Κοινωνική συνείδηση

staxtes-fassa13_3_13sepia

.

Κείμενο που δημοσιεύτηκε στις 27 Μαρτίου 2014 στο περιοδικό  Στάχτες

στη στήλη Ιστορίες της Πέμπτης

.

Φρέναρε μαλακά στο πορτοκαλί. Στο κόκκινο ήταν κάτω από το φανάρι. Έβγαλε το χέρι έξω από το παράθυρο και συνέχισε να καπνίζει το Μάρλμπορο χαζεύοντας στα πέριξ. Το γνωστό πακιστανάκι πλησίασε κι άρχισε να του σαπουνίζει το παρμπρίζ. Χωρίς να ρωτήσει. Ξιπόλητο. Ως συνήθως. Για λίγο η σκούπα πηγαινοερχόταν σαν παιχνίδι πάνω στο τζάμι. Άσπρος, διάφανος, άσπρος, διάφανος ο κόσμος μπροστά του. Το κορίτσι στράγγιξε τα νερά και του χαμογέλασε με κάτι δόντια σαν φεγγάρια. Εκείνος ψάχτηκε για κάνα ψιλό, πέτυχε ένα πενηντάλεπτο στο βάθος της τσέπης. Το παρέδωσε στην ανήλικη εργάτρια και έβαλε πρώτη ξεκινώντας με το πρώτο πράσινο.Λίγο πιο κάτω, το ίδιο σκηνικό. Φρένο στο πορτοκαλί, νεκρό στο κόκκινο. Το πάρκο πιο κει βούιζε από παιδιά που έτρεχαν κι έπαιζαν αμέριμνα. Η παιδική χαρά έμοιαζε με νηπιαγωγείο. Μια μαμά κρατούσε ένα πράσινο τάπερ και τάιζε σταφύλι ένα μελαχρινό αγόρι. Μια άλλη έτρεχε πίσω από ένα ξανθό κοριτσάκι κουβαλώντας στο χέρι ένα ροζ μπουφάν. Από το ανοιχτό παράθυρο άκουσε τη φωνή του πωλητή που του πρότεινε χαρτομάντιλα.

«Ένα ευρώ το πακέτο, τζάμπα πράμα, πάρε ένα».

Ψάχτηκε στα γρήγορα, στην ίδια τσέπη ψάρεψε ένα δίευρο. Το παρέδωσε στον έμπορο και παρέλαβε τα χαρτομάντιλα μουρμουρίζοντας «ευχαριστώ». Το φανάρι άναψε.

«Κράτα τα ρέστα, άναψε πράσινο», φώναξε βάζοντας πρώτη.

Στο σπίτι πια, έβγαλε τα παπούτσια και πέταξε τη γραβάτα στον καναπέ. Στην καφετιέρα είχε μείνει καφές από το πρωί. Τον έβαλε κρύο σε μια κούπα και κάθισε κοντά στο παράθυρο. Άρχισε να ανοίγει τους φακέλους που είχε αφήσει στο κατώφλι ο ταχυδρόμος το πρωί. Λογαριασμός κινητού είκοσι ευρώ. Σταθερό ογδόντα πέντε. ΔΕΗ εκατόν τριάντα.

«Πόσα; Το ρημάδι το θερμοσίφωνο πάλι το ξεχάσαμε ανοιχτό;», φώναξε και της έγνεψε να έρθει κοντά του.

Απόδειξη από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα για τη μηνιαία συνεισφορά του. Εθνοκάρτα Φεβρουαρίου. Διαφημιστικό φυλλάδιο για σούπερ προσφορές του γειτονικού Βασιλόπουλου. Φάκελος από την Ένωση Τυφλών Καλλιτεχνών που αγοράζει τις ευχετήριες κάρτες του κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα.

«Έχεις κι ένα γράμμα από το Ινδάκι της Action Aid που υιοθέτησες εκεί στα σύνορα με το Πακιστάν, πώς το λένε το χωριό, είπαμε;», τον ρώτησε πλησιάζοντας κοντά του.

Πήρε το φάκελο από τα χέρια της και έσκισε προσεκτικά την άκρη. Τράβηξε τη ροζ σελίδα. Πάνω πάνω, το Ινδάκι είχε ζωγραφίσει τέσσερις κόκκινες πιπεριές. Στο κάτω μέρος υπέγραφε με το όνομά του. Ταριτγιότι. Τα τελευταία νέα του ήταν ότι πήγαινε σχολείο και είχε αρχίσει να μαθαίνει αγγλικά. Φωτογραφία δεν είχε, με την επόμενη αποστολή θα του έστελναν μία έγχρωμη. Δίπλωσε τη σελίδα και την ξανάβαλε στο φάκελο.

«Θέλεις να πάμε για κάνα ποτό ή προτιμάς να μείνουμε μέσα;», τον ρώτησε μόλις τον είδε πως τελείωσε να κοιτάζει την αλληλογραφία.

«Είμαι κουρασμένος. Ας μείνουμε μέσα. Να ανοίξω κρασί; Έφερα ένα ωραίο», πρότεινε πλησιάζοντας ήδη το ψυγείο.

Σε λίγο έφερε ένα δίσκο με αυτοσχέδια μεζεδάκια που ετοίμασε για συνοδευτικά. Τον ακούμπησε στο τραπέζι κι έβαλε κρασί σε δυο ποτήρια.

«Θες να μιλήσουμε για το θέμα που με απασχολεί εδώ και τόσες μέρες; Τον άλλο μήνα εγκαινιάζεται η πρώτη μου έκθεση ζωγραφικής. Σκέψου! Συμμετοχή σε ομαδική είναι βέβαια, αλλά τα τέσσερα από τα είκοσι έργα είναι δικά μου. Πώς σου φαίνεται;», τη ρώτησε χαμογελώντας.

«Βαριέμαι να συζητάω μαζί σου», του απάντησε δυσαρεστημένη. «Όλο τα ίδια και τα ίδια λες. Όλο για σένα μιλάς! Δεν έχεις κοινωνική συνείδηση. Δεν σε ενδιαφέρουν τα κοινά! Αναρωτιέμαι αν έχεις και οικογενειακή. Κάνα τηλέφωνο τη μάνα σου την πήρες;».

Τσίμπησε ένα από τα χειροποίητα μεζεδάκια του και ρούφηξε μια γουλιά από το κρασί που της είχε προσφέρει. Κοίταξε το σωρό με τα γράμματά του στη διπλανή καρέκλα και απέστρεψε το βλέμμα της. Κάτω από τo μπαλκόνι τους η Αθήνα έσφυζε από ζωή. Είχε σουρουπώσει για τα καλά και στον ουρανό ένα σμήνος πουλιά πέταγε βορείως.

©Μαρία Πετρίτση
εικόνα©Στράτος Φουντούλης, “Αθηναϊκό Αλαλούμ”, 2008

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Μαρτίου 27, 2014, in Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: