Ο άντρας και ο Μέρφυ

Yayoi_Kusama

.

(Φωτογραφία Yayoi Kusama, Japan)

.

Ο σπάνιος και μυστήριος άντρας είχε ταλέντα. Πολλά ταλέντα, που τα έπαιζε στα δάχτυλα σαν τα ζάρια ή σαν τις χάντρες ενός κομπολογιού. Στο παρελθόν μπορεί και να είχε υπάρξει τζογαδόρος, να έβαζε στοιχήματα, να πόνταρε σε δυνατά άλογα, να σημάδευε την τράπουλα, να κέρδιζε συνεχώς. Μπορεί να σάδιζε γυναίκες, να προστάτευε παιδιά και γατιά, να περνούσε απέναντι γέρους. Να έγραφε ωραία ποιήματα, να σήκωνε κόκκινα πανό, να έσωζε με τον τρόπο τους τους ανθρώπους. Μπορεί βέβαια και τίποτε απ’ όλα αυτά: μπορεί να είχε απλώς υπερανεπτυγμένη φαντασία και τεράστια αποθέματα οργής και ζήλου, που τον έκαναν να προβάλλει όσα οι άλλοι ήθελαν να δουν πάνω στο προσωπικό, επεξεργασμένο είδωλό του.

Ο σπάνιος και μυστήριος άντρας ήταν άλλοτε σοβαρός και έγκυρος, και άλλοτε φευγάτος, εξαγριωμένος και επιθετικός. Ήξερε να γίνεται συναρπαστικός και μεγαλειώδης.  Δεν μάσαγε τα λόγια του όταν ο κόμπος έφτανε στο χτένι της γοητείας ή της πλήξης του, και ένιωθε πως έπρεπε να αφήσει στο κατώφλι την προσωπικότητα που εκδήλωνε στους πολλούς και να φορέσει την άλλη, την παράξενη και εξόχως θελκτική, που προόριζε για λίγους. Κουβέντες προβαρισμένες πολλάκις, και άρα στατιστικά επιτυχείς, ιστορικό πλούσιο σαν το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ Μακ Ντακ, εξαίσιο και σπάνιας αισθητικής ύφος, προφίλ περιπετειώδες και σχεδόν μυστικιστικό. Είχε μια ικανότητα επικοινωνίας που άγγιζε τα όρια της παράκρουσης όταν, τις μεταμεσονύκτιες κυρίως ώρες, αλλά όχι αποκλειστικά, υπερέβαινε σε ποικιλία εικόνων και σκέψεων ακόμα και σκηνοθέτες όπως ο Λαρς φον Τρίερ ή ο Πήτερ Γκρηναγουέη στα καλύτερά του.

Ο σπάνιος και μυστήριος άντρας ήξερε να πλάθει ταυτότητες, να σκηνοθετεί ζωές, θεατρικές παραστάσεις, ονειρώξεις και έμμονες ιδέες. Ήξερε να γίνεται ο ίδιος έμμονη ιδέα όταν ένα παιχνίδι τον ενδιέφερε πολύ. Είχε ταλέντο και στο σενάριο. Άφηνε να εννοείται πως οι συμπαίκτες του είναι συναρπαστικοί, σπάνιοι, άξιοι και σπουδαίοι. Οι καλύτεροι πρωταγωνιστές για ιστορίες μικρού και μεγάλου μήκους. Μαγείρευε τα μυστικά του υλικά και έκανε πιο νόστιμη τη ζωή τους. Ήξερε να κολακεύει την ενδόμυχη εκείνη ματαιοδοξία που έχουν οι άνθρωποι οι οποίοι, για κάποιον ευκρινή ή αδιευκρίνιστο λόγο, νιώθουν ιδιαίτεροι, εξαιρετικοί. Και παραγνωρισμένοι. Ή προσπαθούν να αισθανθούν έτσι, για λόγους προσωπικούς, που αφορούν μονάχα τους ίδιους. Τους έκανε λοιπόν να νιώθουν τιμημένοι με την προτίμηση, ή και την αδυναμία  που έδειχνε να τρέφει στο πρόσωπό τους και σύντομα τους ανάγκαζε να τον χρειάζονται πολύ. Τους έδενε με νοερές αλυσίδες που τις γυάλιζε με ωραίο λεξιλόγιο, υφολογικές πατέντες και μια υπόνοια μυστηρίου και αβεβαιότητας για το μέλλον, που όπως είναι αναμενόμενο λειτουργούσε πάντα διεγερτικά στη συνείδηση των ανυποψίαστων διψασμένων.

Το σπουδαιότερο όπλο του σπάνιου και μυστήριου άντρα, πέρα από το υφολογικό του κοστούμι και το εξεζητημένο λεξιλόγιο της φαντασίας του όταν έστηνε τα σκηνικά της επικοινωνίας με εξόχως αγέρωχο και θελκτικό τρόπο, ήταν η επιθυμία του να μένουν όλα μυστικά. Κάνοντας την κίνηση της εκμυστήρευσης, όχι μόνο προκαλούσε την έξαψη της φαντασίας των άλλων, αλλά κέρδιζε και την αιώνια αφοσίωσή τους. Η μανία του γινόταν χάρη. Η εκτόνωσή του υπέρτατος σκοπός. Ήξερε να κινεί τα νήματα, τα οποία άλλοτε ήταν καλλιτεχνικά σκοινιά και άλλοτε ιστοί αράχνης. Ο σπάνιος και μυστήριος άντρας ήταν άγριος και αφυπνισμένος, ενίοτε όμως ήξερε να γίνεται τρυφερός και αθώος σαν άβγαλτο σχολιαρόπαιδο ή σαν νεογέννητο μωρό. Τα καρέ του ήταν πάντοτε φωτογραφικά. Καμία λεπτομέρεια δεν ακούγονταν παράταιρη, τίποτε δεν έδειχνε περιττό στις όποιες αναφορές του. Γνώριζε για τις τέχνες, τα γράμματα, την κοινωνία, τις φιλοσοφικές θεωρίες και τα μουσικά ρεύματα. Ήξερε πολλά για τον κόσμο μα και τον υπόκοσμο. Με λίγα λόγια, ο σπάνιος μυστήριος άντρας ήταν ευφυής, ιδανικός και θεόπνευστος. Τόσο ιδανικός που κανένας δεν έβαζε με το νου του πως πίσω από την όλη τελειότητα κρυβόταν απλώς και μόνο μια απάτη. Τόσο θεόπνευστος που κανένας δεν αμφισβητούσε την αγέρωχη και δυσεύρετη εικόνα που νόμιζε πως είχε την τύχει να εξερευνεί. Τόσο ευφυής που ξεγελούσε ακόμη και τον εαυτό του.

Το οικοδόμημα καταρρίφθηκε ξαφνικά, όταν ο τέλειος παίκτης, υπερβολικά σίγουρος για την εύνοια της τύχης προς το πρόσωπό του, άρχισε να γίνεται υπεροπτικά απρόσεκτος. Το φιάσκο αποκαλύφθηκε όταν, αμελής και μάλλον εφησυχασμένος, δεν έλαβε υπόψιν ένα νόμο που θα όφειλε να σέβεται και να υπολογίζει με θρησκευτική προσήλωση και ιερό σεβασμό. Ο Μέρφυ τον εκδικήθηκε κάπως αστεία, ίσως με τον τρόπο που εκδικούνται τα σκανταλιάρικα και χαριτωμένα παιδιά. Λασκάροντας λιγάκι τις βίδες του άρματός του, σχεδόν απροειδοποίητα και μάλλον χαιρέκακα, του χάλασε το αγαπημένο του στημένο παιχνίδι και τον έπαψε από φίλο και ευνοούμενό του. Τον άφησε έκθετο. Γυμνό.

Οι δανεικές ζωές είναι κάτι που δεν μας ανήκει. Αργά ή γρήγορα κάποιος μας τις ζητά πίσω, τις απαιτεί. Σε άλλη περίπτωση απλώς έρχεται μια αποφράδα μέρα που το παραμύθι αποκαλύπτεται, και ο Παράδεισος γίνεται έρημος, και ψυχορραγεί. Με τον ίδιο τρόπο, για παράδειγμα, κι ένα όμορφο μα ξένο ρούχο κάποτε οφείλει να επιστρέφεται. Και αν δεν επιστραφεί, είναι βέβαιο πως, με κάποιο τρόπο, αργά ή γρήγορα, κάτι θα συμβεί και θα μαθευτεί τελικά πως ανήκει σε κάποιον άλλον. Ο σπάνιος και μυστήριος άντρας ήταν ένας πύργος από τραπουλόχαρτα, παρότι άφηνε να εννοηθεί πως ήταν φτιαγμένος από τσιμέντο. Η περσόνα του ήταν πρόχειρη και παροδική. Οι ιστορίες του ήταν αντιγραμμένες. Οι προτάσεις του εικονικές. Ο χαρακτήρας του επινοημένος και φαύλος. Το δόσιμό του ρηχό. Ο πλούτος του κάλπικος. Ο συναρπαστικός εαυτός του ψεύτης και λειψός.

Συν τοις άλλοις, ο σπάνιος και μυστήριος άντρας συντηρούσε την πείνα των άλλων σκάρτα υλικά. Καλλιεργούσε εκτάσεις πάνω σε ανθρώπινα μυαλά, κλέβοντας σπόρους από ξένα χωράφια. Τους παρουσίαζε για πρωτότυπη τροφή, ολόδική του, και κατάφερνε να γίνεται πιστευτός. Κατά βάθος όμως, ήταν ολόκληρος μια απελπισία. Ακόμα και τα δώρα που του χάριζαν οι άνθρωποι τα ανακύκλωνε παρουσιάζοντάς τα ως δικές του προσφορές αγάπης. Ποτέ δεν υπολόγισε για παράδειγμα πως κάποιο από αυτά, θα μπορούσε με σκανδαλώδη και εντελώς απρόσμενο τρόπο, να καταλήξει κάποτε στα χέρια του αρχικού του αποστολέα με παραχαραγμένη υπογραφή.

Όμως ο Μέρφυ είναι πολύ άτακτο παιδί, και αγαπά τις φάρσες και τους φαύλους κύκλους. Προηγουμένως, βέβαια, φροντίζει να μας έχει προειδοποιήσει, και είναι δικό μας θέμα να έχουμε ανοιχτά αυτιά. Παίζοντας λοιπόν ένα διπλό παιχνίδι στο σπάνιο και μυστήριο άντρα, κάποια μέρα ο Μέρφυ άφησε την αλήθεια να φανεί και έκανε να πάει στραβά το σχέδιό του. Η δανεισμένη ζωή, οι ξένες εμπειρίες, η κλεμμένη προσωπικότητα και να ανακυκλωμένα δώρα της αφοσίωσης και της πίστης κάποιων αφελών, έσπασε ο διάολος το ποδάρι του και τελικά δεν τον κάλυπταν με την παραμικρή αίγλη. Δεν του χάριζαν γοητεία και μοναδικότητα. Δεν ήταν άσσοι στο μανίκι αλλά αξιολύπητα πειστήρια της άδειας του ζωής.  Εξαπατώντας τους άλλους με ξένα προνόμια, ανακυκλώνοντας αρετές και χάρες που από κάπου είχαν κλαπεί, κατάφερνε για κάμποσο καιρό να είναι ο Βασιλιάς του τρακ τους.
Από εκείνο το ηλιόλουστο πρωί που ο Μέρφυ ξύπνησε με κέφια, ο δήθεν σπάνιος και μυστήριος άντρας από πρόσωπο λατρείας και μοναδική ευχή μετατράπηκε απλώς σε ένα τρυφερό, αξιοθρήνητο, βρώμικο κουρέλι.

 —

 

 

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Μαΐου 2, 2014, in Χωρίς κατηγορία and tagged , , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

Αρέσει σε %d bloggers: