Για μια παλάμη ανοιχτή, για μιαν Ελένη

Σάλο προκάλεσε η παρέλαση των μαθητών στα Ιωάννινα όταν, περνώντας μπροστά από την εξέδρα των επισήμων που καμάρωναν τη νέα γενιά να τιμά την επέτειο της απελευθέρωσης της πόλης, οι μαθητές χαιρέτισαν τις αρχές του τόπου μουντζώνοντας. Την ίδια αίσθηση είχε προκαλέσει και η σκανδαλώδης κίνηση του δεκαεξάχρονου διμοιρίτη ο οποίος είχε χαιρετίσει με τον ίδιο τρόπο τους επισήμους, μπροστά από τη Βουλή των Ελλήνων, στην παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου.
Η υπουργός παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, εξαπέλυσε κόλαφο εναντίον των ανήλικων ταραξιών καταδικάζοντας παρόμοιες προβοκατόρικες κινήσεις, αισχυνόμενη για την ασέβεια των νέων απέναντι σε παραδόσεις, ιδανικά και αξίες. Και για τον ξεπεσμό τους σε τραμπουκισμούς και αισχρές, προσβλητικές – «υποκινούμενες» φυσικά – συμπεριφορές που βάλλουν το ένδοξο παρελθόν της χώρας και κλονίζουν την πίστη των Ελλήνων στους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους τους.
Λίγους μήνες νωρίτερα: σκάει σαν βόμβα η ανακοίνωση της κατάργησης των δωρεάν σχολικών βιβλίων και πανεπιστημιακών συγγραμμάτων, εν είδει απαραίτητης και επιβεβλημένης πολιτικής πράξης η οποία όμως αναιρεί κάποιες άλλες αξίες, που θεμελιώθηκαν μετά μυρίων κόπων και βασάνων στο παρελθόν κατοχυρώνοντας μια δωρεάν, καθολική και υποχρεωτική Παιδεία στον πολιτισμένο κόσμο.
Λίγους μήνες αργότερα: ανακοινώνεται από το υπουργείο παιδείας πως φέτος οι πανελλήνιες εξετάσεις πρόκειται να διεξαχθούν χωρίς έντυπο υλικό. Σε σχολεία χωρίς καθηγητές, χωρίς θέρμανση, χωρίς υποδομές, χωρίς αξιοπρέπεια. Για ένα μέλλον ζοφερό, επισφαλές και κλονισμένο. Σε μια χώρα υπό κατάρρευση, όπου οι πνευματικοί άνθρωποι του τόπου, όπως για παράδειγμα η επιφανής συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου, παραινούν τους εργαζόμενους να δουλεύουν περισσότερο μιας και «είναι καιρός για υπερωρίες και όχι απεργίες».
Σε απλή μετάφραση: εσείς οι όποιοι ελάχιστοι εργαζόμενοι είστε αρκετά τυχεροί ώστε να έχετε ακόμα δουλειά, δουλέψτε περισσότερο για να μην σας απολύσουν.
Είναι να απορεί κανείς πώς ηχούν κάτι τέτοιες κορώνες στα αυτιά των απολυμένων, των απλήρωτων και των άνεργων της χώρας; Ειδικά όταν τις ξεστομίζουν άνθρωποι του πνεύματος, οι οποίοι θα έπρεπε να πρωτοστατούν στην διεκδίκηση και όχι στην καταπίεση ή στην αναίρεση ανθρώπινων δικαιωμάτων.
«Εθελοντές καθηγητές Μαθηματικών, Φυσικής και Χημείας ζητούνται για μαθητές της Β’ Γυμνασίου στην περιοχή της Λαμίας». «Πρωτοετείς και δευτεροετείς φοιτητές Φιλοσοφικής προσφέρουν δωρεάν φροντιστήριο σε μαθητές Λυκείου στη Θεσσαλονίκη». «Καθηγητές προτείνουν αμισθί τις υπηρεσίες τους σε μαθητές σχολείων του κέντρου της Αθήνας που έχουν ανάγκη από ιδιαίτερα μαθήματα». Ή αλλιώς: «Ζητούνται απαντήσεις για το νόημα της ζωής ή χαρίζεται υπαρξιακή αγωνία».
Οι δημοτικές βιβλιοθήκες αναγκάζονται να βγουν στη γύρα αναζητώντας σπόνσορες αν θέλουν να επιβιώσουν. Το ΕΚΕΜΕΛ έκλεισε. Οι προσλήψεις καθηγητών της Μέσης Εκπαίδευσης παγώνουν επ’ αόριστον. Λεφτά δεν υπάρχουν για την Παιδεία, όμως η κυβέρνηση δίνει στα ΜΜΕ κρατικό πακέτο διαφήμισης του ΕΟΦ για να προπαγανδίσει τα γενόσημα.
Την ίδια στιγμή που η χώρα πνίγεται, η πολιτική ηγεσία του τόπου υπογράφει συνθήκες και συμφωνίες «με αίμα». Δεν μας είπαν όμως με ποιανού το αίμα υπογράφουν τα κείμενα που δεν διάβασαν και πόσα εξιλαστήρια θύματα χρειάζονται για την αποπληρωμή των χρεών που οι ίδιοι δημιούργησαν και συνεχίζουν να μεθοδεύουν. Όλοι αυτοί οι επικίνδυνοι άνθρωποι που συνεργάζονται με τις δυνάμεις Κατοχής χωρίς να λογαριάζουν τίποτα.
Σε ένα πουκάμισο αδειανό μεταμορφώνεται σιγά σιγά η χώρα. Σε ένα πουκάμισο αδειανό μετέτρεψαν οι αρχές του τόπου ακόμα και την έννοια του σοσιαλισμού. Πάνω σε μια παλάμη ανοιχτή γράφεται η απάντηση της νέας γενιάς που αγανακτεί μπροστά στις τερατωδίες μιας κανιβαλικής πολιτικής ηγεσίας.
Πόσοι πόλεμοι και πόσες συγκρούσεις θα χρειαστεί να γίνουν ακόμη μέσα μας για ένα πουκάμισο αδειανό; Πόσες παλάμες ανοιχτές θα χρειαστούν τα ανδρείκελα για να καταλάβουν πως είναι ανεπιθύμητοι; Είναι η Ελένη ένα φάσμα ψευδές, ένα μεγάλο ψέμα; Ή μήπως την Ελένη τη λένε Ελλάδα τώρα πια, και δεν είναι ένα παράλογο είδωλο μα μια λαβωμένη, ετοιμόρροπη πατρίδα που πρέπει να απαλλαγεί από τους εκτελεστές της;

(Κείμενο που γράφτηκε για το δρόμο της Αριστεράς της 10ης Μαρτίου 2012)

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Μαρτίου 10, 2012, in Δρόμος της Αριστεράς and tagged . Bookmark the permalink. 22 Σχόλια.

  1. το να επαγγέλλεσαι κουκουρούκου συγγραφέας σε κουραδοέντυπα τύπου Athens Voice δεν σε κάνει πνευματικό άνθρωπο.

  2. Στο παρελθόν έχει γράψει και κάτι καλά βιβλία, παρόλο που ουδέποτε θεώρησα πως η συγκεκριμένη συγγραφέας θα μπορούσε ποτέ να ανήκει στην ομάδα των προσωπικών αγαπημένων μου.
    Ποτέ και με τίποτα.
    Η ενασχόληση με την φυλλάδα που λες ήταν πράγματι άλλο ένα πλήγμα…
    Οταν ένας (καλώς ήκακώς) γνωστός συγγραφέας βγαίνει και πετάει παρόμοιες ροκάνες, και μάλιστα σε τέτοιες εποχές, το μόνο που του αξίζει είναι το αδυσώπητο, επώνυμο, δημόσιο κράξιμο.
    Σε δρόμους, σε συγκεντρώσεις, σε εφημερίδες, όπου υπάρχουν άνθρωποι που αγανακτούν, δηλαδή…
    Νομίζω…

    Καλημέρα mahler76.

  3. Τα μέτρα αντιμετώπισης της ύφεσης με περισσότερη ύφεση αποδείχτηκαν περισσότερο καταστροφικά από ότι συνιστούσε τη πραγματικότητα πριν από αυτά. Η χώρα μετρά καθημερινά θύματα αυτής της οικονομικής πολιτικής και τη συνολική παρακμή, την απώλεια της ελπίδας για ανάκαμψη και τη συλλογική δυστυχία.
    Οι όποιες κοινωνικές αντιδράσεις, δικαιολογημένες μεν αλλά και αδύναμες μπροστά στη συντονισμένη και οπλισμένη προσπάθεια βίαιης αλλαγής του βιοτικού επιπέδου.
    Πέρα από αυτά όμως έχω 2 επισημάνσεις.
    1) Τι κακό έχουν τα γενόσημα; Γιατί τα κατηγορούμε;
    2) Γιατί τρέφουμε ακόμα ελπίδες πως μια κάποια «πνευματική ηγεσία» θα προτείνει διεξόδους και θα καθοδηγήσει το πλήθος στην ευημερία, και αντίστοιχα όταν παρατηρούμε πως αυτοί που έχουν (από το κατεστημένο) χαρακτηριστεί ως «πνευματικοί άνθρωποι» κάνουν κατ’εμάς το αντίθετο, τους λοιδορούμε;
    Να το πω πιο απλά, δεν υπάρχουν «πνευματικοί άνθρωποι» με την έννοια της «πνευματικής ηγεσίας». Το νοητικό κατασκεύασμα που θέλει μια κάποια ομάδα ανθρώπων λόγω επαγγέλματος κυρίως και λιγότερο λόγω δημόσιας εν γένει παρουσίας να θεωρούνται πνευματικοί, και κατ’αντιστοιχία να δημιουργούν προσδοκίες καθοδήγησης είναι βαθιά συντηρητικό. Γιατί αφαιρεί από τον καθένα μας την πρωτοβουλία και την ευθύνη του συλλογισμού, της συλλογικής διάνοιας και αντίστοιχα της συλλογικής δράσης βάσει αυτών των πνευματικών αποτελεσμάτων και όχι βάσει μιας κάποιας «αυθεντίας».
    Χέσε λοιπόν τη Σώτη. Ακόμα και τον ίδιο τον Καστοριάδη να είχαμε ανάμεσά μας και να έλεγε αυτά που είχαμε ανάγκη να ακούσουμε, δεν θα έπρεπε να τον αντιμετωπίζουμε ως πνευματικό ηγέτη, αλλά ως ακόμα ένα σύντροφο και συναγωνιστή με κοινό γνώμονα την αλληλοκατανόηση και τη συλλογική δράση ώστε να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να τη κάνουμε καλύτερη.

    • Καλημέρα kon.
      1. Τα γενόσημα, αν έχω καταλάβει καλά, δεν είναι πιστοποιημένα φάρμακα, τουλάχιστον όχι με τον παραδοσιακό, επίσημο και ασφαλή τρόπο που θα τα καθιστούσε εντελώς ανίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία. Σκέφτεστε να αγοράζουμε αντιβίωση από τους Πακιστανούς στα φανάρια ή home made αναλγητικά από τους Κινέζους, στην Αθηνάς; Κάπως έτσι είναι και τα γενόσημα. Φθηνά, επισφαλή φάρμακα, για πτωχευμένες χώρες που δεν αντέχει η αγορά τους τα κανονικά φάρμακα αλλά κάπως πρέπει να συντηρηθεί κι αυτή. Με όλα όσα συνεπάγεται αυτή η συνθήκη. Λογικά αν το δούμε, είναι αυτονόητο. Μια λύση ανάγκης – και αυτού του είδους οι λύσεις σπανίως είναι ιδανικές. Είναι κάτι-σαν-φάρμακα που υποκαθιστούν τις παροχές του κράτους πρόνοιας για τους αναξιοπαθούντες, που είπε κι ο Σελιτσάνος. «Σε λίγο θα διάγουμε και γενόσημο βίο». Οχι μόνο για τα φάρμακα όλα αυτά, φυσικά!
      2. Από έναν συγγραφέα, ποιητή, ζωγράφο, κλπ κλπ, δλδ από έναν άνθρωπο που η ενασχόλησή του με την τέχνη είναι επαγγελματική και πνευματική (βλ. ουσιαστική, σε έναν ιδανικό κόσμο – αυτό εννοώ), θα περίμενε κανείς και μια ειλικρίνεια τοποθέτησης κ απόψεων, μια εναλλακτική οπτική των πραγμάτων, μια προοδευτική αντιμετώπιση των καιρών και των σημείων του.Μια ορθότητα έντιμη και δουλεμένη. Ερμηνεία κ ώθηση, και όχι στρέβλωση. Μια πνευματική ώθηση που να ανοίγει δρόμους, να βοηθά να κατανοήσουμε και να αμυνθούμε ενάντια σε κινδύνους και απειλές. Και, από την άλλη, να διευρύνουμε ορίζοντες και απόψεις.
      Φυσικά ο τίτλος του συγγραφέα (ή ο όποιος τίτλος) δεν αποτελεί εγγύηση για κάτι. Συγγραφέας είναι και ο Αρναούτογλου, πχ, του οποίου το βιβλίο δεν διάβασα, παρόλα αυτά θα δυσκολευόμουν να το βάλω στην ίδια μοίρα με του Καστοριάδη, εφόσον αυτό το όνομα αναφέρατε. Τον οποίο, παρεμπιπτόντως, θεωρώ όντως πνευματικό ηγέτη, απλώς και μόνο γιατί κατάφερε να πάει κάπου που δεν κατάφεραν ή δεν άντεξαν ή δεν τόλμησαν να πάνε άλλοι. Και για πολλούς λόγους, που δεν χρειάζεται να συζητήσουμε εδώ κ τώρα.
      Ενας συγγραφέας με τη ζωή του εμπνέει, με το τι είναι ο ίδιος, με το πώς στέκεται στην κοινωνία και με το προσωπικό ίχνος που αφήνει στην πραγματικότητα του τόπου του. Με την εικόνα του την ανθρώπινη! Ενας συγγραφέας, κατά την ταπεινή μου γνώμη, οφείλει να είναι φάρος και όχι διακοπή ρεύματος.
      Αλλά εντάξει, τέτοια ώρα τέτοια λόγια, ε;…

      • Αγαπητή Theorema
        1) Τα γενόσημα φάρμακα είναι φάρμακα που διαφέρουν σε σχέση με τα τυποποιημένα ως προς τη διασφάλιση της πατέντας. Μια πατέντα για ένα φάρμακο μπορεί να κρατηθεί κρυφή μέχρι 25 χρόνια. Η μη δημοσιοποίηση της πατέντας διασφαλίζει τα κέρδη στην εταιρία που τη δημιούργησε και την εξασφάλισε. Ταυτόχρονα και το δικαίωμα να διατηρεί υψηλά τη τιμή μιας και δεν έχει ανταγωνιστή. Αν βρίσκεται κανείς στην Ελβετία (όπου και η έδρα της pfizer) συνήθως δεν έχει πρόβλημα να αγοράσει φάρμακα σε υψηλές τιμές, αν βρίσκεται όμως στην Ινδία έχει σοβαρότατο πρόβλημα πρόσβασης σε φαρμακευτική περίθαλψη λόγω πολύ χαμηλότερων εισοδημάτων. Με βάσει λοιπόν το οικουμενικό δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και με πολυετή συντονισμένο αγώνα των αναπτυσσόμενων κρατών (κυρίως Βραζιλίας και Ινδίας) άλλαξαν υπό όρους οι νόμοι για τα πνευματικά διακαιώματα (πατέντες) και δόθηκε η δυνατότητα σε αναπτυσσόμενο κράτος που αντιμετωπίζει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης (πλημμύρες στην Ινδία) να ζητήσει τη δημοσιοποίηση της πατέντας ώστε να την αντιγράψουν εγχώριες εταιρίες και να προσφέρουν είτε στους πολίτες είτε στα νοσοκομεία φάρμακα σε πολύ χαμηλότερες τιμές. Αντίστοιχα από την δημοσιοποίηση της πατέντας επωφελήθηκαν αργότερα και άλλες εταιρίες είτε στην Αφρική είτε στην Ευρώπη και πούλησαν (και πουλάν) τα ίδια φάρμακα σε χαμηλότερες τιμές. Η μάχη για σπάσιμο του μονοπωλίου των φαρμακευτικών πολυεθνικών που βασίζεται στη μη δημοσιοποίηση της πατέντας είναι μια ταξική μάχη, και όσο αυτή κερδίζεται, τόσο εταιρίες που ταυτόχρονα δημιουργούν τις ασθένειες και τα φάρμακα για την αντιμετώπισή τους τόσο χαμηλότερων εισοδημάτων συνάνθρωποι μας σώζονται και οι πολυεθνικές χάνουν την ισχύ τους. Τώρα αν η Ε.Ε. για λόγους διατήρησης του ανταγωνισμού και η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Υγείας μπορεί επειδή μπορεί να πήρε καμιά μίζα, φτάνουν να διαφημίζουν τα γενόσημα, ε, θα έλεγα είναι δευτερεύον ζήτημα.
        2) Αν ένας από τους συμπολίτες μας ασχολείται με τη τέχνη ή με τη πνευματική δημιουργία και λόγω της δουλειάς του που εκτιμούμε μπορεί να μας εμπνεύσει έχει καλώς. Πηγές έμπνευσης υπάρχουν παντού γύρω μας και καλώς υπάρχουν. Το να μας καθοδηγεί όμως και να τον/την αποδεχόμαστε ως πνευματική ηγεσία θεωρώ πως υπονομεύει την δική μας ελευθερία στη σκέψη και την αντίστοιχη δράση.
        3) Τα όσα ανέφερα, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, είναι απλά σκέψεις με αφορμή το κείμενο σου που ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σου και σχόλια σε μία πολεμική λογική. Κάθε άλλο! Με κέρδισε και εμένα το κείμενό σου και θέλω να μπω και εγώ στη λίστα όσων προσυπογράφουν!

      • διόρθωση στο σχόλιο μου στο 3) σημείο:
        «σκέψεις με αφορμή το κείμενο σου που ήθελα να τις μοιραστώ μαζί σου και ΟΧΙ σχόλια σε μία πολεμική λογική.»

  4. Πού υπογράφουμε το κείμενο;

  5. Το υπογράψατε ήδη, εξωτικό μου 😉

  6. ΚΕΙΜΕΝΑΡΑ!

    Πρώτο πρώτο το ονομά σου στο σαλόνι του Πολιτισμού σήμερα.

    Σε διαβάζω συχνά στην εφημερίδα, πάντα σε χαίρομαι.
    Μπράβο Θεώρημα. Δυνατή.

  7. Φχαριστώ, Κ.Σ.
    (χαίρομαι που διαβάζετε το δρόμο!).

  8. Να πεθαίνεις για την Ελλάδα είναι άλλο, κι άλλο εκείνη να σε πεθαίνει. (γίνομαι λαϊκιστής, σχώρα με)

  9. Καθόλου.
    Ολοι για τη ζωή παλεύουμε. Αλλά για μια ζωή με αξιοπρέπεια.
    Αυτό.

  10. Να σου πω; σήμερα γράφω εγώ στο βλογ σου κι εσύ στο δικό μου; τι διάολο; τλκ σου κάνει κι εσένα καλό η παρέα με «τσαντίλες ακτιβιστριες» χαχαχαχα! 🙂

  11. Αυτό θα πει ενεργή αλληλεπίδραση, ρε συ!
    Εγώ θα γλυκάνω εσένα κι εσύ θα ξεσηκώσεις εμένα.
    Καλό δίδυμο δεν κάνουμε? Κακές παρέες που κάνουν πάρα πολύ καλό 😉 Και γουστάρουμε.

    • (κι έπειτα, ας θυμηθούμε και το φίλο μας εκείνο, το γνωστό, ξέρεις, που είπε το κορυφαίο: «έχω φίλους που δεν έχουν τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις με μένα, και τυχαίνει να μην είναι φίλοι μου άνθρωποι που πολιτικά είμαστε στην ίδια ακριβώς θέση». κάτι ήξερε ο ποιητής… 😉 )

  12. Παλεύουμε (όσοι παλεύουμε) για μια ΖΩΗ και όχι απλά για ΕΠΙΒΙΩΣΗ. Και όσο για τους πνευματικούς ανθρώπους…χμμμ…Ποτέ δεν ξεκίνησε η εξέγερση απο εκεί. Είχε δίκιο ο ροκάς που μου το είπε. Απο τους καταπιεσμένους και εξοργισμένους ξεκινά. Ο καθείς έχει το δικαίωμα στην έκφραση. Ο καθείς όμως οφείλει να φιλτράρει και αυτά που ακούει.

    • Έτσι. ΕΙδικά όταν οι δήθεν πνευματικοί άνθρωποι του τόπου παίρνουν το μέρος του τέρατος και γίνονται σιγά σιγά κομμάτι και γρανάζι του. Τον πιστεύω κι εγώ το ροκά σου. Και μπράβο του που καταλαβαίνει την αλήθεια. Μακάρι να συμβεί επιτέλους κάτι ανατρεπτικό, να πάνε σπίτι τους τα σκιάχτρα. Για να μην το θέσω πολύ πιο ωμά, και αγγίξω κάποιο άκρο…

  13. Πλέον δε νοιάζονται καν να τα πουν κεκαλυμμένα. Τα λένε χύμα στο κύμα, χωρις να ντρέπονται, λες και μιλάνε σε ανθρώπους που δεν ακούνε -ή δε θέλουν να ακούσουν. Το θέμα με τα γενόσημα ειναι επιεικώς απαράδεκτο, εχεις πονόδοντο; Μάσα μια τσίχλα -που κανείς δε σου εγγυάται κιόλας ότι δε θα εμφανίσει άμεσα ή μακροπρόθεσμα παρενέργειες. Άλλη μια πρόταση που προσβάλλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, άλλο ένα λαμπρό πείραμα στο οποίο θα υποβληθούν τα πειραματόζωα. Αλλά έχουμε συνηθίσει πλεόν να γυρνάμε και το άλλο μάγουλο, έτσι;

    (Ωραίο το κείμενο, πριν λίγο το διάβασα 😉 )

  14. Δεν τους ενδιαφέρει καθόλου πως ηχούν αυτά που λένε στα αυτιά των απολυμένων, των απλήρωτων και των άνεργων της χώρας, είναι πάρα πολύ απλό.
    [Δυνατό το κείμενο!]

  15. Καλημέρες και καλή εβδομάδα, παιδιά.
    Και να μην ξεχνάμε, αν κάτι μας τσαντίσει υπερβολικά, ας το πούμε όχι μόνο με λέξεις αλλά και με κινήσεις 😉

  16. Αχ αγαπημένη, τι θα απογίνουμε άραγε…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: