Στον Καιάδα των αξιών

 

(Κείμενο που γράφτηκε για την εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς της 9ης Ιουνίου 2012)

Πογκρόμ, επιθέσεις, τραυματισμοί, απειλές. Από τη στιγμή που ο τραμπουκισμός νομιμοποιήθηκε αποκτώντας βουλευτική υπόσταση, τα φαινόμενα αυτά  έχουν ενταχθεί στην ημερήσια διάταξη του κοινωνικού γίγνεσθαι. Μας αφορούν όλους. Από τη στιγμή που ο κανιβαλισμός συνανθρώπων έπαψε να αποτελεί ποινικό αδίκημα, στη ζούγκλα των πόλεων και των λιμανιών ο ρατσισμός και ο σαδισμός εξαπλώνονται σαν επιδημία. Κάτω από ένα παρεξηγημένο σύμβολο που ανεμίζει περήφανα την ώρα της επίθεσης υπενθυμίζοντας δήθεν τα ιερά και τα όσια που υποτίθεται πως προασπίζονται οι υπέρμαχοί τους , κυματίζει ελεύθερα η τρέλα, η οργή και το τυφλό μίσος.

Είναι εύκολο να υποστηρίζει κάποιος πως εξολοθρεύοντας ομάδες αδυνάμων μπορεί να πάρει εκδίκηση για την κατάντια της χώρας του, όπως εύκολη είναι σε κάθε περίπτωση η μετατόπιση ευθυνών σε τρίτους. Η θρασυδειλία αυτής της πράξης δεν μπορεί όμως να παραπλανήσει για πολύ. Όταν η  παραφροσύνη καταντά υπόθεση ρουτίνας, ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με τη στοιχειώδη λογική και οι αυτονόητες άμυνές του θεριεύουν. Όταν οι ταινίες τρόμου μεταφέρονται στο δρόμο και αρχίζουν να γίνονται πραγματική ζωή τότε προκαλούν την αγανάκτηση και την αντίδραση της κοινωνίας. Πέφτουν σε τοίχο. Εισπράττουν δυσαρέσκεια. Και είναι βέβαιο πως αργά ή γρήγορα αυτή η αντίδραση καθίσταται σαφής και παίρνει το πάνω χέρι.

Ο μέσος Έλληνας μπορεί να είναι πολλά, ανθρωποφάγος όμως δεν είναι. Δεν βρίσκει διασκεδαστικό τον ήχο της σιδερογροθιάς ή του σουγιά την ώρα που βυθίζεται σε ένα ανθρώπινο στομάχι. Δεν ανακουφίζεται στη θέα του αίματος που ρέει στην άσφαλτο δίπλα από ένα άψυχο κατακρεουργημένο κορμί. Δεν νιώθει περήφανος αντικρίζοντας εικόνες φρικωδίας όπου ένα ένδοξο σπαθί διαπερνά το σώμα ενός ανθρώπου την ώρα που προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή τρώγοντας ένα σουβλάκι. Δεν αγαλλιάζει όταν ακούει τις κραυγές πόνου ενός περαστικού που τρέχει αιμόφυρτος να σωθεί σέρνοντας πίσω του ένα σπασμένο πόδι. Δεν νιώθει περηφάνια όταν δίπλα του παρελαύνουν ορδές τεράτων με καλυμμένα πρόσωπα που γεμίζουν τον αέρα που ανασαίνει με πολεμικές ιαχές, απέχθεια και τρόμο. Δεν ικανοποιείται ούτε δικαιώνεται στη θέα επαγγελματιών δολοφόνων, σχιζοφρενών διωκτών μιας φανταστικής ενοχής και αδίστακτων χασάπηδων των δρόμων. Ο μέσος Έλληνας θαυμάζει και σέβεται άλλου είδους αντάρτικα, και όχι το μαύρο αντάρτικο των κρανοφόρων που χτυπάνε στα τυφλά άοπλους, ανθρώπους σε ομηρία.

Η Ελληνίδα μάνα δεν χαίρεται στο άκουσμα ενός χτυπημένου ανθρώπου που καλεί τη μάνα του σε μια ξένη γλώσσα. Ο Έλληνας πατέρας δεν ικανοποιείται βλέποντας ένα μελαμψό κορίτσι στην ηλικία του δικού του παιδιού να εκμαυλίζεται σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ κραυγάζοντας ήχους που δεν θυμίζουν ελληνικά. Ο Έλληνας έφηβος δεν εκτονώνεται κυνηγώντας αλλοδαπούς που θα μπορούσαν να είναι συμπαίκτες του σε ένα γήπεδο, και ας πανηγύριζαν μετά ο καθένας με τις δικές του θριαμβευτικές λέξεις για μια κοινή νίκη. Τα ελληνόπουλα δεν χαμογελάνε βλέποντας τους μεγάλους γύρω τους να παραδίνονται σε ένα σχιζοφρενικό παραλήρημα, δείχνοντάς τους ζωντανά τι κόσμος τα περιμένει αύριο. Ο μέσος Έλληνας δεν τρέφεται με αίμα. Έχει αξίες, αρχές και σεβασμό για την ανθρώπινη ζωή. Πιστεύει στη δικαιοσύνη.

Στην πλειοψηφία του, ο μέσος Έλληνας δεν είναι αυτός που νομιμοποίησε την παρανομία. Δεν είναι αυτός που ανέτρεψε τα αυτονόητα. Δεν είναι αυτός που έχει σαν όραμα την όποια κοινωνική ή πολιτική εξυγίανση δια μέσου φόνων και βασανιστηρίων γιατί γνωρίζει πως η βία δεν είναι ανεπάγγελτη, και πως γεννά Ιστορία. Δεν είναι αυτός που καταφεύγει σε ιδεολογίες και πράξεις φρίκης πρεσβεύοντας το όποιο δίκαιο. Εκπροσωπεί ένα λαό που έχει υποφέρει από όλα αυτά.

Η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο εξαιτίας της ευπιστίας, της εσφαλμένης αντίληψης περί εκδίκησης, της αναποφασιστικότητας και της άγνοιας κάποιων ανθρώπων που χρησιμοποίησαν τα δικαιώματά τους με λάθος τρόπο, παρεξηγώντας τα νοήματα και φέρνοντας στο απυρόβλητο της δικαιοσύνης τους επαγγελματίες δολοφόνους της εποχής. Ο μέσος Έλληνας όμως, στο σύνολό του, δεν σκέφτεται έτσι. Τον θίγουν όσα συμβαίνουν γύρω του, τον ενοχλούν και τον απογοητεύουν, και αυτό είναι σαφές. Μπροστά σε κάθε σκηνή θηριωδίας που προβάλλεται στην τηλεόραση ή συμβαίνει στο απέναντι πεζοδρόμιο, ο μέσος Έλληνας νιώθει φρίκη. Θέλει να σπεύσει για βοήθεια και όχι να αποτελειώσει με κλωτσιές το δύστυχο θύμα. Ο θάνατος δεν είναι λύση στα προβλήματα ενός λαού που οφείλουν να λυθούν με εντελώς διαφορετικό τρόπο. Ο μέσος Έλληνας γνωρίζει καλά πως αν επιτρέψει στην τυφλή βία να εξαπλωθεί, μετά τους μετανάστες και τις όποιες μειονότητες, θα έρθει αναμφίβολα και η δική του σειρά.

Αυτός ο Έλληνας είναι που στις 17 Ιουνίου θα αποδείξει ποιος πραγματικά είναι: εκείνος που δεν θα διστάσει να ορθώσει ανάστημα και να πει ένα τρανταχτό και σίγουρο όχι στον Καιάδα των αξιών, των ανθρώπινων δικαιωμάτων και της αδιαπραγμάτευτης προσωπικής του τιμής.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Ιουνίου 9, 2012, in Δρόμος της Αριστεράς and tagged . Bookmark the permalink. 16 Σχόλια.

  1. Θα ήθελα πάρα πολύ να είχες δίκιο. Το ξέρεις φαντάζομαι.
    Δυστυχώς όμως, δεν θα συμφωνήσω. Έτσι θα έπρεπε να είναι . Όπως τα λες. Αλλά ζώντας στην χώρα, εισέπραξα τις άμεσες αντιδράσεις από το τηλεοπτικό περιστατικό και το ταυτόχρονο συμβάν αυτοδικίας στην Παιανία. Η συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μου, δικαίωσε τα απαράδεκτα. Τα 500 χρόνια που ανέφερε η Δούρου, τα πήγαμε ήδη πίσω. Δεν πιστεύω πως σήμερα υπάρχει μέσος έλληνας. Υπάρχουν οι έλληνες που απελευθέρωσαν το τέρας που καταπίεζαν χρόνια κι οι άλλοι που όπως λες θα ήθελαν ν’ ορθώσουν το ανθρώπινο ανάστημά τους. Οι δεύτεροι είναι σαφώς λιγότεροι κι αυτό δεν αντικατοπτρίζεται απαραίτητα σε εκλογικά ποσοστά. Αυτοί οι δύο έλληνες δεν έχουν μέσο όρο. Δεν ξέρω, αν οι πρώτοι θα ξυπνήσουν βλέποντας τις ακρότητες και το αίμα. Βλέπω το τέρας να έχει ξυπνήσει πριν απ’ αυτούς.

  2. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Τα συγκεκριμένα περιστατικά δεν είχαν συμβεί (Παιανία κ Κανέλλη) όταν γράφτηκε το κείμενο, αν και αυτό δεν σημαίνει κάτι τελικά. Παρόμοια περιστατικά συμβαίνουν κάθε τόσο εδώ και χρόνια. Κανείς δεν εθελοτυφλεί.

    Παρόλα αυτά, είναι εγκληματικό, κατά τη γνώμη μου, να βγεις και να φωνάξεις σε μια εφημερίδα «Είστε δολοφόνοι!!!». Είναι προτιμότερο, και ενδεχομένως πιο χρήσιμο, να προσπαθήσεις να ανοίξεις τα μάτια του κόσμου. Να τους πεις «Δεν είστε αυτοί! Ξυπνήστε!!!», γιατί τότε, αν ταρακουνηθούν, μπορεί και να αναθεωρήσουν. Και αν όχι, μια ελάχιστη προσπάθεια θα έχει γίνει, τουλάχιστον.

    Σε ευχαριστώ για την προσοχή σου, Συννεφούλα.
    Μακάρι να υπάρχει ακόμα χώρος για συνειδησιακούς ελιγμούς από την σωστή πλευρά. Μόνο αυτό εύχομαι.

    • Αυτό που λες, το να προσπαθήσω ν’ ανοίξω τα μάτια τους, το προσπάθησα άμεσα. Αναγκαστικά κιόλας, γιατί το ξέσπασμα υποστήριξης του φασισμού, το είδα σε συναδέρφους. Σχεδόν σε όλους. Σε ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζομαι καθημερινά και τους περισσότερους συμπαθώ. Τους έδωσα υλικό για τη δράση της ΧΑ. Η απάντηση ήταν ότι όλοι οι πολιτικοί είναι εγκληματίες. Ακόμα κι αυτούς που δεν κυβέρνησαν, τους κατηγορούν πως καίνε την Αθήνα. Οι θαμώνες των καναπέδων μεταλλάσονται σε κάτι τρομακτικότερο απ’ αυτό που φανταζόμαστε.

      • Συμφωνω με την Nefosis.Οταν »λειτουργείς» με μίσος και εκδικητικα,τότε το αποτέλεσμα θα έιναι χειρότερο από αυτό που θελεις να πολεμήσεις,στην περιπτωση αυτη,του αλλους πολιτικους που εφεραν την χωρα στην σημερινη κατασταση!Με το να τους εκδικηθεις ,βαζοντας την ΧΑ στη βουλη ,εκδικησε μονο τον ευατό σου.Η ευθυνη ειναι ολων μας…Καποιοι πραγματικα δεν γνώριζαν,αλλά τωρα το έχουν μετανοιώσει που τους ψηφισαν.Καποιοι αλλοι ομως …δεν θελω να τους σχολιασω καν…
        Το μονο που μπορω να κανω πλεον,σαν μανα,ειναι να μην μεγαλώσω ακόμα έναν καταπιεσμένο ενήλικα,που θα προσπαθεί να γεμίσει τα κενά του με μίσος και αίμα.

        Διαβάστε και το κείμενο του φίλου μου …

        http://sanejoker.blogspot.gr/2012/05/blog-post_22.html

      • @El Cassandra

        Ολοι το σκεφτόμαστε και το τρέμουμε αυτό: σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας.
        Γι’ αυτό η τάση της εποχής οφείλει να βρίσκει αντιστάσεις.
        Και παρόλο που οι πιθανότητες αφύπνισης των κοιμισμένων είναι περιορισμένες, εμείς να επιμένουμε και να αντιστεκόμαστε στην καταστροφή.
        Περιορισμένες είναι, όχι ανύπαρκτες.

      • @nefosis

        Το φαντάζομαι φυσικά πως προσπάθησες να τους ανοίξεις τα μάτια, όπως και όλοι μας. Και την απάντησή τους την φαντάστηκα, δεν με εκπλήσσει. Την έχω ακούσει κι εγώ αρκετές φορές.
        Δεν διαφωνώ επί της ουσίας. Όπως τα λες είναι.
        Επιμένω μόνο στο εξής: Αν βλέπεις την κοινωνία γύρω σου να βυθίζεσαι στο βούρκο, δεν έχει νόημα να σηκώσεις τα χέρια ψηλά, να παραδεχτείς «είμαστε χαμένοι» και να περιμένεις την ολοκληρωτική συντριβή σου.
        Ακόμα και ένα δευτερόλεπτο πριν ως άνθρωποι οφείλουμε να προσπαθούμε, να πολεμάμε, να αντιστεκόμαστε σε αυτό το ρεύμα που κατακρεουργεί την όποια λογική της κοινής γνώμης.
        Και παρόλο που ενδέχεται να βαριακούνε οι περισσότεροι, οφείλουμε να φωνάζουμε και να προσπαθούμε.

  3. Ο φασισμός είναι σίγουρα το ανώτατο στάδιο του καναπεδισμού. Για αλλη μια φορά πάντως το παιχνίδι θα κριθεί από την ποιότητα του αντιπάλου του. Και αντισώματα στην κοινωνία υπάρχουν όπως δείχνει σωστά το κείμενο.

    • Όταν η πλειοψηφία ενός λαού κρίνει, αποφασίζει, αξιολογεί βλέποντας τη ζωή να συμβαίνει στο γυαλί της τηλεόρασης, είναι πολύ εύκολο να πέσουμε σε σφάλματα ερμηνείας και απόφασης. Ο φασισμός είναι αποτέλεσμα της νωθρότητας σκέψης που πλήττει τους αδρανείς του καναπέ και όχι μόνο. Η απουσία κρίσης τρέφεται από τη χυδαιότητα των καναλιών, από στρεβλή ερμηνεία των όσων συμβαίνουν γύρω μας, από χίλια μύρια παρεξηγημένα πράγματα. Αντισώματα υπάρχουν και δεν είναι αμελητέα, και αν κάποια στιγμή συμβεί κάτι θετικό, μόνο αυτά θα το έχουν προκαλέσει.

  4. Αντισώματα μπορεί να υπάρχουν αλλά έχουν εξασθενήσιε πιστεύω από την παρατεταμένη χρήση αντιβιωτικών συνήθειας και εξοικείωσης. Δεν συνέβη τώρα. Συμβαίνει συστηματικά εδώ και 3 δεκαετίες.
    Θα ήθελα πολύ να ήμουν τόσο αισιόδοξη,αλλά και ο δικός μου απόηχος μοιάζει πιο πολύ με της nefosis. Τα «καλά της έκανε» είναι περισσότερα και αποφασιστικότερα από τα «προσοχή: φασίστες».

    Και το σκηνικό στήνεται τεχνηέντως εδώ και καιρό: από τη στιγμή πχ που επιδιώκεται με τεχνητό τρόπο η εξίσωση ΕΣΣΔ και Ναζισιτικής Γερμανίας.

    • Δεν είμαι αισιόδοξη.
      Απλώς αρνούμαι να σηκώσω τα χέρια ψηλά, να παραδεχτώ άνευ όρων την ήττα μου και να περιμένω τους κανίβαλους να πέσουν να με φάνε.
      Γι’ αυτό είπα και πιο πριν πως παρόλο που το ρεύμα της εποχής πάει κατά διαόλου, εμείς οφείλουμε να πηγαίνουμε πεισματικά κόντρα στον καιρό και να παλεύουμε για την επιβίωσή μας.

  5. «Ο Έλληνας πατέρας δεν ικανοποιείται βλέποντας ένα μελαμψό κορίτσι στην ηλικία του δικού του παιδιού να εκμαυλίζεται σε ένα υπαίθριο πάρκινγκ κραυγάζοντας ήχους που δεν θυμίζουν ελληνικά».
    Ασφαλώς ικανοποιείται. Αφού αυτός είναι εκείνος που το «εκμαυλίζει». Αν όχι αυτός, ποιος είναι; μήπως κανένας εξωγήινος;
    Το μελαμψό κορίτσι βέβαια είναι σίγουρο ότι δεν ικανοποιείται, αλλά ο Έλληνας πελάτης του -πατέρας ή όχι- μάλλον καλά περνάει.
    υ.γ. Τι ακριβώς σημαίνει «κραυγάζοντας ήχους που δεν θυμίζουν ελληνικά»; Για ποιο λόγο κραυγάζει το μελαμψό κορίτσι; Εννοείς ότι φοβάται, πονάει, έρχεται σε οργασμό …? Πάντως, το γεγονός ότι ο Έλληνας πατέρας δεν ικανοποιείται με τις «γλώσσες που δεν θυμίζουν ελληνικά» και τις θεωρεί -κι εσύ μαζί του- ως απλώς «κραυγές» και «ήχους», δεν συνηγορεί και πολύ υπέρ της έλλειψης ρατσισμού.

    • Συνήθως, όταν δεν γνωρίζεις μια γλώσσα και ακούς κάποιον να φωνάζει και να καλεί σε βοήθεια σε αυτή τη γλώσσα, προσλαμβάνεις τους ήχους και το νόημά τους ενστικτωδώς, καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται χωρίς να κατανοείς τη γλωσσολογική πλευρά της κάθε λέξης. Πράγμα φυσικό, αφού πρόκειται για ξένη γλώσσα που αγνοείς.
      Τότε, η κραυγή είναι απλώς μια κραυγή.
      Και οφείλεις να σπεύσεις σε βοήθεια.
      Αλλιώς είσαι κτήνος, και όχι άνθρωπος.

      Ο Έλληνας πατέρας δεν είναι απαραιτήτως βιαστής για μένα. Οχι πως αποκλείεται, τίποτε δεν αποκλείεται στον κόσμο, παρόλα αυτά υπάρχουν άλλες ομάδες κινδύνου, σαφώς πιο κοντά στο προφίλ που περιγράφεται στο κείμενο. Όχι απαραιτήτως εξωγήινοι, όπως είπες χαριτολογώντας.
      Δεν θέλω να σε κρίνω όμως… Μπορεί να πέρασες δύσκολα παιδικά χρόνια στο σπίτι σου, εξ ου και το μένος σου για τον Έλληνα πατέρα. Επ’ αυτού όχι μόνο δεν σε παρεξηγεί κανείς, αλλά οφείλει να δείξει και κατανόηση.

      Τα περί ρατσισμού που διέκρινες στο κείμενο αποτελούν αυθαίρετα συμπεράσματα ενός αναγνώστη που ξεκινά το κείμενο όντας αποφασισμένος να ερμηνεύσει κακόβουλα και να διαστρεβλώσει το νόημά του.
      Δεν με πειράζει όμως, γι’ αυτό και σου απαντώ.

      Το κείμενο καταδικάζει το ρατσισμό, την ξενοφοβία και τις φασιστικές ιδεολογίες/πράξεις.
      Τώρα είναι αρκετά ξεκάθαρο, ελπίζω!

  6. Είναι χρέος μας να αντιμετωπίσουμε τα πράγματα τώρα,στην αρχή..Η κοινωνία μας τείνει να γίνει μια άκρως φασιστική κοινωνία…Το θέμα είναι να την εμποδίσουμε…Με σωστή ενημέρωση και με παιδεία..
    Ο μέσος Έλληνας δεν ξέρει τι πρεσβεύουν αυτοί οι άνθρωποι…Ο μέσος Έλληνας φοβάται..και μισεί..οτιδήποτε ξένο από αυτόν..ακόμα και το γείτονά του..καταπληκτικό το κείμενό σου…
    μου έφερε στο μυαλό το υπέροχο ποίημα του Μπρέχτ,που θέλω να μοιραστώ μαζί σου..

    » Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους, δεν διαμαρτυρήθηκα, γιατί δεν ήμουν Εβραίος .Όταν ήρθαν για τους κομμουνιστές δεν φώναξα, γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής. Όταν κατεδίωξαν τους τσιγγάνους, ούτε τότε φώναξα, γιατί δεν ήμουν τσιγγάνος. Όταν έκλεισαν το στόμα των Ρωμαιοκαθολικών που αντιτάσσονταν στο φασισμό, δεν έκανα τίποτα γιατί δεν ήμουν καθολικός.Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα ,αλλά δεν υπήρχε πια κανείς να αντισταθεί μαζί μου … » Μπέρτολ Μπρεχτ

    Τώρα είναι η ώρα να διαμαρτυρηθούμε..όλοι μαζί…Αλλιώς η επόμενη μέρα μπορεί να είναι πολύ διαφορετική..και να μην υπάρχει κανείς να διαμαρτυρηθεί μαζί μας…καλησπέρα και καλή βδομάδα αγαπημένο theorema…

    • Καλησπέρα αγαπημένο μου.
      Συμφωνώ απολύτως, η κοινωνία πάει από το κακό στο χειρότερο, είμαστε κομματάκια της, οφείλουμε με όποιο τρόπο μπορούμε να αντισταθούμε στο Τέρας και να το πολεμήσουμε.
      Αν επαναπαυθούμε στον καναπέ ή στις εύκολες κρίσεις μας, τότε προσθέτουμε απλώς ένα λιθαράκι ακόμα στην καταστροφή.
      Αν το σημείο εκκίνησής μας είναι το μίσος, τότε τίποτε καλό δεν πρόκειται να προκύψει.

      Το είχα υπόψιν το ποίημα, και σε ευχαριστώ πολύ που το θυμήθηκες και έκανες τον κόπο να το αναφέρεις και εδώ!

      Τώρα είναι η ώρα της αντίστασης, και οφείλουμε να το παλέψουμε ως την τελευταία στιγμή. Ολοι μας! Όπως μπορούμε.
      Σε φιλώ με αγάπη.

  7. Κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα
    Σύλβια Πλαθ (από το ποίημα «Μπαμπά»)

    Προς Λιάνα Κανέλλη

    Κάτι σ’ έπιασε από προχτές και ξεθάβεις παλιές σου φωτογραφίες. Βλέπεις την καλλονή των 18 χρόνων και αναρωτιέσαι τι πήγε λάθος. Θα μπορούσες να ‘σαι το «αιώνιο θήλυ» και κατέληξες νταλικιέρης. Ποιος σου έκοψε τα όμορφα μαλλιά, σου έβαλε φόρμες, στο στόμα μόνιμα ενα τσιγάρο, βρισιές στα χείλη και αντρικό περπάτημα; Είναι ο κουμουνισμός, καημένη μου…. Κανείς δεν σε κέρασε ένα ποτήρι σαμπάνια, δεν σου ‘δωσε ένα τριαντάφυλλο. Λιγδιάρηδες μπολσεβίκοι σε τραβούσαν σε μίζερα κουτούκια να πιείτε ρετσινούλα και περίμεναν να πληρώσεις κι από πάνω. Κι όταν έστριβες την πλάτη με κακεντρέχεια έσταζαν δηλητήριο… Κανείς δεν σου ‘κλεισε το στόμα μ’ ένα φιλί…. Σ’ έβαζαν να μιλάς για προλετάριους, τσιμινιέρες, κεφάλαιο, τον Μάρξ κι ούτε ένα ειλικρινές κομπλιμέντο.. Κι όλος ο θυμός μέσα σου γιατί δεν σου έδιναν αυτό που άξιζες, έγινε «πολιτική επιθετικότητα». Και να τα πάνελ και οι απανωτές προσβολές σου προς του άνδρες συνομιλητές σου, που λούφαζαν τρομαγμένοι και βαρούσαν προσοχή μπροστά σου. Κι όσο λούφαζαν τόσο περισσότερο τους πρόσβαλλες. Κι έτσι, πίστεψες πώς όλοι οι άντρες είναι μίζεροι μπολσεβίκοι ή δειλοί αστοί… Και σαν γυναίκα πέθανες….

    Κι ήρθε ξαφνικά κάποιος και δεν σε είδε σαν νταλικιέρη, αλλά διέκρινε εκείνο το όμορφο κορίτσι των 18 χρόνων, που ο μπολσεβικισμός του διέστρεψε τον ψυχισμό και τη φύση. Και σε ταρακούνησε για να σε επαναφέρει στη φυσική τάξη, ενώ γύρω κάτι «άντρες» σαν κι αυτούς που μέχρι τότε ήξερες, σε υπερασπίζονταν «με την όπισθεν», ή παίρνοντας τηλέφωνο την Ελένη, ή καθήμενοι σαν τον Βούδα… Ήρθε κάποιος να σταθεί απέναντί σου σαν άντρας, να σου θυμίσει ότι είσαι γυναίκα και με ένα χαστούκι να σε τιμήσει, πολύ περισσότερο από ό,τι οι λιγδιάρηδες μπολσεβίκοι και οι φλώροι αστοί τόσα χρόνια… Ήρθε κάποιος να δημιουργήσει μία εκρηκτική σχέση μαζί σου… επιτέλους! Γι’ αυτό έκτοτε περιφέρεις τη μελανιά σαν τρόπαιο, με καμάρι, σαν να ναι ερωτική….

    Και βλέπεις τη ζήλεια στα πρόσωπα των άλλων γυναικών. Ακόμη κι η Ντόρα ξέσπασε. Βαρέθηκε τόσα χρόνια να την βλέπουν σαν χήρα, σαν μάνα, σαν κόρη, σαν λεφτά, σαν εισιτήριο για μια καλύτερη ζωή, σαν τον Μητσοτάκη με μαλλιά, σαν τον μεγαλοπόδαρο Γέτι… Είναι γυναίκα!

    Και η πρόκλησή της «Αν ήμουν εγώ, που είμαι 1,84, θα χειροδικούσα» δεν ήταν παρά το άγριο ερωτικό της κάλεσμα με την απροκάλυπτη, πρωτόγονη επίδειξη των προσόντων της…. Τα νιώθεις όλα αυτά, κρυφογελάς, συγκινείσαι και ψιθυρίζεις «σ’ ευχαριστώ»…

    Κάτι στη σκηνή του χαστουκιού, σ’ έκανε μετά από δεκαετίες να θυμηθείς την Γκίλντα με τη Ρίτα Χέιγουόρθ, που ‘ταν η αγαπημένη σου ταινία μέχρι να σ’ αρπάξει ο κουμουνισμός και να σου επιβάλει να βλέπεις μόνο σοβιετικό κινηματογράφο, που σου πάγωνε την ψυχή και τη θηλυκότητα. Είναι το έκπληκτο βλέμμα σου καθώς δέχεσαι τα χαστούκια, το κορμί σου που ταλαντεύεται σαν να το παίρνει ο αέρας και αυτή η εικόνα σου, τόσο ευάλωτη, τόσο αναπάντεχα θηλυκή. Ήρθε ξαφνικά κάποιος να σου τσακίσει την υβριστική, αφύσικη αλαζονεία και βίαια να βγάλει στην επιφάνεια την βίαια απωθημένη θηλυκότητά σου. Βλέπεις την ταινία ξανά και ξανά. Η Γκίλντα έκπληκτη δέχεται το χαστούκι, η Γκίλντα πέφτει στα πόδια του αγαπημένου της και στο τέλος, η κάθαρση, το φιλί…

    Τώρα καταλαβαίνεις γιατί κάθε γυναίκα λατρεύει έναν Φασίστα- όχι για το χαστούκι, αλλά για το παθιασμένο φιλί του φινάλε…..

    Με αγάπη

    ris ver

    • Gilda, Sylvia Plath, μπολσεβίκοι, τοτέμ Φασίστας, παθιασμένα φιλιά, εμμονή με την κρυφή θηλυκότητα της Κανέλλη κι ούτε ένα ορθογραφικό λάθος σε ολόκληρο το σχόλιο. Η κατακλείδα «με αγάπη».
      Μάλιστα.
      Εντυπωσιακή εμφάνιση, ομολογώ.

      Εφόσον το ύφος του σχολίου με πείθει και για το φύλο σου, ας μιλήσουμε τίμια ως γυναίκα προς γυναίκα, και σεβόμενες τον σαφή προσανατολισμό του σχολίου σου, ναι;

      Γνωρίζω έναν πολύ καλό και έμπειρο ψυχίατρο, που ειδικεύεται σε βαριές περιπτώσεις. Εγγυημένα αποτελέσματα, φθηναί τιμαί. Φέρεται τρυφερά σε καλλιεργημένες υπάρξεις όπως εσύ, που αντιμετωπίζουν εντούτοις σοβαρά υπαρξιακά προβλήματα.
      Τα λύνει όλα, ακόμα και τα πιο δύσκολα, και επαναφέρει τους αδύναμους ανθρώπους στο σωστό δρόμο.

      Άκου με, θα σε γιατρέψει!

      Σε συμπονώ, Αλέξις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: