Η συλλογική παραίσθηση των Χριστουγέννων

Η αμήχανη στιγμή που στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας μιας χρεωκοπημένης χώρας στήνεται το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Και γεμίζουν οι δρόμοι ψεύτικα αστέρια και γιρλάντες που γυαλίζουν και ακούγονται κάλαντα από τα ηχεία στις κολώνες της ΔΕΗ. Και φοράει ζεστά ρούχα ο κόσμος. Έφτασε.

Τις ίδιες μέρες ο πρωθυπουργός της χώρας και οι συνεργάτες του ταξιδεύουν στην Ευρώπη ζητώντας δανεικά με σκυμμένο κεφάλι. Έτσι νομίζει ο πολύς κόσμος, βέβαια, που δεν ξέρει πως επιτόπου καθόλου δεν σκύβει το κεφάλι κανείς, εφόσον οι συμφωνίες που πηγαίνει να κλείσει εξελίσσονται κατ΄ευχήν και κανένα λόγο δεν έχει να είναι στεναχωρημένος. Αυτό που ήθελε δεν ήταν να ξεχρεώσει και να περάσει καλύτερα ο άγνωστος πολίτης –παρήλθον οι χρόνοι που η πολιτεία τιμούσε τους γνωστούς και άγνωστους ήρωές της – αλλά ο ίδιος και οι φίλοι του, και αυτό επιτυγχάνεται μια χαρά. Στις μέρες μας όσοι κλείνουν συμφωνίες ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν και μόνο χαμένοι δεν βγαίνουν.

Οι άλλοι βγαίνουν χαμένοι, οι ήδη χαμένοι από χέρι και προ πολλού, που θα κάνουν Χριστούγεννα χωρίς θέρμανση, χωρίς δώρα, χωρίς ένα πιάτο φαΐ στο τραπέζι τη μέρα της γιορτής, χωρίς χαρά και ελπίδα. Αγωνιώντας. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εκείνοι που, βλέποντας το στολισμένο χριστουγεννιάτικο δέντρο στην κεντρική πλατεία της πρωτεύουσας, πρόκειται να χαρούν. Έστω και στιγμιαία, έστω και κάποιοι από αυτούς, έστω χωρίς βάθος. Είναι πάντα ευχάριστο να μυρίζει η ατμόσφαιρα γιορτή. Να στραφταλίζει με ψεύτικη χρυσόσκονη, αφού στις μέρες μας σπανίζει η γνήσια θαλπωρή και το αληθινό χρυσάφι. Να νιώθει ο άνθρωπος πως κάτι σαν κατάνυξη πλησιάζει και του ζεσταίνει το χέρι και την καρδιά με το ωραίο, παραμυθένιο νόημά του. Να νομίζει.

Σε αυτό το σημείο κινδυνεύω να χαρακτηριστώ τo λιγότερο απλοϊκή και αφελής, μα δεν πειράζει. Είμαι μία από εκείνους που αγαπούν τα Χριστούγεννα, όπως και όλες τις γιορτές, και που χαίρονται με τις χρωματιστές μπάλες, τα γκι και τα χαζά αγιοβασιλάκια. Που λαχταρούν το πρώτο μελομακάρονο της χρονιάς και το γιορτινό κέικ που παραδοσιακά φτιάχνεται κάθε χρόνο στο πατρικό σπίτι. Χαίρομαι που είναι γιορτή, που υπάρχει πατρικό σπίτι, που η οικογένεια αντιστέκεται και προσπαθεί. Η γλαφυρή ατμόσφαιρα με κατευνάζει, χαμογελώ όταν βλέπω παιδιά με τριγωνάκια στα χέρια να λένε τα κάλαντα. Θυμάμαι πιο αθώες εποχές. Mπροστά σε μια φάτνη μπορώ να στέκομαι επί ώρες και να αφουγκράζομαι τις νοερές αναπνοές, να αφήνομαι να με υπνωτίζει το βλέμμα των ζώων. Να προσπαθώ να φανταστώ πώς είναι να σου θερμαίνουν το κορμί τα στάχυα και τα χνώτα των αλόγων. Να πιστεύω σε θαύματα.

Είμαι μία από εκείνους τους αμετανόητους που θα χαμογελάσουν περνώντας μπροστά από το χριστουγεννιάτικο δέντρο της πλατείας και για μια στιγμή θα ξεχαστούν και θα ελπίσουν. Αυτή είναι η προσωρινή ανακούφιση-δώρο των εορταστικών στολιδιών στους δρόμους της μεγαλούπολης, αυτός είναι και ο υπνωτιστικός χρησμός τους. Πολλοί θα πουν ότι σιχαίνονται την υποκρισία και το μάρκετινγκ των εορτών, άλλοι θα γελάσουν και θα αστειευτούν με την εμποροπανήγυρη των λαϊκών πάγκων με το μαλλί της γριάς, τις αστείες ψαλμωδίες και τα πλαστικά αστέρια της ευτέλειας και της υποτέλειάς μας. Δεν θα έχουν άδικο, ούτε κι εγώ όμως είμαι έτοιμη να παραδώσω αμαχητί το δικό μου δίκιο.

Πιστεύω πως για μια στιγμή όσοι το θέλουν πραγματικά, και όσοι για οποιονδήποτε λόγο το έχουν ανάγκη, έχουν και το δικαίωμα να παλιμπαιδίσουν αυτές τις μέρες της όποιας χαράς, να ξεχάσουν τα τι και τα πώς, και γύρω από το στολισμένο δέντρο της πλατείας να ανασάνουν έναν αέρα λυτρωτικό, που αν και ξέρουν πως δεν φυσάει πια εδώ, θα ήθελαν πολύ να ήταν ακόμη δικός τους. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι έχουν ανάγκη και δικαίωμα να προσποιηθούν. Και καλώς θα κάνουν να το κάνουν.

Το μόνο κακό είναι πως, φέτος περισσότερο από ποτέ, μέχρι κι εγώ η αμετανόητα παιδική, ρομαντική και απλοϊκή φύση, νιώθω μέσα μου την προσωρινότητα των πραγμάτων να με χτυπάει σαν σφυρί. Να με κλονίζει.

Λυπάμαι για όσους θα χαρούν με κείνο το χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Μαζί και για τον εαυτό μου. Λυπάμαι βαθιά για όσους ξεχαστούν για λίγο και χαμογελάσουν μπροστά του. Το χαμόγελό τους θα είναι ικανό να με κάνει χίλια κομμάτια. Λυπάμαι επειδή πίσω από εκείνο το χαμόγελο της γιορτής, πίσω από την αγνή αντανακλαστική κίνηση των παιδικών μας χρόνων, κρύβεται η λύπη της ενήλικης καθημερινότητας. Η επίγνωση του λάθους.

Λυπάμαι επειδή πίσω από την ανάγκη για διαφυγή από το παρόν κρύβεται ένα τσαλακωμένο μέλλον κι ένα τραυματισμένο παρελθόν. Λυπάμαι επειδή από όσους σταθούν μπροστά σε κείνο το δέντρο ελάχιστοι θα είναι εκείνοι που θα έχουν ένα δικό τους στο σπίτι. Κι όσοι κοιτάζουν τους πάγκους με τα γιορτινά εδέσματα κι αγοράζουν με μέτρο ένα κουλούρι ή έναν ζεστό λουκουμά, δεν ξέρω κατά πόσο θα έχουν ένα γλυκό να τους να περιμένει ανήμερα στον πάγκο της κουζίνας.

Υπάρχουν άνθρωποι που καταφέρνουν κι αντιστέκονται, προσωρινά ευνοημένοι από την τύχη ή τις συγκυρίες. Υπάρχουν όμως και κάτι άλλοι άνθρωποι, όχι απαραιτήτως διακριτοί με γυμνό ή απαίδευτο μάτι, που ακόμη κι αν δεν ζουν στο μετρό ή στους δρόμους, γυρνώντας στο σπίτι τους δεν θα έχουν εικόνες χαράς και ελπίδας μπροστά τους, παρά μόνο σκέψεις αγωνίας. Είναι αυτοί που περπατούν δίπλα μας στο δρόμο, που στριμώχνονται στο λεωφορείο ή στην ουρά, που ψωνίζουν λαχανικά στη λαϊκή ή βιβλία στον πάγκο. Δεν διαφέρουν σε τίποτα από τους υπόλοιπους, είναι ολόιδιοι με μας, με όλο τον κόσμο. Κι όμως, είναι αυτοί που ζουν στα όρια, τρεκλίζοντας ανάμεσα στην αβεβαιότητα του σήμερα και στο κατώφλι της αυριανής φτώχειας. Εκείνοι που δεν είναι ακόμα φτωχοί, αλλά κινδυνεύουν να γίνουν. Εγώ. Εσύ. Εμείς. Όλοι.

Με κάνουν και λυπάμαι όσοι περνάνε κάτω από το δέντρο της πλατείας και χαμογελούν. Μου φέρνουν μελαγχολία. Βλέπω σ΄ αυτούς την αδικία και το ράγισμα μιας λερωμένης εποχής όπου οι συμφωνίες στην Ευρώπη κλείνονται τη νύχτα στα σαλόνια και το πρωί βρίσκει τους ανυποψίαστους περαστικούς να μειδιούν κάτω από τα γιορτινά στολίδια μιας συλλογικής παραίσθησης που χωρίς αυτήν μπορεί και να ήταν εντελώς θλιμμένοι.

Με τσακίζει η επίγνωση πως χάρη σε μια αυταπάτη και μόνο γίνεται πλέον να νιώθει ευτυχισμένος κανείς. Ή μόνο χάρη στους ανθρώπους που στολίζουν τη ζωή του, αν είναι αρκετά τυχερός και τους έχει μέσα και γύρω του όπως πρέπει. Με κάνει και λυπάμαι η παραισθητική εικόνα του χριστουγεννιάτικου δέντρου στην πλατεία της αγαπημένης πόλης, που γύρω του περπατούν καλοπροαίρετοι άνθρωποι με βουρκωμένες καρδιές και τρύπια παπούτσια. Με ραγίζουν οι μελλοντικοί ηττημένοι. Το δέντρο που με κάνει και χαίρομαι για μια στιγμή με κάνει και δακρύζω χίλιες.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Νοέμβριος 27, 2012, in Δρόμος της Αριστεράς and tagged . Bookmark the permalink. 39 Σχόλια.

  1. ..»μόνο χάρη τους ανθρώπους που στολίζουν τη ζωή του, αν είναι αρκετά τυχερός και τους έχει μέσα και γύρω του όπως πρέπει.».

    αυτό μόνο. όλες οι άλλες ευτυχίες -σε όλες τις εποχές- αυταπάτες. μικρές ή μεγαλύτερες.

    θενκς ξενιτεμένη κι ας μας τσάκισες κι εσύ, το ίδιο και περισσότερο από τα ενοχικά μας. εμάς. της από δω ακόμη, της τυχερής πλευράς..

  2. Γεια σου Μόμεντ. Παρόλη την ξενιτιά μη νομίζεις, ίδιο το τσάκισμα συμβαίνει παντού.
    Σε ευχαριστώ για την καλημέρα και για το άστρο, το φωτεινό…
    Δίκιο έχεις.

  3. Το δέντρο μας κάηκε πέρυσι σε μια φωτιά στις αποθήκες της πολυκατοικίας, αλλά θα πάρω καινούριο. Δεν έχει τόση σημασία η αλήθεια ή η αυταπάτη της γιορτής, όσο η γιορτή η ίδια κι η ευκαιρία να ζεστάνουμε τις ψυχές μας. Άλλωστε κάθε τι μαγικό σε μια αυταπάτη βασίζεται, σ’ ένα γοητευτικό έως και κιτς περιτύλιγμα.

    • Εσύ μπορείς να πάρεις καινούριο. Κάποιος άλλος ενδέχεται να μην μπορεί.
      Θα βγει μια βόλτα ως το Σύνταγμα όμως, όπως κι εσύ. Μπορεί να περπατήσετε δίπλα δίπλα απολαμβάνοντας το ωραίο κιτς.
      Τίποτε δεν θα σας διαχωρίζει.
      Για το μετά όμως;… Τι έχουμε να πούμε για κείνο το λυπημένο μετά; Πώς θα ζεστάνει ο άλλος την ψυχή του αν δεν είναι εξίσου τυχερός με σένα που μπορείς;

      • Είναι πολύ σχετικό το τι μπορεί και τι δεν μπορεί ο καθένας. Και δεν σχετίζεται μόνο με οικονομικούς όρους. Το τι θα κάνουμε όλοι μετά, έχει σημασία βέβαια. Μια και για να κάνεις κάτι πρέπει να έχεις μια κάποια δύναμη. Έστω να νομίζεις πως την έχεις.

      • Φυσικά και είναι σχετικό το τι μπορεί και το τι δεν μπορεί ο καθένας. Αλλά επ’ ουδενί αμελητέο. Και οικονομικά, και ψυχικά, και ηθικά, τα αποθέματα στερεύουν. Οι μετέπειτα πράξεις μας, ατομικά και συνολικά, εξαρτώνται από τα αποθέματά μας. Μπορεί κάποιος να βλέπει το βουνό και να ξέρει πως εκεί πρέπει να πάει μα να μην τον βαστούν τα πόδια του. Αλλος, ξιπόλιτος μα πιο δυνατός μέσα του, να κινήσει και να φτάσει. Εκεί, η ιδέα της δύναμης εξομοιώνεται με την δύναμη καθαυτή. Γι’ αυτό πιστεύω πως ενίοτε οι αυταπάτες επιδρούν ευεργετικά πάνω μας. Οχι πάντα, αλλά και αυτό το μερικές φορές νομίζω πως φτάνει. Αν νομίζεις πως την έχεις, τότε την έχεις.

      • Τα μπορώ/δεν μπορώ, τυχερός/άτυχος δεν καθορίζονται μόνο από οικονομικούς παράγοντες. Το ξέρεις.

      • Φυσικά και το ξέρω. Εκτός αν με την λέξη «πλούτος» εννοούμε κάθε πηγή δύναμης, εντός κι εκτός μας.

  4. «Με κάνουν και λυπάμαι όσοι περνάνε κάτω από το δέντρο της πλατείας και χαμογελούν»- Εμένα με θυμώνουν. Τουλάχιστον.

    • Είσαι πιο σκληρή από μένα. Ενδεχομένως και πιο προσγειωμένη στην πραγματικότητα.
      Είσαι μάλλον πιο ολοκληρωμένος άνθρωπος, επίσης.
      Παρόλα αυτά, μέσα μου θα χωράει για πάντα ένα λάσκο ανθρώπινο, που ακόμα και σε καιρούς κρίσης επιμένει να ξεφεύγει από τη λογική και την ενσυναίσθηση κι αφήνει λίγο έδαφος στην αθωότητα της στιγμιαίας εορταστικής αυταπάτης.
      Στο χαμόγελο, που εμένα με θλίβει κι εσένα σε εξοργίζει.
      Ναι.

    • Γιατί σε θυμώνουν; Εγώ θα περάσω και θα χαμογελάσω… Καθενας έχει τις χαρές και τις λύπες του… Υπάρχουν και θέματα που αντιμετωπίζονται συλλογικά. Αυτό χρειάζεται αγώνας αλληλεγγύη ΑΓΑΠΗ !

  5. Το μόνο ‘λάσκο’ που χωράει μέσα μου -μέχρι σημείου συμμερισμού μάλιστα- είναι γι’ αυτούς που χαμογελούν με το δέντρο της πλατείας, επειδή δεν μπορούν να πάρουν δικό τους. Αυτοί, ναι, το δικαιούνται. Οι άλλοι όχι. Τα άλλα χαμόγελα μόνο σε «ανίδεα και χορτάτα» πρόσωπα μπορούν να φυτρώσουν. Κι αυτό, ναι, είναι εξοργιστικό.

  6. Μα για αυτά τα πρόσωπα μιλούσε και το κείμενο, Όβις. Για εκείνα που θες δε θες τους αφήνεις λάσκο επειδή θα ήταν απάνθρωπο να κάνεις διαφορετικά. Με αυτά δεν θυμώνεις, συμπάσχεις και πάσχεις, απλώς.
    Καταλαβαίνω την οργή σου ενάντια σε όσους εθελοτυφλούν. Ας μην μιλάμε όμως για εκείνους που στόλισαν το δέντρο, αλλά για κείνους που μόνο χάρη σε αυτό καταλαβαίνουν γιορτές.

  7. Αγαπημένο Θεώρημα… εγώ μπορώ να στολίσω δέντρο φέτος, αλλά δεν θέλω να το κάνω. Θα αισθανόμουν ντροπή… και δεν νομίζω ότι μπορώ να ‘καταλάβω γιορτές’ φέτος…ως του χρόνου, βλέπουμε…

    Σε φιλώ καλή μου.

  8. Όβις, μακάρι να ήξερες πόσες φορές έχω αποφύγει να κάνω κάτι που θα μπορούσα, από ντροπή και σεβασμό (και νοιάξιμο) για κάποιους που δεν μπορούν… Αρκεί ίσως να σου πω ότι κάτι βράδια ανάβω ελάχιστα τη θέρμανση, ίσως και καθόλου, ενώ στον τόπο που ζω δεν υπάρχει θέμα καυσίμων ή ό,τιδήποτε σχετικό όπως στην Ελλάδα, μόνο και μόνο επειδή στο τουήτερ οι άνθρωποι που μιλάμε εκείνη τη στιγμή λένε πως δεν το ανάβουν…
    Ε, και δε λέει να ξενυχτάμε μαζί, έστω και στην οθόνη, κι εκείνοι να κρυώνουν ενώ εγώ να σκάω, έτσι;… Όπως μοιραζόμαστε την συζήτηση μοιραζόμαστε και τις συνθήκες που μας φέρνουν πιο κοντά. Πολύ συγκεκριμένο το παράδειγμα, και ενδεχομένως άχρηστο, αλλά προσωπικό.
    Άρα όχι μόνο καταλαβαίνω αυτό που λες αλλά σε ευγνωμονώ και που το είπες.
    Σε φιλώ με πολλή αγάπη, Όβις.

    • Αλληλεγγύη: ακριβώς αυτό ήθελα να πω! Μόνο συμπάσχοντας -έστω και κατά περίπτωση και στο μέτρο που αντέχει ο καθένας- μπορεί να οικοδομηθεί αυτή η σχέση μεταξύ μας, αυτή η πολύτιμη, αλλά προ πολλού χαμένη, αίσθηση της ‘κοινότητας’.

  9. Ελπίζω να συναντηθούμε τα Χριστούγεννα, Όβις.
    Όλα αυτά να τα πούμε και από κοντά, μαζί με χιλιάδες ακόμα.
    Δείξε αλληλεγγύη και έλα στην παλιοχώρα μια βόλτα να σε δω 🙂
    Η «κοινότητα» σε περιμένει. Το ίδιο κι εγώ, η μονάς.

  10. Theorema πραγματικά εχετε ενα ταλέντο στο να αγγίζετε τις καρδιές των ανθρώπων και να τους κάνετε για μια στιγμή να σκεφτούνε, μάλλον να κατανοήσουνε το τι πραγματικά γίνεται εκεί έξω.Διάβασα το άρθρο αυτό με την μεγαλύτερη ευχαρίστηση που μπορεί να νιώσει κανείς διαβάζοντας ενα άρθρο και πραγματικά το ευχαριστήθηκα πολύ.Εχετε μια όψη του κόσμου γλυκιά και τρυφερή αλλα και συχρόνως πραγματική και αυτο είναι πολύ σπουδαίο χάρισμα,πιστέψτε με…Μπράβο λοιπόν,έχετε πραγματικά ταλέντο στο να γράφετε.

    • Χίλια και ένα ευχαριστώ για κάθε σκέψη, για κάθε λέξη και για κάθε βλέμμα. Νομίζω πως είναι το γλυκύτερο σχόλιο που έλαβα εδώ και πολύ καιρό. Γι’ αυτό και μόνο, να θυμάστε, η προσοχή σας μου είναι πολύτιμη.
      Ευχαριστώ. Πάρα πολύ!

  11. κάποια παιδάκια, εδώ και χρόνια, τα έβαλαν δια της βίας να παρακολουθήσουν την, εξ’ επαφής, εκτέλεση του άγιου Βασίλη και της ανεμελιάς τους.
    Σε ευχαριστώ πολύ για αυτό το ποστ.
    Εδώ και χρόνια νιώθω ακριβώς το ίδιο…κάποια στιγμή νόμιζα οτι ίσως κάπου δεν πάω καλά.
    Τώρα ξέρω από το άρθρο σου και τα σχόλια οτι δεν είμαι μόνος.

  12. Για το κείμενο δεν θα σχολιάσω.Μ’ αρέσει.Πιστεύω ότι απ’ τη στιγμή που φεύγει απ’ τα δάκτυλα του συγγραφέα και γίνεται δημόσιο,κατακτά την αυτονομία του και λίγη σημασία έχει το ποιος το έγραψε.Έρχομαι στα σχόλια,για να διαφωνήσω.Διαφωνώ με αυτού του είδους την αλληλεγγύη.Δηλώνει βέβαια συναισθηματικό πλούτο και αποθέματα ανθρωπιάς αλλά είναι ατελέσφορο για όλους.Θυμίζει λίγο την ερώτηση «πως γίνεται ένας εύπορος να είναι κομμουνιστής;» ή ακόμα «ένας κομμουνιστής εργοδότης πρέπει να κοιτά τα συμφέροντα των εργαζομένων του ή τα της επιχείρησής του;» Εγώ λέω να το ανάβετε το καλοριφέρ-κάνει και διαολεμένο κρύο εκεί πάνω- χωρίς ενοχές.Σας θέλουμε ζεστή και γεμάτη ενέργεια να μας βοηθάτε όπως μπορείτε-όπως άλλωστε κάνετε τόσον καιρό.

    • Πάρα πολύ γλυκό σχόλιο. Και σας ευχαριστώ ξανά. Όσο για τα ερωτήματα περί εργοδότη, εύπορου και κομμουνιστή, ξέρετε φαντάζομαι πόσες φορές τα έχω σκεφτεί και πόσες η απάντηση είναι ένα ξερό «γκουπ!» στον τοίχο, έτσι;…
      Δεν την συνεχίζω εδώ αυτή τη συζήτηση όμως, μπορεί να την φυλάξουμε για κάποιο σχετικότερο ποστ…
      Σας ευχαριστώ πολύ για αυτό που είπατε, κι επίσης σας ευχαριστώ πολύ που μου χαρίζετε την υπερβολή σας με τέτοια ωραία απλότητα και με κάνετε και χαμογελάω.

    • προσυπογράφω, αιώρημα!

      🙂

  13. Είναι όλα ‘φλου’ ακόμη… να με πάρεις βέβαια! Αν ανέβω, θα σου τηλ/σω κι εγώ 🙂

  14. Αχ αγαπημένη, φοβάμαι ότι για μένα φέτος δεν έχει Χριστούγεννα, δεν έχει στόλισμα, δεν έχει δώρα και όχι για οικονομικούς λόγους, αλλά να, αν έχεις χάσει πρόσφατα τον αγαπημένο σου άνθρωπο που γιόρταζε κιόλας εκείνη τη μέρα, αν όταν έρθει εκείνη η μέρα κατανοήσεις πλήρως την απώλεια και το κενό – δεν μπορεί να είναι γιορτή.

  15. Πουλάκι μου, αν ήξερες τι μου είπες τώρα…
    Μου περιέγραψες την πραγματικότητά μου, το καταλαβαίνεις;…
    Δεν σου λέω ότι σε νιώθω, γιατί είμαι σίγουρη πως το ξέρεις ήδη.
    Σ΄αγαπάω πολύ.
    Πολύ όμως.
    Και σε ευχαριστώ!…

  16. αχ, theorema μου…συμφωνώ με όσα γράφεις, τα σκέφτομαι κι εγώ κάθε τόσο, με την παραμικρή αφορμή. Και λέω πως δίκιο έχεις, εδώ που φτάσαμε και οι γιορτές μια πολυτέλεια είναι-ποιες γιορτές, κι ο καφές ακόμα που θα πιεις με έναν φίλο- όμως ξέρεις κάτι; κάτι, μέσα μου κλωτσάει. Λέω πως, έστω κι έτσι, αυτή η ψευδαίσθηση-παραίσθηση είναι κάτι. Θέλω να πω, να, ευτυχώς που υπάρχουν κι αυτές οι μέρες κι ερχόμαστε πιο κοντά με τους αγαπημένους. Και ξεχνιόμαστε. Κι αγαπάμε λίγο παραπάνω και τους γύρω μας. Σκέψου πόσο βαριά κι ασήκωτη θα ήταν η καθημερινότητα χωρίς την αναμονή τέτοιων παραισθήσεων, έστω. (Τώρα θυμήθηκα κι έναν φιλόλογό μου στο σχολείο που έλεγε συχνά το ρητό «βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος».) Το βλέπω κι απ’ τον εαυτό μου, κάποια βράδια τέτοιον καιρό που περπατώ στο κέντρο με ένα σωρό σκέψεις να με βαραίνουν, βλέπω τα φωτεινά αστράκια στον ουρανό της Σταδίου και της Βασ. Σοφίας και αμέσως γίνομαι ευτυχισμένη, φτάνουν λίγες σειρές λαμπιόνια για να γίνει η καθημερινότητα κάπως πιο υποφερτή. Τώρα, θα μου πεις, όταν ο άλλος δεν έχει να φάει, σιγά να μην τον νοιάζει αν η πόλη είναι στολισμένη ή όχι. Θα’χεις δίκιο κι επιχείρημα να το αντικρούσω δεν έχω. Αλλά ας διαλέγουμε τη φωτεινή πλευρά, κι ας κάνουμε ό,τι μπορούμε για να φωτίζουμε και των συνανθρώπων μας τις ζωές. Πέρυσι, ας πούμε, κάναμε με μια φίλη μου τα κουτάκια-δώρα για τους άστεγους (θυμάσαι; δική σου ιδέα ήταν!) και δε μπορώ να σου περιγράψω τη χαρά μας. Και φέτος, ας κάνουμε κάτι ανάλογο, κι αν δε μπορούμε, ας προσφέρουμε χαρά κι αγάπη απ’ το περίσσευμα της καρδιάς μας. Κι έτσι, με ή χωρίς δέντρο στην πλατεία, όλοι θα είμαστε λίγο πιο χαρούμενοι (ή έστω λιγότερο λυπημένοι).
    Χαίρομαι, όπως και να’χει, που σε ξαναβρίσκω και να με συγχωρείς για το σεντόνι που άπλωσα χωρίς να καταλάβω..:)

    • Μακάρι να απλώνονταν συχνότερα τέτοια υπέροχα σεντόνια στο νου, στην οθόνη, στο μέσα μας, γύρω μας, καλό μου.
      “βίος ανεόρταστος μακρά οδός απανδόχευτος”, όπως το λες.
      Δεν διαφωνώ καθόλου ως προς τη σημασία της αυταπάτης. Εστω και στιγμιαία – και ας φωνάξουν οι ρεαλιστές προσγειωμένοι δυνατοί – μας δίνει χαρά. Σαν εκείνα τα αστέρια στην Βασ. Σοφίας, που περιέγραψες, και για μια στιγμή με έκανες να χαμογελάσω πολύ γλυκά.
      Δεν αποκόβεται κανείς από την πραγματικότητα ζώντας για λίγο την ψευδαίσθησή του. Απλώς γιορτάζει την σκυθρωπή πραγματικότητα και της αντιστέκεται για λίγο. Ανθρώπινα, με επίγνωση, και με θάρρος.
      Πολύ σε ευχαριστώ για όλα.
      Μου είναι πολύτιμα.

      (κουτιά θα φτιάξουμε και φέτος, ίσως λιγότερο πολύχρωμα από τα περσινά, το ίδιο θερμά όμως, και με την ίδια χαρά, πιστεύω!)

  17. Εγώ πάλι που είμαι αποδεδειγμένα σκατόψυχη την τελευταία φορά που χάρηκα βλέποντας χριστ. δέντρο ήταν με το καμένο του Ομέρ Πριόνη. Του ΄χα βγάλει και τραγουδάκι 😈

    • Οχι καμμένα δέντρα, βρε αντιδραστικό παιδί! Προτιμώ τα όμορφα, τα στολισμένα. Χαχαχα…
      Εχουν και οι φωτιές τη σημασία τους, δεν το αρνούμαι.
      Και καλά κάνουν και ανάβουν όταν δεν γίνεται αλλιώς.
      Εύχομαι όμως να έχουμε πάντα αιτίες να χαμογελάμε.
      Πάνω από στολίδια ή πάνω από στάχτες με νόημα. Ολα θεμιτά είναι!
      Φτάνει να μην εγκαταλείπουμε τη μάχη για λίγη χαρά. Με όποιον τρόπο κι αν την αναζητάμε. Τότε η ζωή γίνεται για λίγο πιο ελαφριά, έστω κι αν την επόμενη στιγμή μας κάνει να αγκομαχάμε το βάρος…

      Είσαι απίθανη, στο έχω πει; 🙂

  18. Τα είπατε όλα , τι να πω εγώ;

    Ευχή για καλό μήνα, καλό χειμώνα, οι γιορτές ακόμα απέχουν για να ευχηθώ και για αυτές….

    Ξέρετε , πολύ θα ήθελα , να μιλήσω για τον πόνο που οδηγεί στην ωριμότητα…πολύ θα ‘θελα ο κόσμος που περνάει ό,τι περνάει σήμερα να σκεφτεί και να «παιδευτεί» από την απαξίωση όπου τον έχουν οδηγήσει….να παιδευτεί και να ωριμάσει και να φτιάξει μια νέα αρχή για μια νέα πραγματικότητα που να του αξίζει…..

    καληνύχτα σας…

  1. Παράθεμα: Η συλλογική παραίσθηση των Χριστουγέννων | Corfu_X

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: