Το τελευταίο κάστανο

Είμαι το κορίτσι με τα κάστανα. Όχι με τα σπίρτα, με τα κάστανα. Κρατάω ένα χάρτινο χωνί στο χέρι και προχωρώ άσκοπα σε μια κεντρική λεωφόρο του Μανχάταν σέρνοντας τις δερμάτινες μπότες μου με τα τριμμένα τακούνια στα πεζοδρόμια. Κάνει κρύο. Κλωτσάω τις φτυμένες τσίχλες και τις διαλυμένες γόπες Κάμελ να φύγουν από το διάβα μου και καλπάζω ανάμεσα στο πλήθος. Μου αρέσουν οι βιτρίνες με τα χριστουγεννιάτικα ρούχα και όλα εκείνα τα ηλίθια αξεσουάρ της εορταστικής θαλπωρής των άλλων. Χαζεύω τις πλαστικές κούκλες με τις φουντωτές περούκες και τις στυλιζαρισμένες πόζες που αναδεικνύουν την τελειότητα των ρούχων που φορούν. Πάνω σε άνθρωπο δεν δείχνουν ποτέ έτσι. Καθρεφτίζομαι στις βιτρίνες και χαμογελώ στον εαυτό μου. Νιώθω απαλά, όμορφα, σαν φρεσκοψημένο κέικ με σταφίδες που μόλις βγήκε από το φούρνο και αχνίζει πάνω στο μάρμαρο λίγο πριν έρθει η μαμά με τη μαχαίρα και το τεμαχίσει για να το φάνε τα παιδιά. Ανοίγω με τα νύχια ένα κάστανο, πετάω τα τσόφλια στο σκουπιδοτενεκέ και καταβροχθίζω τη ζεστή αρωματική σάρκα. Αν δεν βρω κάδο περιμένω. Σιχαίνομαι όσους λερώνουν τους δρόμους και τα βήματα των ξένων με τα σκουπίδια τους. Χθες τη νύχτα αποφάσισα πως δεν θα ξανακοιμηθώ ποτέ. Ο ύπνος είναι χαμένος χρόνος, κι εγώ δεν έχω χρόνο για χάσιμο. Ακόμα κι αν έχω, δηλαδή, δεν το ξέρω εκ των προτέρων, οπότε καλύτερα να μην παίζω με τη φωτιά. Φέρνω το δεξί χέρι στη μύτη και ρουφάω δυνατά. Η μυρωδιά από τα κάστανα με παραλύει. Εκπνέω με φόρα και μυρίζω τον αέρα που βγαίνει στο λαρύγγι μου μέσα από τον οισοφάγο. Έπειτα ανοίγω πλατιά τα ρουθούνια και απελευθερώνω την αναπνοή. Η καστανίλα επιδρά πάνω μου καταπραϋντικά. Με γλυκαίνει. Παρατηρώ τους περαστικούς που βιάζονται να φτάσουν κάπου. Αναρωτιέμαι αν μέσα στο μυαλό τους το νόημα των λέξεών τους είναι διαυγές. Αν το θυμούνται. Αν έχουν λέξεις που πρέπει να θυμούνται το νόημά τους ή αν τα κάνουν όλα μηχανικά. Αναρωτιέμαι αν το νόημα των λέξεών τους το καταλαβαίνουν όπως είναι ή όπως θα το προτιμούσαν να είναι σε μια παράλληλη ζωή. Προσωπικά τα πάω καλά με τις λέξεις μου. Ίσως επειδή μου μοιάζουν. Αφήνω τα νοήματά τους να μπαίνουν μέσα μου κατά βούληση και κρατάω μόνο όσα μου ταιριάζουν. Όσα ξέρω πως μαζί τους θα τα πάω καλά. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως χρησιμοποιώ τις λέξεις και τα νοήματα όπως με συμφέρει. Ουδέποτε όμως ασχολήθηκα με αυτό που είπε, λέει ή θα έλεγε κανείς. Αυτό που με απασχολεί προς το παρόν δεν είναι οι λέξεις αλλά η έννοια του χρόνου. Πρέπει να βρω έναν τρόπο να μην ξανακοιμηθώ ποτέ. Δεν πρέπει να χάσω ούτε μια στάλα χρόνο. Τα όνειρα δεν αντικαθιστούν πλήρως την πραγματική ζωή παρόλη την πραγματικότητά τους. Ανοίγω ένα μικρό κάστανο κι ετοιμάζομαι να το κατασπαράξω. Καθυστέρησα λίγο και έχει κρυώσει. Το σπάω στα δύο με τα δόντια και κοιτάζω το ψαχνό. Εκνευρίζομαι. Το τελευταίο κάστανο είναι σάπιο και στην άκρη του ορίζοντα η νύχτα έχει ήδη αρχίσει να απλώνεται σαν σκιά πάνω από το παγερό Μανχάταν.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Νοέμβριος 19, 2012, in Στάχτες and tagged , . Bookmark the permalink. 26 Σχόλια.

  1. Αν δεν ήταν το τελευταίο κάστανο σάπιο, θα ΄ταν πολύ καλή για να ναι αληθινή η ιστορία κι ανεδαφική.

    (Ρεαλισμός ή κυνικότητα; Χμ…Μας τσάκισαν την αισιοδοξία γμτ )

  2. Βρήκα κοινά σημεία μ’ αυτό : http://ouden-amiges.blogspot.gr/2012/11/blog-post_19.html π διάβασα επίσης σήμερα. Τ’ αδύνατα ως θέμα απόφασης.

  3. «Τα όνειρα δεν αντικαθιστούν πλήρως την πραγματική ζωή παρόλη την πραγματικότητά τους».
    Ανάλογα ποια πραγματικότητα επιλέγει κανείς να ζει.
    Αν μπορείς να πεις ότι σ αγαπώ -και το ξέρεις- το μόνο που με νοιάζει είναι να μη σταματήσεις να ονειρεύεσαι,να κοιμάσαι δε με πειράζει…

  4. Συγχωρήστε μου την αφέλεια αλλά,για κάποιον λόγο,εγώ θυμήθηκα τον Άσπρο Λαγό και την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων.

  5. Αχ αγαπημένη, αν και δεν τα τρώω τα κάστανα (μια απ τις μικρές μου ιδιοτροπίες) τα δικά σου τα ζήλεψα και θα ήθελα να δοκιμάσω ένα. Όχι το τελευταίο όμως…

    Πάντα μαγική

  6. Όταν το κορίτσι καταφέρει να μην κοιμάται, δεν θα εκνευρίζεται πια με τα σάπια κάστανα. Η επίτευξη του στόχου είναι φορέας μεγαλοψυχίας.

    (Η εμπλοκή των ηρώων του βίντεο μου θύμισε τη γέννηση του σύμπαντος. Ίσως επειδή με μαγεύουν τα big bangs. )

  7. αν το ήξερα πως ήταν σάπιο θα σου χάριζα το δικό μου… 🙂
    υπέροχη όπως κάθε φορά…

  8. καραμελωμένα nuts
    και γόπες σπανιότατα
    κατα τ’άλλα, είσαι καταστροφή για τα ταξιδιωτικά γραφεία 😉
    x

  9. «The dawn will never rise again for my eyes And I will never sleep again» – wintersun
    Ο καθένας με τη δική του καμπούρα, μαζεύει, μαζεύει, αναμασά, και του έρχεται στο μυαλό αυτό που ξέρεις και τόσο όσο μπορεί. 😉

  10. μύρισε φου-φου και νοσταλγία. ω πανάθεμά σε κάστανο, σε μισώ αγαπώντας σε. είστε πολύ ξεχωριστή, αλλά το ξέρετε ήδη αυτό. την καλημέρα μου.

  11. Και οι λέξεις σαπίζουν καμιά φορά. Και όταν τις ανοίγεις μυρίζουν άσχημα. Συνήθως δε, είναι οι τελευταίες λέξεις που έχει κανείς στο χωνάκι του.

  12. μα πως κάνετε έτσι για ένα κάστανο;

    την ώρα που οι άλλοι κοιτάζουν τις λέξεις από απόσταση εκστατικά, σαν τους χρησμούς της Πυθίας….

  13. Καλέ μου χρήχα, να ήξερες πόσο πολύτιμος μου είσαι!…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: