Μήλο που έβαλε ο Silent στην προηγούμενη ανάρτηση]

  29. Μεσιέ Σελιτσάνε,
    ΑΦΩΝΗ…

    Τι θα μου την κάνετε καλέ την ηρωίδα;
    Πορνοστάρ?
    ( ο agent Mulder ήταν εκείνος ο θεός ξάπλα στο κρεβάτι;… θα με κολάσετε τελείως απόψε;…)

  30. Κροτ,
    μέχρι το επόμενο Σάββατο?…
    Θα είσαι ΕΔΩ.
    Άκου με,ξέρω…

    (πας λίγες Ντουβέλ σττοίχημα;;;.χχαχαχα)

    • Τις Ντουβελ τις βάζω στοίχημα μόνο για ένα θέμα. Και αυτό το στοίχημα τρέχει ακόμα -κ δε βάλαμε και deadline.
      Κατά τα άλλα ποτέ δεν ξέρεις. Μπορεί και αύριο.

      Α, ξεχασα και τη μουσική υπόκρουση

      • Κροτίνι,

        έλα μαζί μου το Σαββατο. Εκτός από αυτά που ξέρεις θα είναι και μερικά που δεν ξέρεις…
        Give ’em a chance… 😉

        Στην τελική φέρνεις μαζί ΚΑΙ όσα θέλεις.

        Θα λύσσαγα για μια Duvel στο Central τώρα… θα λύσσαγα.
        Ουφ.

        Κομματάρα σε λέω, αφού!

  31. τι λέτε τώρα;
    όντως κι εγώ αναρωτιέμαι πού στο καλό την βρίσκετε τόση έμπνευση πια! μέρα και ποστ, πόστ και μέρα. κι επίσης συμφωνώ μαζί σας και διαφωνώ με τον εξωτικό. η ηρωίδα φοράει κομπινεζόν. τελεία και καύλα.

  32. Θεε μου! ΠΟΣΟ θεά μπορεί να είναι μια γυναίκα; Πόσο!
    Τελεία και καύλα είπε, και υποστηρίζει το κομπινεζόν!..

    Ακούτε αγόρια;…

    Ρε συ φρουτάκι, ρισπέκτ γμτ σου… 😉

    (τα ποστ φυτρώνουν στο νου μου σαν μανιτάρια… άγρια σοδειά, αφού τα ξέρεις τώρα… κανόνισε τα Χριστούγεννα να τα πιούμε παρέα, και με την άλλη την τρελή, ναι;)

  33. Ρισπέκτ, σουπέρμπ, προσκυνουά. 🙂

  34. Chapeau !!!

    (Δε έμεινε τίποτε άλλο 🙂 )

  35. Δύσκολοι καιροί για πιτσουνάκια , μακρινή καλημέρα Theorema

    ΥΓ Κείμενο.. έξοχο όπως πάντα

  36. Πού εξαφανιστήκατε πάλι, αγαπημένη μου Απόμακρη; Σε ποιο λαγούμι τριγυρνάτε;
    Σας στέλνω ένα μεγάλι βόρειο φιλί, με αέρα, κρυάκι και κάτι σαν ομίχλη 🙂
    Να περνάτε καλά όπου κι αν είστε, και προσοχή στα πιτσουνάκια 😉

  37. Εγώ εξανίσταμαι, δεν μπορώ να ακολουθήσω το δημιουργικό σου οίστρο. Όταν διαβάζω για δωμάτια ξενοδοχείων και βρώμικα σεντόνια και καύλες θέλω το χρόνο μου, να ανοίξω κονιάκ, να ανάψω τσιγάρο, να το διαχειριστώ το πράγμα βρε αδερφέ. Ξεκινάω που λες να μπαίνω στο ξενοδοχείο, περνάω την κεντρική είσοδο και πάνω που πάω να ανοίξω την πόρτα του δωματίου βρίσκομαι σε ένα μπουρδέλο. Εμ δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα, εγώ είμαι κι επιρρεπής σ’ αυτά, θέλω περισσότερο χρόνο. Θα ξανάρθω λοιπόν μετά το τριήμερο που θα τα ‘χω χωνέψει…

  38. Πες τα ρε silent! Πες τα γιατί νόμιζα ότι μόνο εγώ δεν την προλαβαίνω…Λοιπόν! Άκου τι σκέφτηκα: Να πάμε μαζί στο επόμενο ποστ. Όταν θα είσαι έτοιμος μου λες. Μέσα στο σαββατοκύριακο φαντάζομαι ότι μπορούμε να ανηφορίσουμε. Τι λες;

  39. Τσαλαπετεινέ είσαι φίλος! Εγώ αύριο νομίζω πως μπορώ να τελειώσω με τα πιτσουνάκια και την κυριακή να πάμε μαζί στο μπουρδέλο. Απόγευμα όμως γιατί το πρωί θα πάω εκδρομή 🙂

  40. Έκλεισε! Κυριακή απόγευμα -να έχει όμως σκοτεινιάσει λίγο για να μη μας δούνε να μπαίνουμε. Θα περάσεις να με πάρεις ή να βρεθούμε σε αυτό το ποστ κι ανεβαίνουμε μετά μαζί;

  41. Τσαλαπετεινέ και Σάιλεντ,

    Σας αφήνω ένα κατιτίς για τσίμπημα, βρε σεις. Να μην βαρεθείτε το σ/κ 🙂
    Κάντε τα όλα με την ησυχία σας. Κάντε τις βόλτες σας, τις δουλειές σας, όσα έχετε σχεδιάσει και μετά θα σας ανοίξω το πορτόνι να εισέλθετε στο ανωτέρω «ποστ» με την ησυχία σας και με την άνεσή σας.

    Γι’ αυτό είναι οι φίλοι 😉

    Φιλιά βρε παλιόπαιδα 😉
    Θα σας δω «εκεί».

  42. Ευτυχώς που αντιστάθηκα χθες στις σειρήνες κι έτσι μπορώ να μείνω σήμερα όλη μέρα στο δωμάτιο με την ησυχία μου-το μπουρνούζι θα το φοράω για λίγο ακόμα αν δεν σε πειράζει..και το βράδυ που θα ξαναπεράσω υπόσχομαι να μην είμαι μόνος. Οι λέξεις σου καίνε.

    (όμως κι εσύ άφησε μας ακόμα λίγο, τέτοια κείμενα δεν είναι για μια απλή ξεπέτα…)

    Πρόλαβε άλλος τη μουσική υπόκρουση του εντός του δωματίου δράματος-ας μου επιτραπεί να βάλω γιγαντοοθόνες στους διαδρόμους γι’ αυτούς που κρυφακούν που θα παίζουν αυτό:

    (τσαλαπετεινέ ραντεβού αύριο το απόγευμα εδώ, κάνουμε ένα τσιγάρο και ανηφορίζουμε-τι λες;)

  43. (όπως κανονίσαμε. βρισκόμαστε εδώ το απόγευμα, κάνουμε ένα τσιγάρο – όχι περισσότερα για να μην ντουμανιάσουμε το ποστ- αν σκεφτεί να μας αφήσει και λίγο καφέ θα είμαστε τυχεροί και βέβαια ελπίζω να μην έχει κλειδωμένο το πορτόνι για πάνω)

  44. Βρε παλιόπαιδα, σας χαλάω εγώ χατίρι?
    Και τσιγαράκι, και καφεδάκι ευωδιαστό, και μουσικούλα ΑΑ΄ εμπνευστική, και το πορτόνι μισάνοιχτο 😉

    Κι αν θέλετε και καμιά τεκιλίτσα, κερασμένη!

    Οι επιθυμίες σας είναι για μένα διαταγές.

    Απολαύστε το όσο θέλετε, πιτσουνάκια μου, και μετά βουρ για το μπουρδέλο 😉

    (βρε Σάιλεντ, κούκλος πια μ’ αυτό το μπουρνούζι!…) 😉

  45. Ευχαριστούμε, αλλά τεκίλα θα πιούμε πάνω.
    Ο καφές όμως να μην είναι ο λαι, μαύρο νεροζούμι δηλαδή, βάλε αν θέλεις και λίγο φουντούκι να πάρει γεύση..
    Και πάλι ευχαριστούμε, ραντεβού αύριο!

  46. Θα σας περιμένω, όπως είπαμε 🙂

  47. Είσαι εδώ πουλάκι;
    Έφερα ένα φλασκί με κονιάκ και περιμένω στη γωνία σφυρίζοντας αδιάφορα. ‘Οταν έρθεις κάνε μου νόημα, ντρέπομαι να μπω μόνος..

  48. Στο μπαλκόνι είμαι. Έλα να τα πούμε λίγο κι ανεβαίνουμε…Πιάσε και τον αναπτήρα, τον έχω αφήσει στο τραπεζάκι που είναι δίπλα στην πολυθρόνα.

  49. (έχω την αμυδρή εντύπωση, πιτσιρικάκι, πως κατευθείαν στη λίμνη θα πας… 😉 )

    Σμακ, βρε 🙂

  50. Ε ποτέ!…

    Το εξωτικό με διέψευσε μεγαλειωδώς…

    Καλά, μετά από αυτό, παύω… το βουλώνω μια κι έξω…

    (είπαμε αγόρια, οι τεκίλες κερασμένες 😉 )

  51. Πάρε σπίρτα γιατί δε βρήκα τον αναπτήρα.
    Θα πρόσεξες βέβαια ότι έκλεισε με πέργολες και το ρετιρέ-εγώ να ξέρεις δεν ανεβαίνω μέχρι εκεί πάνω, με πονάει η μέση μου σήμερα. Άντε, βάζω να ακούσουμε το τραγούδι σου μέχρι να ετοιμαστείς.

  52. (εγώ έχω λάβει θέση αναπαυτική και παρακολουθώ… το καλύτερό μου… πωωω… χαϊλίκια! 🙂 )

  53. Ρε Σάιλεντ – ευχαριστώ για τα το τραγούδι- τι θα κάνουμε; Έχει κι άλλο ποστ; Σε ποιο θα πάμε πρώτα; Στο φρέσκο – είναι και ψάρι- ή στο λιγότερο φρέσκο; Μεταξύ μας, σκέφτομαι να μείνουμε απόψε εδώ και να μην το κουνήσουμε ρούπι…

  54. Πωπω και ήθελα να στο προτείνω κι εγώ αυτό-θεώρημα δεν σε πειράζει να κουρνιάσουμε αυτού απόψε που χει και ζέστα, ε;-αλλά να φέρουμε και κρασιά και νταούλια γιατί εγώ έχω ντέρτια και καημούς!

  55. Αγόρια μου, κάντε ό, τι θέλετε.
    Απόψε το μαγαζί δικό σας!

    Εδώ να δείτε σεκλέτια, Κυριακάτικο.
    Δώστε!

  56. Νεμέα Δρυόπη του 2004 ή Cabernet Sauvignon του 2005;

  57. Εγώ έβαλα ήδη μια τεκιλίτσα, ομολογώ.
    Συνήθως ένα απλό κόκκινο (και ουχί απαραιτήτως επώνυμο, μια χαρά μου κάνει).

    Αλλά απόψε έχω τσαντίλες και είπα να την πέσω στα βαριά 🙂

  58. Τέλεια. Κι εγώ δεν είμαι για πολύ κόσμο απόψε κι απάνω γίνεται χαμός. Έχει βέβαια ψαρόσουπα αλλά θα κρατηθώ. Θα την αράξουμε εδώ στον καναπέ με τις μουσικές μας… ρε συ; τώρα το πρόσεξα! Με το μπουρνούζι ήρθες;

    ( καθόρισε βαθμό στο ντέρτι για να κανονίσω πορεία…)

  59. Τσαλαπετεινέ, υπερ αγαπημένο άσμα!!!!!

    Ζήτω τα αγόρια μου! 🙂
    Μόνο εσείς μένετε, βρε. Εσείς κι αυτή η νύχτα! Τσεκαρισμένο 🙂

    ( ε δε γίνεται και χαμός.. εμείς κι εμείς είμεθα… 🙂 )

    Καλύτερα εδώ όμως, οκ.
    Θεός ο μικρός με το μπουρνούζι, έτσι;…

  60. Πάω να βάλω κι εγώ μπουρνούζι, σπα θα κάνουμε το ποστ στο τέλος.

  61. Κορίτσι το κράτα κι ένα ποτηράκι για το πιο πικρό φαρμάκι δεν το πίνεις με τεκίλα που να πάρει! Θέλει κρασάκι και τσιγάρο βαρύ!

    Αγόρι το ρίχνεις κατευθείαν στα βαριά και ανθυγιεινά-εγώ θα ήθελα κάτι σε τέτοια φάση για την ώρα:

  62. Εγώ το φόρεσα ήδη.
    χοχοχο…

    παιδιά, σας προειδοποιώ, μασάζ στον πάνω όροφο.
    Εδώ ξύδια και μουσικές μόνο!

  63. πωωωω… τ βλέπω, πάλι πάρτι θα κάνουμε απόψε!
    να θυμηθώ να βάλω «Κλειστον» στην είσοδο.
    Είναι πριβέ το πάρτι.

  64. Εδώ είναι βλέπωη καταλληλότερη ατμόσφαιρα και διάθεση για Κυριακή βράδυ βλέπω.

    Τσαλπετεινέ, αυτό δεν είναι άσμα, μαχαίρι είναι όπως του Σάιλεντ γυαλί σπασμένο.

  65. Καλώς το το Ρενατίνι μας.
    Έλα, αφού τρύπωσες εγκαίρως, κι εσύ στην παρέα μας είσαι 🙂

  66. renata, μόνο με μπουρνούζι σε αυτό το ποστ! Τρέχα να αλλάξεις!

  67. ναι ναι ναι!
    να την κρατήσουμε τη ρενάτα, αλλά βάλε και το ταμπελάκι καλού κακού γιατί απόψε έχουμε τις κλειστές μας.
    ρίξτε και κανένα τραγούδι όμως!

  68. Πάρτε ένα αντρικό :ρ

    (αλλά γαμάτο!)

  69. Σάιλεντ, αν θέλεις να σου περάσει το ντέρτι πρέπει να πάμε σε ορίτζιναλ λαϊκό. Τα άλλα όλα είναι υποκατάστατα.

  70. Τσαλαπετεινέ, το ξέρεις ότι αυτό που έβαλες ΚΑΙ τα ματόκλαδα είναι τα μόνα του είδους που χορεύω δημοσίως;… Αυτά τα δύο!

    Με σκότωσες, κακούργε!!!!!!!!

  71. ω ρε φίλε τι έκανες τώρα!
    ω ρε φίλε!
    αυτό είναι το τραγούδι του πατέρα μου, μεγάλη ιστορία, που να εξηγώ τώρα!

  72. [http://www.youtube.com/watch?v=Ac47WN2JwHI]

    Πιτζάμες κάτω απ΄το μπουρνούζι κάνει; (κρυώνω)

  73. Εδώ πάντως είναι «ιδιωτικώς» οπότε μπορείτε να σηκωθείτε για τις στροφές σας. Εμείς θα βαράμε παλαμάκια…

  74. Τσαλαπετεινέ, καθόλου κακή ιδέα!

    Σάιλεντ, μπέιμπι, λέμε ό, τι θέλουμε εδώ μέσα. Δώσε.

    Ρενατίνι, εντάξει, επειδή είσαι εσύ, τσεκαρισμένα 🙂

  75. Τσαλαπετεινέ μη με ρωτάς.
    Κάνε ό, τι γουστάρεις!

    (και τρέχω να σβήσω τα φώτα!…)

  76. Σάιλεντ, για σένα δεν ξέρω,
    εγώ πάντως ΑΥΤΟ θα έβαζα για να πάρω κουράγιο και να πάω στο μπαρ να μιλήσω…

    αλλά οκ, αυτά είναι γούστα…

    • έλα ρε συ θεώρημα δεν έχεις το θεό σου λέμε…
      (περίμενα κι εγώ ο καημένος με αγωνία να ανοίξει η εικόνα να δω τι είναι…τσου δεν είναι του γούστου μου ρε γαμώτο, είμαι σκοτεινός τύπος εγώ..)

  77. Ω τσαλαπετεινέ… 🙂
    Ωραίος!

  78. Συγχωράτε με αλλά τώρα που αρχίζει και δρα το κρασάκι θέλω και κάτι σκοτεινό..

    Ακούστε στίχους ρε γαμώτο:

    Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
    Στο φως κουρνιάζεις και βουρκώνεις δίχως λόγο.
    Και γυροφέρνεις τους εφιάλτες σου βουβή
    με την καρδιά σου να χτυπάει απ’ το φόβο.

    Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
    Κι αναστενάζεις καθώς λάμπει ο αποσπερίτης.
    Ένας λυγμός είναι αγάπη μου η ζωή
    κάποιου που κλαίει στα βουνά της Αφροδίτης.

    Σε μένα έρχεσαι μην ξέροντας γιατί.
    Κάτι απ’ την κόλαση σου ανήκει της ζωής μου,
    κάτι απ’ τα βράδια που πεθαίναμε μαζί
    και σκότωνα κορυδαλλούς
    να μην ακούω τη φωνή μου.

    Ήταν τα χρόνια μας πληγές
    σε κουρασμένες φτέρνες.
    Φωνές που αντήχησαν νεκρές
    μέσα σε άδειες στέρνες,
    δίχως να τους αποκριθεί
    η ηχώ έστω μιας απάτης.
    Κάτι σαράβαλες καρδιές
    στο τσίρκο της αγάπης.

  79. παιδιά, απαντάτε εδώ στο τάιμλάιν, όχι σε κάθε σχόλιο reply…
    να υπάρχει μια σαφής καθοδική πορεία ΚΑΙ στη συζήτηση…

    Με καταλαβαίνετε.

  80. Εβίβα .

    Σάιλεντ. Να το βρεις το κουράγιο ρε γμτ. Πρέπει!!

  81. χαχαχαχ.. ρε είστε ΑΠΑΙΧΤΟΙ!…

  82. Σάιλεντ, επτοιμάσου για το μπαρ με αυτό

  83. χαχαχαχα… ρε Εξωτικό, δεν παίζεσαι λέμε… 🙂

    θενξ Ρενατίνι 🙂

  84. Αγόρια και κορίτσι, προσοχή, γιατί καμιά φορά τα μπαρ είναι δίκοπα μαχαίρια:…

  85. Είστε, είστε πολύ άπαιχτοι!!
    Όχι Μητροπάνο ρε γαμώτο, εσείς θα με στείλετε απόψε!
    Καλά μας βλέπω να σπάμε και πιάτα σε λίγο! 🙂

  86. Ρενάτα ναι! Η Κροτ λείπει, γμτ…
    Θα την παίζαμε. Τσεκαρισμένη κι αυτή.

    Εξωτικό και Σάιλεντ, σοβαρευτείτε: (λοολ)

  87. Renata, έφερα την πρώτη στροφή! Ωπα!

    Σάιλεντ, πάω πιο παλιά, μόνο να μην κλάψεις με αυτό…

  88. Σάιλεντ, γράφε στο τάιμλάιν λέμε…

    εδώ… όχι απάντηση στα σχόλια, γιατί χάνουμε το μπούσουλα (δε θέλουμε κ πολύ, βέβαια… ώρες που’ναι)

  89. Ωπα εξωτικό μου! Ρίχτα!

    Σάιλεντ και Ρενατίνι, όλα καλά;

  90. Εντάξει, πάω να κλάψω λίγο κι επιστρέφω..
    (προτείνω όταν γνωρίζουμε κάποιο καινούργιο άνθρωπο να ρωτάμε πρώτα τη σχέση του με το Μητροπάνο πριν συνεχίσουμε-αλάνθαστο κριτήριο…)

  91. Της έστειλα σμσ, Ρενατίνι.

    Σήκω εν τω μεταξύ!

  92. Σάιλεντ, εμείς κι εμείς είμεθα καλέ.
    Ο, τι θέλουμε κάνουμε!…

    Σε χαλάει μανάρι μου ο Μητροπανος;

  93. Περίμενε Σάιλεντ, εδώ, να κλάψουμε όλοι μαζί

  94. Οχι ρε παιδιά. Μην κλάψουμε.
    Ας ρίξουμε καμιά γυροβολιά!

    Εξωτικό, πάμε ένα διπλό; Η καλύτερή μου.

  95. Κοίτα να δεις τι βρήκα τώρα…

  96. Theorema, να ακούσουμε την Μπέλλου πρώτα και μετά…

  97. πωωωωωωω….
    πωπω…

    (σε λίγο καταφθάνει και η Κροτ)

  98. Θεώρημα και Τσαλαπετεινέ για να φέρετε τις γυροβολιές σας.

  99. Ωχ αμάν αμάν. Βαστάτε Τουρκοι τ` άλογα….

  100. Αγόρια και κορίτσι, στην πίστα!…

  101. κι εμείς θα χτυπάμε παλαμάκια…

  102. Χτες βράδυ στο τουίτερ κάναμε ρεμπέτικο γλέντι απ΄το σπίτι του ο καθένας. 🙂

  103. Είμαι έτοιμη.
    Εξωτικό;

  104. Ρενατίνι,
    στο τουήτερ έχω κάνει τα καλύτερα ονλάιν γλέντια έβερ!… 😉

  105. αφιερωμένο και στους τρεις.

  106. fearsnomore HCE:
    «Είναι ίσως πολύ αργά για την αποτροπή της ύφεσης.»
    Ρενατίνι, κοίτα θεϊκό τουήτ 🙂

  107. Εγώ την ύφεση που νιώθω εσωτερικά θέλω ν΄αποτρέψω τώρα, να μη με πάρει από κάτω.

  108. Ρενατίνι, τι έβαλες, γμτ…
    Βαλτή είσαι;..
    Πωωω…. Κομματάρα!

    (αν μυριστώ ότι τα αγόρια πήγανε πριβέ θα τα σπάσω όλα λέμε!!!)

  109. Ναι ρε, Βικούλα πες τα όπως είναι!

  110. Πείτε τα ναι!
    Ευτυχώς εμφανιστήκατε πριν με πιάσει λαλά!

    Γεια μας και στη σπάνια ομορφιά μας! 🙂
    (που έλεγε και μια ψυχή)

  111. Λίγο κράτει στα τραγούδια για να τα ακούμε όλα.

  112. Καλά λέει το σοφό εξωτικό 😉

  113. τραγουδάρα ανυπέρβλητη και πληγωτική.
    ειδικά αν την φας ένα ξέμπαρκο βράδυ αφιέρωση στα μούτρα…

  114. Ωραία, θα έρθει η Κροτ και θα μας βρει στην πίστα!

  115. ναι, το πιτσουνάκι μας.
    και θα αρχίσει με τη μία να χορεύει.

  116. Να δούμε σε ποιο τραγούδι θα πέσει…
    ο Σάιλεντ κοιμήθηκε ή ντύνεται για να βγει;

  117. Ξέρω κι εγώ; Σμπαράλια η παρέα 😉
    Το καλύτερο!

    Ρενατίνι ολέ!

  118. Ούτε κιχ?… 😉

    Βέβαια, με τέτοιο κομμάτι,τι κιχ να πει κανείς…

  119. Εδώ είμαι, μιλούσα με ένα φίλο και αναλύαμε τα χθεσινά 🙂
    (επίσης ήρθε και μια γάτα στο μπαλκόνι και μου το κάνανε βιετνάμ τα ζωντανά με το κυνηγητό τους-αλλά αυτό είναι εκτός κλίματος…)
    Που λέτε, έχω πέσει χαμηλά πουλάκια, αλλά μη νομίζετε, υπάρχει ακόμα πιο χαμηλά δεν κωλώνουμε εμείς!
    Να βάλω ένα Μάκη; Θα βάλω!

  120. Μανάρι μου,
    φοβηθήκαμε ποτέ εμείς το χαμηλά;

    (ΘΕΟΣ ο Μάκης!)

    Έλειψες και σκέφτηκα αυτό:

  121. Άχου, δεν την μπορώ την τσαλιγοπούλενα, με συγχωρείς, ε; 🙂

  122. Νταλάρα βάζουμε ή όχι;

    (Γιώργο, όχι Τσαρλς)

  123. …Κι αγαπιόμαστε σαν μικρές βδέλες, που ρουφάνε η μια το γλυκό αίμα της αλληνής, κι όλο λέμε «φτάνει», κι όλο άλλο ένα τραγούδι μας κρατάει εδώ… την καθεμιά με τα σεκλέτια της… και με φανταστικές αφιερώσεις… ε;… κι όλο η οθόνη γίνεται κόσμος, και μπαίνουμε μέσα του, και νιώθουμε αληθινά πλαισιωμένοι…
    Και λέμε «Ευχαριστώ» σε όσους δέχονται να γίνουν χρυσόψαρα μαζί μας… Νιώθοντας ειλικρινή ευγνωμοσύνη.
    Κι ό, τι νιώθουμε, υπάρχει.
    Και ποιος μπορεί να το αρνηθεί;…

    (άρχισε το παραλήρημα, και ο άκρατος συναισθηματισμός, μην δίνετε σημασία, γειωμένη η νύχτα)

  124. Ό,τι γουστάρουμε βάζουμε, ε θεώρημα;

  125. Theorema, αν νοιώθετε την ανάγκη να γράψετε, θα ήθελα ένα ποστ για αύριο. Μικρό, 300-500 λέξεις.

    Να βάλω Νταλάρα;

  126. Εξωτικό μου,
    απόψε όσα έχω να πω τα λέω σε σας. Τι ποστ να γράψω. Ζωντανά (χμ…) συμβαίνουν τα καλύτερα. Και μάλιστα ετσι.
    Με τραγούδια, αιθαλομίχλες, και πάσης φύσεως καημούς 🙂
    Και αφιερώσεις 😉

  127. Αχ ναι ρε συ Ρενατίνι! Ναι! 🙂

  128. (Ένα ποστ παραγγελιά να το βάλω αύριο στο μπλογκ μου, για να προλάβω να ανέβω και στις άλλες δύο αναρτήσεις σας)

    Βαζω Νταλάρα.

  129. Μετά το Νταλάρα θα σας αφιερώσω κι εγώ ένα γκίλτι πλέζουρ μου 🙂

  130. ρε παιδιά, αυτό με τον καφενέ πολύ μου αρέσει…

  131. ναι ναι ναι!!!
    Σάιλεντ δώσε γκίλτυ πλέζουρς!
    Εξωτικό, να ρίξω αύριο?

  132. Πωπω μας έστειλες τσαλαπετεινέ, κομμάτια έγινα εγώ..

  133. Δεν μπορώ τώρα, ακούω νταλάρα στο ρηπήτ!
    (δεν περίμενε ποτέ ότι θα την έλεγα αυτή την πρόταση στη ζωή μου!)

  134. Σάιλεντ, πού να έβαζα το άλλο που λέει «δίχως την καρδούλα σου καρδούλα μου, μεσ τα κύματα, μεσ τη θάλασσα πόσα χρόνια χάλασα…»

  135. Σάιλεντ, μπέιμπι, περίμενε λες ποτέ κανείς από μας να λέει αυτά που λέει;… χεχε..

    μη σκας. κάνε ό, τι σου κ…αρφώσει 😉

  136. Εξωτικό πιτσουνάκι, βάλε!!!

  137. Άλλο… άλλο

    (το ρεφρέν το τραγουδάμε όλοι μαζί δυνατά -στο ποστ θέλω κι αυτό το τραγούδι να αναφέρεται)

  138. Καλά κι αυτό του Φίλιππα Νικολάου…τι στίχους γράφει άνθρωπος μέσα στην καψούρα του ρε γαμώτο..

  139. Ρενατίνι, έλα.
    Οι δυο μας αυτό!
    Κορίτσια vs Αγόρια 😉
    Δύο και δύο.

  140. Ε, τότε κι ένα για τα αγόρια 🙂
    το αγαπημένο μου του νταλάρα
    (ακούστε το μπουζούκι..)

  141. ρε παιδιά, έχω μια κρυφή αδυναμία και απόψε την ομολογώ δημοσίως: αν κάποιος χόρευε μέσα στο δρόμο ένα τέτοιο ζεϊμπέκικο, τον ερωτευόμουν με τη μία… δια παντός.

    Ενα χορό σαν αυτό του άδειου πακέτου.
    Μέσα στη μέση του δρόμου όμως, για πάρτη του…
    και με κείνο το τσιγάρο στο χέρι. Ανάποδα.
    Θα αρκούσε.

    Πολύ χάλια;…

  142. (Μια χαρά σας βρίσκω Theorama)

    Γυρίζω στη Μοσχολιού και στον Άκη Πάνου

  143. Back to back απόψε οι αφιερώσεις, Εξωτικό μου…

    Λάβετε. Εξαιρετικά.

  144. 218 σχόλια…
    θα καεί το ποστ σε λίγο…

    μήπως να πηγαίναμε στο μπουρδέλο;….

    (γέλιοοοοο…)

  145. Το τελευταίο από μένα αντί καληνύχτας!

  146. Με φώναξε κανείς;
    Επειδή δίνω μια μάχη με τον αλκοολισμό και προς το παρόν με κερδίζει κατά κράτος, αλλά το θέλω το σηκώτι μου, είμαι πολύ νέα για να πάθω κύρωση, όχι, φιλαράκια, δε θα με διαλύσετε εσείς απόψε περισσότερο.

    Έχω να σας πω αυτό:

    [μια υπόκλιση στον Σερ, παρακαλώ]

    κι έχω να να σας πω και αυτό:

    και όχι, δεν το περίμενα ποτέ πως θα κόλλαγα εγώ με Ρέμο. Μα ποτέ, ποτέ, ποτέ.

  147. Bρε βρε βρε…

    Καλώστηνε…

    Κροτ, απόψε στο πάρτι πίνουμε…
    Εγκράτεια από αύριο (λολ).

    Βάλε ένα τσιπουράκι και κάτσε! (ήρθε το δωράκι σου εξ Ελλάδος, ετοιμάσου)

  148. Ρε κρότ ποιος ρέμος και ποιοι φλώροι;
    Τόση ώρα σε περίμενα να σου αφιερώσω αυτό!

  149. Θεωρέμα, εγώ έχω χορέψει ζεϊμπέκικο στο δρόμο. Στο Βρυξελλοχώρι. Πριν από 9 χρόνια. Χωρίς μουσική, απλά τραγουδάγαμε.

    Αλλά μη με ερωτευτείς. 😛

  150. ώρα να το ρίξουμε λίγο στα βρώμικα 😉

  151. Renata, εξαιρετική καληνύχτα…

    Theorama, το βαρύναμε πολύ το ποστ. Είδα κι έπαθα να κατέβω μέχρι εδώ. Αλλά χαλάλι μας!

    Να σας καληνυχτίσω κι εγώ με αυτό

    Παιδιά, ευχαριστώ για την παρέα ; -)

  152. Θεωρέμα, βοτκίτσα απόψε. Αχ, τι καλά που ήρθε το δωράκι, τι καλά!

    Silent, ε όχι πια! [φχαριστώ ρε!]
    Αλλά όχι και φλώρος: «στο στήθος μου μη φοβηθείς μαχαίρι να καρφώσεις» λέει το άτομο!

  153. Κροτ, αν μου κάνεις τέτοια, κινδυνεύω, ομολογώ…
    Σάιλεντ ρίξε!

  154. Καληνύχτα Ρενάτα!
    Καληνύχτα πουλάκι!
    Όνειρα γλυκά και αμέθυστα!

  155. ήρθε η Κροτ;
    Δε φεύγω.
    Σάιλεντ θα μας ξενυχτίσουν για τα καλά οι Βρυξελλιώτισσες…

  156. Εξωτικό μου,
    εμείς ευχαριστούμε.
    Κι εγώ δυσκολεύομαι να κατέβω ως εδώ, παρόλη την κλίση μου στα υπόγεια (για να μην πω καταγώγια…)
    Αύριο με το υποσχεθέν 😉

    Σας φιλώ γλυκύτατα. Πουλίσια 🙂

  157. Ωραία! Βάλτε μας όμως κάτι να πάθουμε ζημιά, όχι τους φλούφληδες 🙂

  158. ρε παιδιά.
    δεν με βγάζει στα σχόλια…
    έπηξε!
    πάμε στο μπουρδέλο.
    για όσο ακόμα…

    εδώ δεν με φέρνει…

  159. Πάμε μέσα. οκ 🙂

    Ολοι όμως.
    Φύγαμε!

  160. Πάμε όπου θέλετε. Εγώ θα βγω όμως μια στιγμή για τσιγάρα και θα επιστρέψω. Αποφασίστε και θα σας ξετρυπώσω όπου κι αν είστε..

  161. Μέηλ. Ομαδικώς.
    Καπνίζουμε και μέσα 😉

    Ελα.

  162. Μμμμμ,πόσο πραγματική γιατί αφορά πολλούς ανθρώπους αυτή η σκηνή,παιγμένη είτε στο μπάνιο είτε οπουδήποτε….Αλλά έχει δίκιο ο Τσαλαπετεινός.Της ταιριάζει το μπάνιο απόλυτα και μάλιστα ο άντρας κάθεται και μιλάει στο χείλος της μπανιέρας,σταυροπόδι,κουνώντας ίσως λίγο νευρικά τα δάχτυλα του δεξιού του ποδιού.

  163. Δεν θα παραήταν άνετος για άνθρωπο που τον στοχεύουν στον κρόταφο με το πιστόλι;…

  164. Σκότωσέ το το παλιοπιτσουνάκι! Άμαααα πια….
    Αυτό ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ πι-τσου-νά-κιιιιιι:

    Ααααχ… Τα είπε ο αγαπητός μου ο Τζίμης και ησύχασα κι εγώ…

  165. χαχαχαχαχ… είσαι τρελιάρα και μ΄αρέσεις 🙂

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: