Monthly Archives: Φεβρουαρίου 2014

Οι ιστορίες της Πέμπτης

staxtes-fassa8_7_13

.

(κείμενο που δημοσιεύτηκε στις 27 Φεβρουαρίου 2014, στη στήλη Ιστορίες της Πέμπτης, στις Στάχτες)

.

Περί συναισθημάτων

.

Μάθημα γιόγκα: «Κοιτάξτε τα συναισθήματά σας. Παρατηρήστε τα. Μην τα κρίνετε, μην τα αξιολογείτε. Συνειδητοποιείστε τι αισθάνεστε κι έπειτα αφήστε το να περάσει. Επικεντρωθείτε στο σώμα σας».

Συνεδρία με τον ψυχίατρο: «Η ύπαρξη διπλών συναισθημάτων αποδεικνύει την αναποφασιστικότητα του ατόμου να τοποθετηθεί ειλικρινά και με θάρρος απέναντι στα πράγματα. Το άτομο μονώνει τα πραγματικά του συναισθήματα επειδή φοβάται να τα αντιμετωπίσει. Το σώμα συμπάσχει κι έτσι εκδηλώνονται τα διάφορα ψυχοσωματικά συμπτώματα».

Ορισμός της συναισθηματικής ωριμότητας: «Συναισθηματική ωριμότητα διαθέτει το άτομο που μπορεί να ελέγχει τα συναισθήματά του, διαθέτει αυτοεπίγνωση, αναγνωρίζει τα συναισθήματα των άλλων, είναι ικανό στην εξεύρεση προσωπικών κινήτρων και διαχειρίζεται αποτελεσματικά τις σχέσεις του».

Δήλωση φίλης ποιήτριας: «Ένα είναι το νόημα της ζωής: το σεξ. Τα υπόλοιπα έπονται. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που υπάρχει παντού, με όλους, κάθε στιγμή. Όχι μόνο με έναν, σε συγκεκριμένο πλαίσιο και χρονική στιγμή. Τα συναισθήματα δεν θα έπρεπε να φυλακίζονται, μας αφορούν πάντα και παντού, με όλους τους ανθρώπους που συναντάμε».

Υπότιτλος αγαπημένου περιοδικού: «Εργοτάξιο εξαιρετικών αισθημάτων».

Συναισθηματικώς ακατάλληλο: «Δεν τα φτιάχνω ποτέ με παντρεμένους. Ακόμα και σε μια τέτοια σχέση, ενδέχεται κάποια στιγμή ο άλλος να θελήσει μια κάποια συναισθηματική αποκλειστικότητα. Έχει αυτό το δικαίωμα».

Απόσπασμα κριτικής για την Μαρία Πολυδούρη: «Κι αν στους περισσότερους της νεορομαντικής σχολής το βιωματικό στοιχείο – τόσο κυριαρχικό σε όλους τους – ήταν μια πρώτη ύλη που περνούσε από διαδοχικές διαφοροποιήσεις, ώσπου να φτάσει στο ποίημα, γι’ αυτήν η έκφραση σήμαινε κατ’ ευθείαν μεταγραφή των γεγονότων του συναισθηματικού της κόσμου στην ποιητική γλώσσα της εποχής, με όλες τις εξιδανικεύσεις, τις ωραιοποιήσεις και τις υπερβολές, που της υπαγόρευε η ρομαντική της φύση κι η ατμόσφαιρα του περιβάλλοντος. Η Πολυδούρη κινείται ολόκληρη στην περιοχή του συναισθήματος και των συναισθηματικών καταστάσεων, συνήθως γύρω απ’ τα δύο βασικά μοτίβα του έρωτα και του θανάτου, διατηρώντας έναν ιδιαίτερα προσωπικό τόνο».

Συναισθηματική νάρκωση: «Πριν μπω στο αεροπλάνο παίρνω διπλό ηρεμιστικό και κατά την πτήση καταναλώνω λίγο αλκοόλ. Όταν υπάρχουν αναταράξεις συνειδητοποιώ τα πάντα αλλά δεν αισθάνομαι τίποτα. Άλλες φορές άγγιζα τα όρια του εμφράγματος από τον τρόμο. Τώρα, συναίσθημα μηδέν».

Τίτλος φανταστικού δοκιμίου: «Ασεβείς πόθοι για όσους δεν έχουν κανένα συναίσθημα να προσφέρουν».

Συναισθηματική αναπηρία: « Σε θέλω πολύ μα δεν μπορώ να κάνω κάτι μαζί σου γιατί, παρόλη τη συναισθηματική ταύτιση, τι θα πει ο κόσμος;».

Συζήτηση με 28χρονο μπάρμαν: «Δεν πιστεύω στην αγάπη. Είναι ένα συναίσθημα που δεν με αφορά. Πιστεύω στο ρίσκο. Το παίρνεις το ρίσκο; Τότε βλέπεις τι αξίζει και τι όχι».

Ο Καβάφης για τον Δαρείο: «Καταλαμβάνοντας την εξουσία, ο Δαρείος ένιωσε στιγμιαία συναισθήματα υπεροψίας και μέθης, εντούτοις αμέσως εννόησε τη ματαιότητα και το εφήμερο των μεγαλείων».

Συναίσθημα της στιγμής: «Τι θες; Με θες; ».

Η ελπίδα στις διαδρομές των φέρι μπωτ είναι είδος πολυτελείας

MORIYAMA1

Θυμάμαι τα μυωπικά κορίτσια των φέρι μπωτ του ’80 με τα μακριά νύχια τους. Και τα ωραία τους μακριά μαλλιά και τις τζην φούστες-καθρεφτάκια.

Με τη σοφία της Περσινής αρραβωνιαστικιάς ή της Ωραίας Ρεμέδιος στο ένα χέρι και στο άλλο ένα τοστ ζαμπόν-τυρί από το κυλικείο του Άγιος Μελέτιος.

Το νοστιμότερο τοστ του κόσμου.

Απόγευμα, Ρίο-Αντίριο, άνθρωποι χωμένοι στην παντόφλα.

Το λεωφορείο του ΚΤΕΛ μπρος πίσω, πίσω μπρος, κάποιο Γιώτα Χι έγερνε πάνω σε μια μοτοσυκλέτα.

Κάθε εποχή ένα μεγάλο μπλε φθινόπωρο με κυματάκι ελαφρώς ανησυχητικό (ειδικά για όσους ανησυχούν με το τίποτα) και χαμηλό βαρομετρικό όρεξης για πάρα κάτω.

Και τα αγόρια – φοιτητές, φαντάροι, εργαζόμενοι σε λογιστικά γραφεία ή γραφεία κηδειών – που άπλωναν τα άρβυλα στους πλαστικούς καναπέδες κι έπιαναν θέση για τρεις.

Περήφανοι για τον αντρισμό τους.

Στα χέρια τους τίποτα. Στα μάτια η ανάγκη της καλοπέρασης με τρόπο σχεδόν εκφοβιστικό.

Κάποτε είχα δει και μια παρέα αστυνομικών, με μπλε στολές και χρυσά κουμπιά, και σειρήτια.

Έπιναν τούρκικο καφέ στο πλαστικό κυπελάκι, που όλο έλιωνε κι όλο τη γλίτωνε τελικά με λίγη παραμόρφωση στις ρίγες, πάνω πάνω.

Κάποιοι κάπνιζαν Καρέλια, οι προχωρημένοι Κάμελ ή Λάκι Στράικ.

Άλλοι με χειροποίητο πουλόβερ σε χρώμα σταχτί, σιωπηλό ιδρώτα στις μασχάλες και έναν έρωτα που δεν ευωδόθηκε στην άκρη των ματιών τους.

Στα μεγάφωνα, λαϊκά της Βίκυς Μοσχολιού και της Πόλυς Πάνου. Σε χαμηλή ένταση, βέβαια, να μην ενοχλείται η νύστα.

Τα θαύμαζα όλα αυτά τα παιδιά, παρότι βρισκόμασταν πάνω κάτω στην ίδια ηλικία.

Ακόμα και όσα χαρακτηριστικά διέθετα, ανέκαθεν τα αντίκρυζα με βλέμμα έκθαμβης ξένης.

Τα κορίτσια και τα αγόρια των φέρι μπωτ αποτελούσαν για μένα ξεχωριστή κοινωνική ομάδα.

Παρότι αταίριαστα με όσα είχα κατά νου, είχαν πάνω μου μια επίδραση πολύ συγκεκριμένη και σαφή.

Με έκαναν να πιστεύω στην εξομάλυνση των δακτύλων τους, έτσι όπως τα κοίταζα να καπνίζουν, να τρώνε, να διαβάζουν, να μην κάνουν τίποτα,

και διέλυαν τις υποψίες μου περί ανεπάρκειας πιανιστών στη χώρα.

Τους θαύμαζα μεμψίμοιρα και μαλθακά, και τους άφηνα να χτενίζουν μέσα μου αυτή την χωρίς ιδιαίτερη σημασία έμπνευση που όμως με ευχαριστούσε.

Πού και πού, ο βόμβος της τουρμπίνας του φέρι μπωτ, που τρανταζόταν ποιος ξέρει πάνω σε ποιο υπόγειο ψυχρό ή θερμό ρεύμα (εγώ οραματιζόμουν θαλάσσια τέρατα και κοσμογονίες με θρήνους και τρόμο γερμανικού εξπρεσιονισμού στα πρώιμά του) έσπαγε στα δύο την ονειροπόληση και με επανέφερε με σχεδόν άσεμνο τρόπο στην πραγματικότητα.

Οι πιανίστριες μετρούσαν τα νωπά δευτερόλεπτα της διαδρομής που υπολείπονταν μέχρι τη στεριά ρίχνοντας βαριεστημένες ματιές στο μικρό τους ρολόι.

Οι πρίγκηπες των πλήκτρων κατέβαιναν οκτάβα και μιλούσαν μεταξύ τους με κάπως άκομψες φωνές.

Οι αστυνομικοί μου φαίνονταν τραχείς, απέλπιδες και καταδικασμένοι και ο καφετζής που φώναζε «τελευταία παραγγελία» μέσα από το κουβούκλιο με τη νέον λάμπα και μάζευε τα Τσακίρης που του είχαν πέσει στον πάγκο, θλιβερός.

Σε λίγο, ο Άγιος Μελέτιος, προστάτης των ραγιάδων και των ανομοιοκατάληκτων ταξιδευτών, αγκομαχούσε να δέσει στην προβλήτα μιας ψεύτικης άνοιξης,

εξαφανίζοντας πλέον μέσα μου κάθε ελπίδα και κάθε χρονικό περιθώριο να πιστέψω πραγματικά

πως η λύτρωση αυτού του κόσμου κρύβεται στις κλειδώσεις των δακτύλων κάποιων άγνωστων παιδιών

και πως από τη μεριά τους θα επέλθει.

radiobubble – Είμαστε ευαίσθητοι και όχι σαν τα μούτρα σας #13

BUBBLEPHOTO

«Είμαστε ευαίσθητοι κι όχι σαν τα μούτρα σας» #OCD

 Μαρία Πετρίτση και Μανώλης Μαυραντωνάκης, κάθε μεσάνυχτα Τετάρτης, στο radiobubble

Τι σχέση έχουν οι Harris Xanthopoulos, Antidrasex, Bloger Kanaliotis, άπιαστος λέιζερ και κάποιοι άλλοι με το ιδεοψυχαναγκαστικό σύνδρομο; Είναι η εντροπία το αντίθετο του OCD, και τι σημαίνει;

Πώς περιγράφει η Μαλβίνα Κάραλη τον τέλειο ψυχαναγκαστικό άνθρωπο; Είναι επιθυμία θανάτου η ανάγκη για απόλυτη τάξη;

Τι εννοεί ένα τετράχρονο κοριτσάκι όταν λέει πως «θέλει να πάει στο χώμα»;

Πόσο αργά καίγεται ένα τραπέζι από τριανταφυλλιά κάτω από την κάφτρα του έρωτα;

Τι τρώνε τις Κυριακές οι άνθρωποι χωρίς αγάπη;

Ποια φτιάχνει τα καλύτερα σορμπέ της πόλης;

Πώς ακούγεται μια αφιέρωση του Polyvios Eupatridis από το FB στο twitter;

Ποιος από τους δύο συμπαρουσιαστές είναι σαδιστής και το παραδέχεται on air;

Αυτά και άλλα πολλά κουβεντιάζουμε απόψε τα μεσάνυχτα στην εκπομπή «Είμαστε ευαίσθητοι και όχι σαν τα μούτρα σας» με τον Sykofantis Bastouni στον διαγαλαξιακό αέρα του radiobubble.

Χεράκι και φύγαμε.

Σας θέλουμε εκεί.

KΛΙΚ εδώ

Ο βυθός της κοινωνίας

logo

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα δρόμος της Αριστεράς στις 15 Φεβρουαρίου 2014)

Εννέα παιδιά και τρεις γυναίκες βούλιαξαν στον πάτο του Αιγαίου. Αυτή είναι η τελευταία παραλαβή του βυθού, την ώρα που ο ελεύθερος αέρας της Ελλάδας δεν αποτελεί ανθρώπινο δικαίωμα για όλους. Οι άνθρωποι μπορούν να αναπνέουν μόνο αν έχουν στην τσέπη τους χαρτιά. Χαρτιά με σφραγίδες, υπογραφές, παράβολα και ημερομηνίες. Οι παράνομοι, οι λαθρομετανάστες, οι ξένοι, οι άτυχοι, οι ανώνυμοι, εκείνοι που έχουν άδειες τσέπες και ρημαγμένη καταγωγή θα είναι κατατρεγμένοι εσαεί. Θα γίνεται ο βίος τους αβίωτος. Κυριολεκτικά και μεταφορικά, θα βουλιάζουν. Κι αν δεν βουλιάζουν από μόνοι τους, πάντα θα βρίσκεται ένας φιλότιμος υπάλληλος να τους δώσει μια χείρα βοηθείας. Με ένα νόμο, με ένα κουπί, με μια σιδηρογροθιά, το αποτέλεσμα μετράει.

Η ερημιά του πολιτισμού και οι ανθρώπινοι νόμοι έχουν το πιο απάνθρωπο πρόσωπο που θα μπορούσε ποτέ να διανοηθεί κάποιος. Σχήμα οξύμωρο πια οι έννοιες και οι αρχές που προορίζονταν να γίνουν η περιγραφή και η απεικόνιση ενός δίκαιου κόσμου. Τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι μαγνητάκια στο ψυγείο. Μπιχλιμπιδάκια που χρησιμεύουν μόνο ως διακοσμητικοί υπαινιγμοί για τη δημιουργία εντυπώσεων πάνω σε μια ψυχρή, αδυσώπητη, κενή επιφάνεια που δεν αποσκοπεί στη βελτίωση ή στο αυγάτισμα της ζωής, παρά μόνο στην διαιώνιση των παγιωμένων εσωτερικών δομών της που με το πέρας του χρόνου μόνο πιο νοσηρές – έως θανατηφόρες – τείνουν να καθίστανται για όλους.

Η προπαγάνδα του κράτους λειτουργεί ικανοποιητικά.Η παρανομοποίηση της εργασίας των μεταναστών εργατών είναι η μαγική λύση σε ένα επιπλέον πρόβλημα που «αμαυρώνει» την δημόσια εικόνα μιας χώρας υπό κατάρρευση, η οποία προσπαθεί να πιαστεί από τα μαλλιά της για να μην πνιγεί και αυτή. Όχι αμέσως, τουλάχιστον. Εφόσον δεν μπορεί κάποιος να σφραγίσει με τσιμέντο τα σύνορα, όπως άλλοι βουλώνουν τρύπες, ας σφραγίσει το μέλλον των ανθρώπων που επιχειρούν να τα διασχίσουν. Η δικαιοσύνη κόβεται και ράβεται στα μέτρα εκείνων που έχουν την αξίωση και τα μέσα για να την χρησιμοποιούν. Και λειτουργεί ρολόι.

Ένα μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας θρηνεί για το ανθρώπινο πένθος των κατεστραμένων. Αγανακτεί μπροστά στις εικόνες του τρόμου και της συμφοράς. Από την άλλη πλευρά, οι φίλοι του κράτους αναζητούν δικαιολογίες και φτηνές απαντήσεις στην ερώτηση που θα έκανε ακόμη κι ένα παιδί: «Γιατί;». Η απάντηση είναι απλή, είναι όμως αμφίβολο αν θα τολμήσει ποτέ κάποιος να την δώσει. Επειδή ο σκληρός πυρήνας του κράτους οφείλει να παραμείνει στο απυρόβλητο, να μην λογοδοτεί ποτέ. Στην Ελλάδα της τρόικας και των συνεργατών της θα κατασκευάζονται ένοχοι, θα δολοφονούνται αθώοι, θα παραπληροφορείται η κοινωνία και θα απομυζάται ο λαός. Επειδή αυτό συμφέρει τα αφεντικά του λαού και τους χειριστές του μέλλοντός του. Αυτή είναι η συμφωνία.

Η διαχείριση της κρίσης που προκάλεσε και διαιωνίζει ο ίδιος ο κρατικός μηχανισμός θα γίνεται με τρομοκρατία, ασέλγεια, καταστολή και βαρβαρότητα. Τέλος τα δικαιώματα και οι ελευθερίες. Κοινωνικός δαρβινισμός παντού. Στις φυλακές, στα σύνορα, στις γειτονιές, στα νοσοκομεία, στα σχολεία, στο υποθηκευμένο μέλλων των αγέννητων παιδιών. Η ομερτά πρέπει να επιβληθεί ως καθολικός νόμος. Η άμισθη εργασία προωθείται ως μοντέρνα εναλλακτική και εκλεκτό προνόμιο: τα εγχώρια σκλαβοπάζαρα χωράνε μόνο Έλληνες – οι «λαθραίοι» ούτε αυτό δεν θα πάρουν. Ο σκληρός πυρήνας του κράτους φροντίζει επαρκώς γι’ αυτό, όπως και για τόσα άλλα. Η Ελλάδα δεν είναι μόνο ένας μυθικός τόπος παραδείσιας ομορφιάς και μεγάλης ιστορίας. Μπορεί να γίνει και ένα υπερσύγχρονο, πλήρως εξοπλισμένο και τρομακτικό κολαστήριο. Με αποδεικτικά στοιχεία. Φωτογραφίες, συνεντεύξεις, σχόλια, μαύρες γραμμές πάνω σε ονόματα πρώην ζωντανών που βγήκαν απ’ τη μέση. Με ατού στην τσέπη τις στατιστικές και τα χρονοδιαγράμματα αφανισμού, λαμπερά παράσημα, σε περιόδους πολέμου, ειρήνης, κρίσης, προεδρίας

radiobubble – Είμαστε ευαίσθητοι και όχι σαν τα μούτρα σας #12

BUBBLEPHOTO

«Είμαστε ευαίσθητοι κι όχι σαν τα μούτρα σας» #Caribbean

Μαρία Πετρίτση και Μανώλης Μαυραντωνάκης, κάθε μεσάνυχτα Τετάρτης, στο radiobubble

Απόψε βολτάρουμε στα νησιά της Καραϊβικής και δοκιμάζουμε την τύχη μας πάνω σε πειρατικά καράβια, μητρικές αγκαλιές, εποχές που αλλάζουν με το έτσι θέλω, αγάπες που κόβονται με το ψαλιδάκι των νυχιών, μουσικές που κολλάνε στο μυαλό σαν καραμέλες.

Στα νησιά Μπόμινι, να κυνηγάμε γιγάντιους ξιφίες, γερμανικά υποβρύχια και επικίνδυνα καλοκαιρινά έντομα. Εκεί θα πάμε.

ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Όλες οι πρoηγούμενες εκπομπές εδώ ΚΛΙΚ στο radiobubble

Βρυξέλλες: Η αυταπάτη του αστικού ουράνιου τόξου

AVGH

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στα Ενθέματα της ΑΥΓΗΣ στις 2 Φεβρουαρίου 2014)

Βρυξέλλες, Ιανουάριος 2014. Στην πρωτεύουσα της Ευρώπης, τις Βρυξέλλες, δεν υπάρχουν μόνο τράπεζες, διεθνείς οργανισμοί, το Atomium και ο Leonidas. Τελευταία παρατηρείται έντονη άνθηση στον τομέα της διασκέδασης, και μάλιστα με άκρως καινοτόμο τρόπο: όλο και περισσότερα trendy μαγαζιά ανοίγουν σε υποβαθμισμένες περιοχές της πόλης. Θέατρα, μπαρ, εξωτικά εστιατόρια και κλαμπ, που κανονικά θα συναντούσε κανείς σε πιο κεντρικά σημεία, τώρα εμφανίζονται σε γειτονιές μεταναστών, ανάμεσα σε εργατικές κατοικίες και τηλεφωνικές καμπίνες με αφρικανικά και ασιατικά ονόματα.

 Προκειμένου να εξομαλυνθεί όσο το δυνατόν περισσότερο η κοινωνική και οικονομική πολυμορφία, η πολιτεία αποφάσισε να προωθήσει την ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης κάποιων μέχρι πρότινος ανώνυμων λαϊκών περιοχών. Η συγκέντρωση ενός κοινού με οικονομική και μορφωτική υπεροχή σε ένα γκρίζο αστικό τοπίο αποτελεί την νέα επικοινωνιακή πρόκληση: υποτίθεται πως το νέο αίμα, που θα ζωντανέψει τις υποβαθμισμένες ζώνες, είναι ταυτόχρονα το δόλωμα αλλά και η επένδυση για τις επιχειρήσεις που επιδιώκουν αυτή την κοινωνικοοικονομική σύγκλιση.

 «Το θέαμα δεν είναι ένα σύνολο εικόνων, αλλά μια κοινωνική σχέση ατόμων διαμεσολαβούμενη από τις εικόνες», λέει ο Ντεμπόρ στο βιβλίο του Η κοινωνία του θεάματος. Τα trendy μαγαζιά προσελκύουν μεν πελάτες βορείων προαστίων, τελικά όμως δεν ευνοούν την επαφή με την κοινωνία «της κάτω πλευράς του καναλιού». Η κοινωνική σχέση ανάμεσα σε ομάδες που τις χωρίζουν οικονομικά και μορφωτικά χάσματα δεν γεφυρώνεται μέσα σε μια glamour επιχείρηση ή χάρη σε αυτήν. Η εικόνα που αφορά τον επισκέπτη του Σαββάτου είναι τελείως διαφορετική από αυτήν του κατοίκου της περιοχής, που είναι αμφίβολο αν θα μπορέσει ποτέ να καταναλώσει το παραμικρό εκεί μέσα. Στην πράξη φαίνεται πως οι κοσμοπολίτες της αστικής ελίτ δεν γίνεται να ενσωματωθούν τόσο εύκολα με τα λαϊκά στρώματα. Το κοινωνικό τους κεφάλαιο δεν είναι το ίδιο και η ενσωμάτωση, όταν επιτευχθεί, σπανίως είναι διαρκείας.

 «Τα “φυτεμένα” κέντρα διασκέδασης έχουν συνήθως την τάση να διασπούν την κοινωνία», υποστηρίζει ο Daniel Zamora, κοινωνιολόγος στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών και αρχισυντάκτης του περιοδικού Radical. «Από τη μια υπάρχει ένα κοινό που στηρίζει αυτό το είδος κατανάλωσης αγκαλιάζοντας τις σχετικές επιχειρήσεις, και από την άλλη υπάρχει ένα δεύτερο το οποίο, λόγω έλλειψης οικονομικών ή άλλων πόρων, στην ουσία εκτοπίζεται από την ίδια του την περιοχή. Συνεπώς, δεν είναι μόνο το αστικό τοπίο που εκχυδαΐζεται, αλλά και οι σχέσεις ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις. Ιστορικά, η χωροταξική συγκέντρωση και η σύμπνοια μεταξύ των λαϊκών τάξεων αποτελεί όπλο χειραφέτησης και αντίστασης. Είναι σημαντικό λοιπόν το όποιο δυναμικό να χρησιμοποιείται σήμερα ως μέσον βελτίωσης των συνθηκών ζωής των κατοίκων, έτσι ώστε να ευνοείται η ισότητα και όχι απλώς να είναι διαχειρίσιμη η ανισότητα».

 Σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες οι λαϊκές περιοχές που γίνονται της μόδας χάρη σε μια επικοινωνιακή φούσκα τελικά καταβυθίζονται σε ένα είδος αυτοκαταστροφής. Το φαινόμενο δεν είναι τίποτε άλλο από μια παρενέργεια των νεοφιλελεύθερων οραμάτων που αποσκοπούν στη μεταμόρφωση των αστικών κέντρων σε τόπους κατανάλωσης και ακριβού τουρισμού. Τα κέντρα των μεγαλουπόλεων αντιμετωπίζονται πλέον ως σημεία αναψυχής και όχι παραγωγής. Ο μύθος του «αστικού ουράνιου τόξου» είναι μια ουτοπία που αφορά αποκλειστικά και μόνο τις αναπτυξιακές πολιτικές των μεγάλων δυτικών πρωτευουσών, και όχι την ίδια την κοινωνία.

 —

Η Μαρία Πετρίτση είναι συγγραφέας. Τελευταίο βιβλίο της, το μυθιστόρημα «Μιράντα» (Κέδρος, 2012). Διατηρεί το ιστολόγιο http://www.thethreewishes.wordpress.com

Αρέσει σε %d bloggers: