Το τέλος του παλιού κόσμου

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα δρόμος της Αριστεράς της 19ης Μαΐου 2012)

Στον αέρα πετάει μια μεταλλαγμένη μέλισσα με ένα πιρούνι στο χέρι. Ολόγυρά της σκαθάρια, λιμπελούλες και άλλα μολυσματικά έντομα έχουν στήσει χορό. Κάτω από ένα φεγγάρι με σκοτεινούς κρατήρες και παράξενα εξογκώματα ο κόσμος παραληρεί. Κανείς δεν ξέρει αν φταίνε οι συχνοί ψεκασμοί με χημικά ή η ήδη μολυσμένη από το καυσαέριο ατμόσφαιρα της πόλης. Μπάτσοι, νταβατζήδες και βιαστές παίζουν τάβλι στα πεζοδρόμια επιβλέποντας την κίνηση. Μια οροθετική πόρνη βολτάρει μπροστά τους και τους κλείνει πού και πού το μάτι τρυφερά. Λίγοι πιο πέρα ένας μαυροντυμένος μποντυμπίλντερ με τεράστια μπράτσα και ξυρισμένο κεφάλι βγάζει τα έντερα ενός Πακιστανού και ονειρεύεται μια μέρα να τον λένε Χάνιμπαλ και να κάνει πολιτική καριέρα. Στο δεξί του μπράτσο, πολύ ψηλά, έχει χτυπήσει τατουάζ το όνομα της μάνας του. Μια θεόρατη γκόμενα με λατέξ και δωδεκάποντα μπαίνει στο κάμπριο ενός κατάξανθου γιάπη που ακούει δυνατά ραπ και φοράει χρυσό ρολόι. Μια μητέρα χωρίς πρόσωπο θηλάζει το μωρό της στη μέση του δρόμου και με το άλλο χέρι στρώνει τις κουβέρτες της όπου κοιμάται ένα άλλο παιδί. Ένας φρουρός της κυκλοφορίας  ποδοπατά ένα δημοσιογράφο που δεν σεβάστηκε το πράσινο φανάρι και προσπάθησε να διασχίσει το δρόμο για να περάσει από την άλλη πλευρά. Μια μποτοξαρισμένη τηλεπαρουσιάστρια με γυάλινα μάτια χαμογελά στο είδωλό της μπροστά στη βιτρίνα της Σανέλ. Ένας έκπτωτος πολιτικός μπαίνει στην κλούβα στέλνοντας πεταχτά φιλιά στους οπαδούς του που τον χαιρετούν συγκινημένοι και πιστοί. «Ποτέ δεν θα σε ξεχάσω, σ’ αγαπώ, σ’ αγαπώ». Ένας ανέμελος τουρίστας παρελαύνει με τη σημαία της χώρας του στο χέρι και σε λίγο τυλίγει ένα εθνικό μνημείο-μινιατούρα μέσα της, καθώς το προορίζει για δώρο στην καλή του που τον περιμένει στο σπίτι τους, στη χώρα όπου μια οργισμένη μάγισσα αποκλείει την ανάπτυξη μέσω πιστώσεων για ολόκληρο τον πλανήτη. Μια κηδεία περνά, η πομπή είναι ατέλειωτη. Το φέρετρο είναι σκεπασμένο με μια άλλη σημαία, ντόπια αυτή τη φορά, με ιδιαίτερη σημασία για τον τόπο. Οι άνθρωποι σταυροκοπιούνται και φτύνουν τον κόρφο τους πενθούντες και συγχισμένοι για να φύγει μακριά η γρουσουζιά. Μετά ξεχνάνε δια παντός τον τεθνεώτα. Ένας ταλαντούχος γκέη ζωγράφος απαθανατίζει τη σκηνή και ένας μουσικός με εξτρεμιστικό παρελθόν συνθέτει επιτόπου ένα εμβατήριο που θυμίζει Μπαχ για τσέλο. Σε μια γιγαντοοθόνη προβάλλεται εναλλάξ μια τερατώδης συναυλία και ο λόγος ενός ασέξουαλ πολιτικού με σπυριά και ιδρωμένο κούτελο. Διαφημιστικές ταμπέλες και επιγραφές μυστικών μηνυμάτων αναβοσβήνουν εφιαλτικά κάνοντας τα παιδιά του παρακείμενου σχολείου να βγάζουν αφρούς από το στόμα. Ένας μικροπωλητής πουλάει χωνάκια με ακρίδες σωτέ στολισμένες με σάλτσα από σάλια γάτας και γουρουνιού σε ανθρώπους που τα τρώνε μαζί. Λένε πως μαγειρεύει έξυπνα, και πως αποτελεί τον σοβαρότερο αντίπαλο των σύγχρονων φαρμακευτικών εταιρειών της πόλης. Μια ζητιάνα πρώην διάσημη ηθοποιός απαγγέλει Μπωντλέρ στο πρωτότυπο προειδοποιώντας για το τέλος του κόσμου. Σε μια εκκλησία βαφτίζεται το μωρό της Ρόζμαρι, και δείχνει πολύ χαριτωμένο. Ένα αεροπλάνο προσκρούει στις κεραίες των κτιρίων μιας πολυεθνικής, με αποτέλεσμα η αναμετάδοση του σημαντικότερου ποδοσφαιρικού αγώνα όλων των εποχών να διακοπεί βιαίως προκαλώντας καρδιακά επεισόδια και αυτοκτονίες. Σε μια τσιμεντένια ταράτσα δυο ερωτευμένοι βάζουν τέλος στη ζωή τους αφήνοντας πίσω τους ένα ανορθόγραφο σημείωμα που το έχουν υπογράψει με την έβδομη σφραγίδα. Στην πλατεία ανάβει μια φωτιά από σκουπίδια και τοξικά απόβλητα που θυμίζει πυρομαχικό κρότου και λάμψης. Γύρω της άνθρωποι από όλες τις φυλές του Ισραήλ τρίβουν τα χέρια τους και γελούν χυδαία με ένα αστείο που δεν ακούστηκε καθαρά. Στην παραλία έχουν πεθάνει όλα τα ψάρια. Μια γοργόνα σφαδάζει στην αμμουδιά καλώντας επί ματαίω τον Αλέξανδρο και δίπλα της ένα ασημένιο υποβρύχιο γέρνει να την παρηγορήσει. Στα βαθιά ο Μόμπι Ντικ έχει μείνει ορφανός. Από ένα διαστημόπλοιο γυρίζεται ένα ρεπορτάζ που κάποτε θα δείξει την αλήθεια, τώρα όμως είναι στο mute. Η μέλισσα με το πιρούνι στο χέρι ορμά σε έναν αθώο καθηγητή που τον πέρασε για υπερφυσικό λουλούδι και του σκίζει λαίμαργα το μάγουλο για να του κλέψει όλη του τη γύρη. Ολόγυρά της, σκαθάρια, λιμπελούλες και άλλα μολυσματικά έντομα κάνουν πλιάτσικο στο χώμα, καίνε τους ανθρώπους και διαβρώνουν δια παντός μέχρι και τα μάρμαρα. Χειρότερη κι από τη Χιροσίμα η μέρα αυτή, χρόνια πια. Η μέρα πριν από την επόμενη μέρα.

.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Μαΐου 10, 2012, in Δρόμος της Αριστεράς and tagged , , . Bookmark the permalink. 25 Σχόλια.

  1. όταν γράφεις σαν αγόρι σε μια ταράτσα με στάχυα
    μ’αρέσεις διπλά
    χ

  2. Πάνω σε αυτό το σχόλιο θα μπορούσα να γράψω βιβλίο!
    Φχαριστώ, girl. I always fancied writing like a boy 😉
    Στην ταράτσα με τα στάχυα, και με το φεγγάρι ετοιμόρροπο.
    Φοβερή!

  3. … κι η παγκόσμια αγία αγορά γουργουρίζει τρίβοντας ευτυχισμένη στην κοιλιά της. Μας χωνεύει κι εμάς και τον Ιωνά και τον Πινόκιο.
    Αχ, να το πάμε στα Fast forward στην επόμενη μέρα;
    (respect Τheorema. Το τιτιβίζω… ξέρεις)

  4. Σε ευχαριστώ, Συννεφούλα.
    Και για το τιτίβισμα (μ΄έχεις βαρεθεί, αλλά σε προειδοποίησα, δεν σταματάω να σου λέω φχαριστώ σε κάθε ρητουήt που μου κάνεις (και μάλιστα τόσο εμπνευσμένα!), τίποτε δεν είναι αυτονόητο) και για το αίσθημα που μοιράστηκες τόσο καλά.
    Δεν περίμενα κάτι άλλο από σένα, όμως 🙂

    Μακάρι να γινόταν να πατήσω το skip…

  5. Δεν θα μπορούσε να είναι τελειότερο.Δεν το είδα στο φβ.Λέω να το διορθώσω αυτό.

  6. Επανέρχομαι.Είχα να διαβάσω τέτοιο ζωντανό κείμενο πολλά χρόνια.Κυρία μου,και μόνον με αυτό το κείμενο,χαρακτηρίζεστε λογοτέχνις-ακτιβίστρια,που μπορεί να μετουσιώνει το τρέχον συλλογικό θυμικό σε τέχνη.

    • με τόσο οργιώδη φαντασία, είναι ικανή να συλλάβει και την «επόμενη μέρα»
      😉

    • Σελιτσάνε,

      Αυτό το σχόλιο λέω να το τυπώσω και να το κάνω μπλουζάκι. Κι αν καμιά φορά με πιάνουν οι μαύρες μου (συχνότατα δλδ), να το φοράω κατάσαρκα και να αλλάζω δέρμα.
      Κύριε, δεν ξέρω τι άλλο να σας πω παρά ένα ειλικρινές και απλό Ευχαριστώ.

      • Χριστίνα,
        μιλάς κι εσύ που μέσα σε μια νύχτα μπορείς να καθηλώσεις την επόμενη μέρα στον καμβά σου;…

  7. υπέροχο κείμενο

    μου θύμισε γιατί λατρεύω τούτον εδώ τον τόπο και τους κατοίκους του.

    Πιό ζωντανοί δεν γίνεται!

    Ακόμα και στο χείλος της αβύσσου, κάποιοι, αρνούνται πεισματικά να κολλήσει η απελπισία σαν βρώμικη τσίμπλα στα μάτια τους και κοιτάζουν κατάματα το χάος…με τον ποιητικό τσαμπουκά που του αρμόζει.

    • Περσέα76,
      τεράστια τιμή η άποψή σου για τον τσαμπουκά αυτού του κειμένου. Χαίρομαι που το «ένιωσες» έτσι. Και μου κάνει πολύ καλό να ακούω τόσο άμεσα και λιτά μια άποψη αναγνώστη που εκτιμώ ιδαίτερα.

  8. «φρένο του χρόνου βόμβα εσύ»
    διαβάστε την «βόμβα» του γκρέγκορυ κόρσο· η ανάγνωση θα τελειώσει με ένα νεύμα. Και όταν τελειώστε ανοίξτε μια μπύρα και συνεχίστε αυτήν την συζήτηση που εσείς ξεκινήσατε.

    • Θα το ψάξω.
      Για να το λέει ο Τζων Στρέκφους, θα υπάρχει λόγος σοβαρός.
      Ευχαριστώ για την πρόταση, Τζων.
      Η φράση που επέλεξες/έφτιαξες κίλλερ…

  9. «c’ est la vie tragique» μου ψιθύριζε συχνά ένας άντρας με μελαγχολική φωνή…ήρθε και το κείμενο σου κι’ έδεσε!
    Ώρες ώρες θλίβομαι αφάνταστα κοιτάζοντας το ξεπεσμένο είδωλο μας στον ασημένιο καθρέφτη…η εγωϊστική μας ύπαρξη φαντάζει ανούσια μικρή έως τραγικά ασήμαντη. Τόσο που καμιά φορά πιάνω τον εαυτό μου να εύχεται να έρθει επιτέλους εκείνη η μέρα που θα γίνει το μεγάλο ξέσπασμα, που θα μας πάρει όλους και θα μας σηκώσει να τελειώνουμε.
    Κι’ όμως μετά από λίγο φτάνει κάτι μικρό…για να διαπιστώσω πως ακόμη και μέσα σε τόση ασχήμια…υπάρχουν διάσπαρτα ψήγματα ομορφιάς…λίγα…αλλά αρκετά για να ξυπνήσουν μέσα μας εκείνη την παιδική ελπίδα της επόμενης μέρας.

    Και κάπως έτσι…κάπως έτσι αντέχεται αυτή η μέρα…πριν από την επόμενη μέρα…

    • Οσο υπάρχουν παιδιά με τέτοιες μουσικές και τέτοιες εικόνες μέσα στο κεφάλι τους, ο κόσμος θα περιμένει. Δεν θα καταστραφεί.
      Πολύ σε ευχαριστώ, filira!

  10. Η χώρα-αχινός: ποιός θα πρωτο-πιρουνιάσει, δεν ξέρω να το πω…

  11. Το τραγούδι σου τα λέει όλα 🙂

    (κι επίσης, ο Χιόνης τεράστιο κόλλημα…)

  12. Ευχαριστώ αυτούς που το διάβασαν και μου έστειλαν μέηλ.
    Και αυτούς που το έστειλαν στο τουήτερ και στο ΦΒ.
    Είναι μεγάλη χαρά να βλέπει κανείς πως οι σκέψεις του αγγίζουν τον κόσμο και πως όλα είναι μοιρασμένα στις μέρες μας. Κυρίως κάτι τέτοια δύσκολα.
    Είναι ακόμα μεγαλύτερη ανταμοιβή οι λέξεις σας.
    Να΄στε καλά!

  13. Δεν έχω σχόλιο, είμαι συγκλονισμένος απ τις εικόνες που «είδα» τόσο ζωντανά κι αληθινά

    Σε φιλώ γλυκά

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: