Λάθος αντίο

(Κείμενο που γράφτηκε για την εφημερίδα δρόμος της Αριστεράς της 15ης Ιουνίου 2012)

Θυμάμαι το βιβλίο Κοσμογραφίας της Β’ Λυκείου. Ήταν μπλε σκούρο, σχετικά μικρό σε μέγεθος, γεμάτο σχεδιαγράμματα και αστρολογικούς χάρτες. Τα κεφάλαιά του είχαν εντυπωσιακούς τίτλους όπως Κοσμογονία, Σύμπαν, Μεταβολές της λαμπρότητας του ζενίθ κατά το λυκόφως, Δορυφόροι, Κόκκινοι γίγαντες, Γαλαξίας, Αστερισμοί. Ο τίτλος του δέσποζε πάνω στο μπλε εξώφυλλο, στολισμένος σε μια ωραία γραμματοσειρά. Δεν ξέρω αν ήταν Times New Roman, Arial ή Bookman Old Style. Δεν ξέρω καν αν έχει νόημα να θυμάμαι.

Μου άρεσε πολύ αυτό το μάθημα, παρόλο που ο συμπαθής κύριος Χάσουλας, ο καθηγητής μας, αρκούνταν πάντοτε στο βιβλίο μας για να διδάξει την ύλη, χωρίς ποτέ να μας έχει προβάλλει στην τάξη κάποιο ρεπορτάζ, μια σειρά σλάιντς, ένα powerpoint, ένα επιστημονικό ντοκυμαντέρ σε υψηλή ανάλυση. Στεκόταν στην έδρα του, παρέδιδε το επόμενο κεφάλαιο, ενίοτε έκανε και καμιά βόλτα ανάμεσα στα ξύλινα θρανία και μας εξέταζε με τη σειρά. Βασιζόταν στο βιβλίο μας για να μας διδάξει. Απαντούσε στις ερωτήσεις μας χρησιμοποιώντας απλώς και μόνο το Λόγο. Μαθαίναμε. Μας αρκούσε ένα απλό, χάρτινο βιβλίο. Η απλότητα μας έπειθε. Η γνώση κάποτε ήταν ανακάλυψη, και τα βιβλία μας το κυριότερό της μέσον.

Πρόσφατα έμαθα με λύπη πως ο ΟΕΔΒ έκλεισε, παραχωρώντας τη θέση του χάρτινου βιβλίου σε ένα ηλεκτρονικό του υποκατάστατο, το E-Book. Σε E-learning μετονομάστηκε η κλασσική μάθηση, θυμίζοντας σκηνή από ταινία επιστημονικής φαντασίας που προβάλλει σήμερα σκηνές από ένα παράδοξο αύριο. Το μέλλον όμως είναι εδώ, και όπως λέει ο ποιητής, «ο καιρός περνά δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία». Προσαρμοζόμαστε.

Παρόλες τις ευκολίες και τα όποια προτερήματα της ψηφιακής μάθησης, οι σύγχρονοι μαθητές δεν θα ξεφυλλίσουν ποτέ εκείνο το ωραίο μπλε βιβλίο με την κομψή επιγραφή. Δεν θα χαζέψουν ποτέ τους πλανήτες και τα αστέρια στις κιτρινωπές σελίδες του. Δεν θα εισπνεύσουν ποτέ τη μυρωδιά της αστερόσκονης πάνω στα μαύρα γράμματα του τυπογραφείου. Δεν θα τοποθετήσουν τα σχολικά βιβλία τους στην ξύλινη βιβλιοθήκη μόλις μπει το καλοκαίρι. Η γνώση απογυμνώνεται από κάθε γοητεία. Γίνεται τηλεκατευθυνόμενη. Χάνει το τελευταίο γοητευτικό της φετίχ.

Οι νέοι μαθητές θα μάθουν το αλφάβητο, την πρόσθεση και την αφαίρεση, τα Λατινικά, την Ιστορία και την Κοσμογραφία χρησιμοποιώντας ψηφιακά μέσα. Θα μελετούν πάνω σε μια οθόνη ακριβείας την πορεία της Γης γύρω από τον εαυτό της. Θα διαβάζουν τα κείμενα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας χωρίς να αγγίζουν το χαρτί. Θα προγραμματίζουν σε διαδραστικούς και πίνακες Excel τις ασκήσεις τους. Θα κινηθούν υποχρεωτικά προς μια ανιστόρητη κατεύθυνση εκμάθησης της ζωής και του κόσμου, που επιλέγει να μην αφήνει πίσω της απτά ίχνη, μιας και δεν αποτελείται από τυπογραφικά στοιχεία, χαρτιά και εικονογραφήσεις, παρά από ολόγυμνα, ψυχρά πίξελ.

Τέλος οι εικονογραφήσεις του Τσαρούχη, του Γραμματικόπουλου και του Γκίκα στο πάνω μέρος του κεφαλαίου. Τέλος οι σημειώσεις στα περιθώρια, οι υπογραμμίσεις με το μολύβι, τέλος η όποια ανθρωπιά. Τέλος οι αναμνήσεις. Η Λόλα θα παίρνει το μήλο της με ένα άγγιγμα στην touchscreen και όχι γυρνώντας μια σελίδα. Ο Μίμης θα παίζει μπάλα φορώντας με ένα κλικ τη στολή του αγαπημένου του διεθνούς ποδοσφαιριστή και όχι με κοντά παντελονάκια και σοσόνια ζωγραφιστά. Το σύμβολο της σοφίας δεν θα είναι η αρχαία κουκουβάγια, αλλά το λογότυπο της Apple.

Άχρωμα άγευστα και άοσμα δεδομένα θα αντικαταστήσουν δεκαετίες ιστορίας και παράδοσης μιας δωρεάν και καθολικής παιδείας. Τώρα η γνώση θα μετριέται σε ψηφιακά δεδομένα που, αν παραστεί ανάγκη, μπορούν να σβηστούν και να αντικατασταθούν από ακόμα ψυχρότερους διαδόχους εν μία νυκτί. Αγγίζω καμιά φορά εκείνο το παλιό βιβλίο Κοσμογραφίας πάνω στο ράφι της βιβλιοθήκης μου και με πιάνει θλίψη. Νιώθω λύπη και αγωνία για τα σημεία των καιρών. Νιώθω ένοχη για όλα εκείνα τα παιδιά που πληρώνουν τις αμαρτίες των γονέων τους σε έναν παράλογο και σκληρό Κόσμο και για όλα εκείνα τα βιβλία που δεν θα προκύψουν ποτέ ως καρποί μιας φυσιολογικής γέννας.

Αντίο κουκουβάγια. Ένα βιβλίο του Οργανισμού κοστίζει κατά μέσο όρο 0,70 ευρώ και παρέχεται δωρεάν σε όλα τα Ελληνόπουλα. Ο μισθός ενός τροϊκανού επόπτη της Ελλάδας ανέρχεται σε έως και 30.000 ευρώ και πληρώνεται από όλους τους Έλληνες φορολογούμενους.

Λάθος αντίο λέμε.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Ιουνίου 15, 2012, in Δρόμος της Αριστεράς and tagged . Bookmark the permalink. 11 Σχόλια.

  1. Τι τραγικό αγαπημένη…

  2. Όταν δεν έχω και πολλά κέφια, πάω και κοιτάζω τα βιβλία στη βιβλιοθήκη. Δε χρειάζεται καν να τα αγγίξω. Στρέφω το κεφάλι δεξιά-αριστερά, κοιτάζοντας τους τίτλους. Θυμάμαι τις ιστορίες τους και τις ξαναστήνω στο μυαλό μου. Στο τέλος, παίρνω ένα από όλα και το μυρίζω. Το ξεφυλλίζω. Το κρατώ και ξαναθυμάμαι το βάρος του. Πώς μου πιάνονταν τα χέρια, όταν το διάβαζα στον καναπέ, στο κρεβάτι, στην παραλία. Ένα διαφορετικό βιβλίο κάθε φορά. Έτσι έχω μάθει να «φτιάχνω» τη διάθεσή μου…

  3. Kάτσε μπας και αποφύγουμε ετούτο το λάθος.

  4. Αγαπημενη Theorema κι εγω λυπηθηκα πολυ όταν εμαθα για το κλεισιμο του Οργανισμου.
    Βεβαια η εκδοση σχολικων βιβλιων δε σταματησε, ουτε και θα αντικατασταθουν αυτα απο ηλεκτρονικα (αυτο δεν εχει γινει μεχρι τωρα σε άλλες πιο προχωρημενες τεχνολογικα χωρες), απλα η πρωην Υπουργος Παιδειας, φροντισε να παραχωρησει τα δικαιωματα της εκδοσης των βιβλιων στο ΙΤΥΕ ΔΙΟΦΑΝΤΟΣ και να κλεισει τον Οργανισμο.

  5. Οι «περιττές» γνώσεις όπως κοσμογραφία, ιστορία, Γεγραφία κλπ θα πάψουν να διδάσκονται.Αντ΄αυτού τα 3 R, ολίγη γνώση ξένης γλώσσας και τα βασικά για χειρισμό η/υ με σκοπό τους ευέλικτους εργασιακά χαμηλά αμειβόμενους δια βίου επιμορφώσιμους κι όχι εργαζόμενους . Όποιος νομίζει πως περιγράφω φανταστικό σενάριο ας δει τα charter schools σε ΗΠΑ κι ανάλογα σε λοιπή Ευρώπη κι διαβάσει το νόμο για το Νέο Σχολείο.

    Θεώρημα, δυστυχώς τα βιβλία είναι μόνο ένα βήμα κι έρχονται χειρότερα 😦

  6. και πολλα αλλα μαζι με τη μυρωδια του χαρτιου,,ελπιζω να ναι η μυθοποιηση της νοσταλγιας μας που τα τραγικοποιει τοσο και οχι ο ωμος ρεαλισμος που ερχεται καλπαζοντας

  7. το πιο μισητό ανθρώπινο πράγμα δεν είναι η θλίψη της απώλειας (η εξαφάνιση αγαπημένων σου πραγματων) αλλά ο κόπος να περάσεις καινούριες πληροφορίες στο μυαλό σου, να ξαναμάθεις, να αποκτήσεις ξανά σχέση με τα χρειαζούμενα…

    καλημέρα αιώρημα!

  8. Μια και ανέφερες την Κοσμογραφία της Β Λυκείου. Εμάς ο καθηγητής μας λεγοταν Γκίκος.Ένα φοβερά συμπαθητικό ανθρωπάκι που έμοιαζε με καλόκαρδο πιανίστα απο ταινίες γουέστερν.Πρόφερε το ρ με τρόπο που θύμιζε Ντίνα Κώνστα «οι αστερρρρρρες…» Μπορούσα να τον μιμηθώ πολύ καλά και μια φορά μια κολλητή μου με είχε βάλει να τον κάνω ενώ παράλληλα τον είχε ειδοποιήσει και ήρθε κρυφά απο πίσω μου.όταν τον πήρα είδηση ήθελα να με έχει καταπιεί η γη ενώ οι συμμαθητές μου γελούσαν.Ο κύριος Γκικος ήταν κόκκινος αλλά όχι απο θυμό αλλά απο γέλια «βρε π… ούτε εγώ δεν με πετυχαίνω έτσι, να’σαι καλά κόντεψα να πάω απο καρδιά με τόσο γέλιο». Ο κύριος Γκίκος πήγε τελικά απο καρδιά 5 χρόνια αργότερα.Θα μου πεις έχει σχέση με το κείμενο αυτό που έγραψα….ξέρω ότι δεν τα παρεξηγείς αυτά.
    Καλό απόγευμα

  9. …καλά όλα τ’ άλλα- ας πούμε καλά- πώς σημειώνεις στίχους στο e-book, πώς ζωγραφίζεις καρδούλες και λογότυπα συγκροτημάτων; Πώς κάνεις διάλογο με τη διπλανή χωρίς να μιλάς και πώς σκίζεις τη σελίδα να την κάνεις σκονάκι σε ξαφνικό διαγώνισμα; εεε;
    Θεία Θ.

  10. Δε μιλιέμαι, σας λέω, δεν.
    Έσκασα!… 😦

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: