The hungry dogs of reason

Ένας διαδικτυακός φίλος μου έστειλε χτες τη νύχτα το κομμάτι που επενδύει μουσικά το ποστ λέγοντάς μου: » αυτοί οι στίχοι θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί από εσάς «. Αναρωτήθηκα αν όντως θα μπορούσε να είχε γίνει έτσι. Και τι οδήγησε τον φίλο αυτό να συνδυάσει τους αισθησιακούς στίχους του τραγουδιού με την προσωπική μου στυλιστική τοποθέτηση απέναντι στα γραπτά μου. Και όχι μόνο.

Ακολούθησε ένα γιουτιουμπάκι με σκηνές από τον ουρανό και τις γειτονιές της Υπέρτατης Πόλης, της Αθήνας, με τον εκπληκτικό τίτλο Time lapse around Athens. Παρατηρούσα έκθαμβη τα σύννεφα να τρέχουν στον αττικό ουρανό, το ηλιοβασίλεμα πάνω από το στάδιο, τους δρόμους γύρω από τη Βουλή, τις κεραίες στις ταράτσες των πολυκατοικιών, το χάραμα πάνω από τον Πειραιά, τα κίτρινα ταξί που φρέναραν μπροστά στους στύλους του Ολυμπίου Διός, το νυχτερινό σταθμό του Θησείου, τις καμινάδες της Τεχνόπολης. Ρούφηξα τις ανάσες της πόλης, έγινα ένα με τα χρώματά της. Θυμήθηκα στιγμές που ξόδεψα στα μέρη αυτά, αισθήματα που χαλάλισα, κουβέντες που άκουσα και είπα. Αποσπάσματα ζωής που εν πολλοίς με συνθέτουν ως προσωπικότητα και ως ψυχισμό. Βαθιά, απόλυτα.

Προσπάθησα να ταιριάξω αυτά τα δύο βιντεοκλίπ ακολουθώντας το νήμα της σκέψης που έκανε έναν άνθρωπο να τα επιλέξει προσεκτικά και να μου τα απευθύνει. Την ίδια νύχτα, το ένα μετά το άλλο, κολλητά. Ρωτώντας με πράγματα για μένα, και μιλώντας για τον εαυτό του έξω από τα δόντια.

Αν υποθέσουμε πως σε αυτό τον κόσμο είμαστε όλοι κινηματογραφιστές, όπως λέει και το βυτίο, αυτό το μικρομηκάδικο αναπάντεχο δώρο και οι στίχοι του συγκεκριμένου τραγουδιού ήταν η απλή περιγραφή μιας πραγματικότητας που ενδέχεται να με αφορά όντως. Το πέρασμά μου από τα διάφορα σημεία της γης, είτε αυτά βρίσκονται σε χώρες, πόλεις και χωριά είτε κρύβονται απλώς σε ένα αφηρημένο χέρι στην άκρη του τραπεζιού, σε μια μικροσκοπική κουζίνα ή σε ένα ημιφωτισμένο υπνοδωμάτιο, διέπονταν ανέκαθεν από μια συγκεκριμένη ανάγκη: να αισθηματοποιείται ο κόσμος γύρω μου με τρόπο που να με διαπλάθει ψυχικά και συναισθηματικά. Να με βελτιώνει. Να αποχωρώ λίγο μετά παίρνοντας ένα μυστικό «κάτι» από όλα αυτά μαζί μου.

Δεν ξέρω αν αυτή η ανάγκη εκφράζει αισθησιασμό, δίψα ή περιέργεια. Νιώθω συγχρόνως και τα τρία. Πολλές φορές αισθάνομαι πως δεν είμαι ο εαυτός μου ως σταθερή και ολοκληρωμένη οντότητα με σάρκα και οστά, αλλά κυρίως όλες εκείνες οι ψηφίδες των τόπων και των ανθρώπων που κάποτε συνάντησα και κατάφεραν να αφήσουν μέσα μου ένα αδιόρατο ίχνος. Σχεδιάζοντας έτσι το περίγραμμά μου, διαπλάθοντας το μέσα μου, διαμορφώνοντας το οπτικό μου πεδίο. Τις περισσότερες φορές χωρίς καν να το ξέρουν και, φυσικά, χωρίς να το έχω αντιληφθεί.

Αισθησιακές θάλασσες μου έχει τύχει στη ζωή μου να διασχίσω μερικές, όμορφα τοπία με παρελθόν και παρόν αξιοζήλευτο έχω αγαπήσει. Ανθρώπινες φωνές, λεπτομέρειες βλεμμάτων, ήχους φωνών, σπάνιες λάμψεις σκέψεων έχω επίσης θαυμάσει. Μουσικές και εικόνες θαυμαστές με έχουν κεράσει λίγη από την αίγλη και την μοναδικότητά τους. Συγκινήσεις έχω δεχτεί κάμποσες και με έχουν όλες σημαδέψει.

Παρόλο που οι αυτοπροσωπογραφίες, και δη λέξεων, με βρίσκουν αντίθετη και τις αποφεύγω όσο μπορώ, αυτές τις μικρές, γενικές εξηγήσεις νομίζω πως τις όφειλα σε κείνο τον υπέροχο φίλο που με κολάκεψε και με τίμησε πολύ, όχι μόνο με τα δώρα του αλλά και με την ακόλουθη αποχαιρετιστήρια δήλωσή του. «Παρέα μου απόψε ήταν το χαμένο των σκέψεών σας».

Για όλα τον ευχαριστώ.

Συν τοις άλλοις, για την προσοχή που έδωσε στο «χαμένο των σκέψεών μου» που συστηματικά αντιστέκεται στα πεινασμένα σκυλιά της λογικής και για εκείνη την εμμονική του προσκόλληση σε έναν Ωραίο πληθυντικό, που δεν αρνούμαι πως κυριολεκτικά, παντού και πάντοτε, με γοητεύει.

Τα σέβη μου.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Δεκέμβριος 19, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. 28 Σχόλια.

  1. Αυτό είμαστε: a sip of everything… Και πραγματικά, δε βλέπω το λόγο, γιατί να είναι κανείς τίποτα λιγότερο 😉

  2. Τι ωραία ιδέα να χρησιμοποιήσεις τη λέξη αυτή. «Γουλιά».
    Τι ωραία σκέψη.

    Μακάρι να είμαστε πάντοτε αχόρταγοι, Ovis, και πάντα διψασμένοι. Μόνο αυτό.
    Πάντα κάπου θα σβήνεται η δίψα μας, πάντα θα κερδίζουμε και κάτι ακόμα.

    Καλό μεσημέρι, κοριτσάκι 🙂

    • Έτσι ακριβώς.

      Εξάλλου, ας μη γελιόμαστε: ποιός μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει ξεπεράσει (με επάρκεια συναισθήματος) το στοματικό στάδιο; Φοβάμαι ότι πάντα διψασμένοι κι ακόρεστοι θα ‘μαστε, αλλά και γιατί όχι;

      Καλό μας μεσημέρι xxx

      • Προσωπικά δεν θα το ισχυριστώ ποτέ, μιας και μέχρι την έσχατη στιγμή απορίες και δίψα θα νιώθω 🙂

        Οσο για την επάρκεια συναισθήματος, νομίζω πως κάτι τέτοιο δεν το καταφέρνει ποτέ και κανείς. Και ευτυχώς που είναι έτσι.

        Σε φιλώ γλυκά, κορίτσι με τα ροζ μαλλιά 🙂

        xxx

  3. μα έτσι είναι αγαπημένη, είμαστε αυτά που ρουφάμε και μαθαίνουμε απ τη στιγμή της γέννησης μας μέχρι το τέλος, δεν είμαστε ποτέ μόνοι, καθώς και ποτέ μόνοι υπεύθυνοι για μας, μας διαπλάθουν τόσα πολλά όμορφα και μη πράγματα και ανθρώποι. Αυτό είναι ταυτόχρονα μαγικό και τρομαχτικό, σκεψου πόσους διαπλάθουμε και μεις με τη σειρά μας… σε φιλώ γλυκά

    • Ομολογώ πως αυτό το τελευταίο δεν τολμώ συχνά ούτε να το σκέφτομαι ούτε να το πιστεύω, αγαπημένο μου μικρό. Δεν νιώθω άξια να διαπλάθω κάτι, απλώς αφήνομαι να διαπλάθομαι από το κάθε τι, και να ελπίζω πως, τουλάχιστον, όπου τυχαίνει και αφήνω κάποιο ίχνος μου μετά να μην μετανιώνει κάποιος.

  4. Μια γυναίκα με τόση τρυφερότητα και τέτοιο λόγο δεν είναι ικανή να διαπλάσει φίλους, εραστές, συναδέλφους οικογένεια; μα τότε χαθήκαμε γλυκειά μου, ποιος μένει αν όχι εσύ;

  5. Μ’ αγαπάς (με κάποιο τρόπο) και τα λες αυτά, πουλάκι.
    Ολοι οι άνθρωποι, φαντάζομαι, κάπως έτσι είναι 🙂

    Πόσο μα πόσο σε ευχαριστώ για τα τόσο ζεστά λόγια, και για όλη αυτή την πίστη σου στην όποια μου εικόνα…

  6. Είναι όντως δυνατόν να μην καταλαβαίνεις πόσο εξαιρετική είσαι;…
    Μέσα από μία οθόνη διαπλάθεις μυαλά και αισθήματα.
    Φαντάσου εκεί έξω.

    • Δεν αναζητούσα αυτοεπιβεβαιώση (ή άλλου είδους βεβαιώσεις) μέσα από αυτό το ποστ, σας ευχαριστώ από καρδιάς όμως για όσα έχετε την καλοσύνη να μου λέτε.
      Δεν ξέρω τι διαπλάθω και πώς.
      Ξέρω μόνο πως προσπαθώ πια να κάνω όσα μου φαίνονται άξια να συμβαίνουν. Και, αντιστοίχως, να αφήνομαι σε όλα αυτά εκουσίως.
      Μόνο τα πεινασμένα σκυλιά της λογικής με σκιάζουν ακόμα.
      Να’ στε καλά.

  7. Αγαπητή του είδα και τα δύο βίντεο και διαπιστώνω μία και μοναδική ομοιότητα. Το ένα είναι συμπλήρωμα του άλλου. Οι εικόνες των Αθηνών ταιριάζουν απόλυτα με το τραγούδι των «χαμένων» εραστών…

  8. For some reason καταφέρνεις και μου θυμίζεις συγκεκριμένο άνθρωπο και συγκεκριμένα γεγονότα.

    Αυτό το κάρμα/κισμέτ με σκοτώνει. 🙂

    • Μάρκο,

      αν κ.α.μ.ί.α από τις λέξεις που χρησιμοποιήσατε στο σχόλιό σας δεν διατυπώθηκε τυχαία,
      τότε έχετε πέσει μέσα.
      Ο συγκεκριμένος άνθρωπος (και τα όποια συγκεκριμένα γεγονότα) βρίσκεται πίσω από αυτή την οθόνη.

      Αν δεν εννοούσατε ό.λ.ε.ς τις λέξεις που γράψατε, τότε το Κισμέτ μας παίζει παιχνίδια 😉

      Please check and define 😉

      (γιατί σας σκοτώνει όμως;…)

  9. Μα φυσικά και θυμάμαι.
    Τώρα που μου υπενθυμίσατε 😉

    Αρα ησυχάζουμε. Ο συγκεκριμένος άνθρωπος που εννοείτε ΔΕΝ κρύβεται πίσω από αυτή την οθόνη.

    Σε αυτά τα σχόλιά σας, όμως, κρύβεται μια μικρή αδυναμία σε ανθρώπους που ενδεχομένως θα σας τυραννάνε μια ζωή και τελικώς χαρά δεν θα δείτε 😉

    Είστε βέβαιος πως το κισμέτ πρέπει να το αποδέχεστε με τα χέρια σηκωμένα ψηλά;
    Καλά το είπατε: κάτι τέτοια σκοτώνουν…

    Γιατί λοιπόν επιμένετε; 🙂 🙂 🙂

  10. Είχα πέντε μέρες να μπω στην «αυλή των θαυμάτων» σου και κάτι δεν μου πήγαινε καλά. Τώρα ξέρω. Έχω τόσα πολλά να σχολιάσω για την Αθήνα, για την «αισθηματοποίηση του κόσμου γύρω μας με τρόπο που να μας διαπλάθει ψυχικά και συναισθηματικά», για τα περιγράμματά μας που συνέχεια χαλαρώνουν τα όριά τους και άλλα πολλά. Αλλά: πρώτον θέλω να διαβάσω όσα έχασα, δεύτερον κάποια πράγματα δεν λέγονται στα σχόλια ενός ποστ, όσο κι αν η ένταση της επικοινωνίας από εδώ μέσα είναι όντως δυνατή. Οπότε σου στέλνω μια βροχερή καλησπέρα προς το παρόν και θα τα ξαναπούμε σύντομα, εδώ, εκεί, παραπέρα. 🙂

    • Και μόνο που σε βλέπω έστω και περαστικό, να ξέρεις πως η χαρά μου είναι μεγάλη (σε σκεφτόμουν όσο έλειπες, κι αναρωτιώμουν…) και πως η βροχερή καλησπέρα σου χτύπησε ήδη την πόρτα 🙂

      Σε ευχαριστώ και σε φιλώ, αγαπημένο μου χαμένο επεισόδιο.
      Θα σε περιμένω.

      • Λοιπόν, η βόλτα τελείωσε (ήμουν γρήγορος, δεν μπορείς να πεις..) και ένα έχω να πω: Δεν θα το ξανακάνωωωωωωωω (με υστερική φωνή νηπίου που του πήραν το playmobil-πειρατή). Θα δηλώνω παρών καθημερινά και πολλάκις ημερησίως. 🙂 (Αλήθεια τώρα..τεσπά, άσε.. απλά ευχαριστώ.)

      • Γρήγορος σαν τον άνεμο 😉

        Να δηλώνεις, να δηλώνεις. Μην περιμένεις να σου πω χαλάρωσε, γιατί ομολογώ πως σε θέλω ΕΔΩ 🙂
        χεχε…

  11. δάχτυλα σε αναζήτη συντρόφου

    Οι άνθρωποι επιμένουν σε όσα τους θέλγουν και καλά κάνουν τελικά. Όπως λέει και ο Σραόσα,

    «Και τελικά είναι μικρή η απόσταση από την αγωνία μέχρι τη χαρά, από την ανασφάλεια μέχρι τη γαλήνη, από την ταραχή των λογισμών μέχρι το να βουτήξεις από ψηλά (χωρίς να σκας για τη στιγμή που θα σκίσεις την επιφάνεια του νερού και τον αφρό που θα σηκώσεις). Πιο μικρή απ’ όσο νόμιζα μέχρι πρόσφατα»

  12. Είσαι τυχερή που έχεις τέτοιους φίλους. Είναι τυχεροί που έχουν εσένα φίλη κι εμείς που σε αγαπάμε θα θέλαμε να είμαστε φίλοι σου 🙂

    Τι κομμάτι!!

    • Μικρό γλυκό μου ρενατίνι,

      μετά από τόσο καιρό που διασταυρώνονται οι λέξεις και οι σκέψεις μας, μη μου πεις πως κάτι σε όλο αυτό δεν παραπέμπει σε ένα ωραίο είδος φιλίας ανάμεσά μας!…

      Εγώ είμαι τυχερή.
      Να, μεταξύ άλλων, για κάτι δώρα σαν τα χτεσινά και για κάτι σχόλια σαν και το δικό σου, που από μέσα τους ρέει όλη η γλυκύτητα της γης.

      Σε ευχαριστώ, μικρό μου 🙂

      (κομματάρα)

  13. Μπαίνω σχεδόν καθημερινά (σπάνια να μην μπω) γιατί περιμένω κάθε φορά με αγωνία και ανυπομονησία το καινουργιο ποστ που θα βάλεις .Λατρεύω την γραφή σου και τον τρόπο που περιγράφεις ,κυριολεκτικά με καθηλώνεις και κάθε φορά που τελειώνει το κείμενο λέω «Ε όχι ρε γαμώτο , τόσο λίγο?». Πολλές φορές με βλέπεις να κάνω απλά ένα like,(υπάρχουν στιγμές που εύχομαι να υπήρχε κάποιο άλλο κουμπί όπως για παράδειγμα :»τέλειο! ή «υπέροχο!» ή κάποιο κουμπί που να χειροκροτεί ή κάτι τέτοιο), γιατί απλά όλα όσα θέλω να πω τα έχουν πει οι προηγούμενοι και δεν θέλω να κουράζω επαναλαμβάνοντας τα ίδια και τα ίδια. Απλά θέλω να ξέρεις ότι κάθε φορά που πατάω αυτό το like είναι γιατί θέλω να σου πω : ουαου τέλειο!!!Με έχεις μαγέψει με το εξαιρετικό κείμενο σου 🙂 .
    Καλό βράδυ να έχεις με πολλά αγγελικά φιλάκια!

  14. Μελίτα,
    κάτι τέτοια αυθόρμητα και συγκινητικά σχόλια είναι ίσως ο κυριότερος λόγος, η πιο σοβαρή ώθηση για να αφήνει ένα μπλογκ ανοιχτά τα σχόλιά του.
    Όχι για να ακούει μόνο έξυπνες παρατηρήσεις και καλά ή κακά λόγια, που φυσικά είναι ευπρόσδεκτα και απαραίτητα ως τροφή για τον οικοδεσπότη, αλλά και για κάτι στιγμές όπως αυτή που μου πρόσφερες μόλις: της απόλυτης, απλής ειλικρίνειας, της έκφρασης των σκέψεών σου αυτόματα, χωρίς καλλωπιστικά στοιχεία και στολίδια, έτσι όπως σου ήρθε στο νου και είχες την ευγένεια και τη θέληση να μου χαρίσεις.
    Σε ευχαριστώ όσο δεν μπορείς ίσως να φανταστείς για κάθε σου λέξη.
    Μου ήταν πολύτιμη ακόμα και η παραμικρή τελεία, ή εκείνο το χαμογελαστό προσωπάκι στην άκρη της φράσης σου.
    Ευχαριστώ!

  15. ……….ναι…….σιωπή…… στα καλύτερα…. στις πιο μεγάλες στιγμές……..
    ……σιωπή…..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: