Bondage

petritsi15_5_14

.

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στις 15 Μαΐου 2014, στη στήλη «Ιστορίες της Πέμπτης», στις Στάχτες)

.

Στην αυλή του σπιτιού ο άντρας έχει ξαπλώσει κάτω από το αυτοκίνητο και προσπαθεί να διορθώσει μια βλάβη. Με μια αδέξια κίνησή του, το κατσαβίδι του τρυπάει το χέρι. Ο άντρας το πετάει δίπλα του στο χιόνι και αρχίζει να γλύφει την παλάμη του βρίζοντας. Στο παράθυρο εμφανίζεται το κεφάλι μιας γυναίκας. Είναι μακιγιαρισμένη, χτενισμένη και ντυμένη όπως στη δεκαετία του ’60.-Έλα μέσα. Είναι ανώφελο, ποτέ δεν πρόκειται να πάρει μπρος.

-Περίμενε, νομίζω πως αυτή τη φορά θα δουλέψει.

-Κάνει κρύο. Έλα μέσα. Δεν θα δουλέψει ποτέ σου λέω! Φυλακισμένοι θα μείνουμε για πάντα…

Ο άντρας σηκώνεται, μπαίνει στο σπίτι και αρχίζει να ξεπλένει το χέρι του στο νεροχύτη. Η γυναίκα κάθεται στον καναπέ και τον κοιτάζει. Δείχνει αυστηρή. Ο άντρας αποφεύγει να την κοιτάξει στα μάτια. Το σπίτι είναι επίσης διακοσμημένο όπως στη δεκαετία του ’60. Η λουλουδένια ταπετσαρία είναι από το ίδιο ύφασμα με την κορδέλα των μαλλιών της. Ο καναπές είναι λαχανί όπως το φόρεμά της. Ο άντρας φοράει πορτοκαλί πουλόβερ και στενό μαύρο παντελόνι. Στα μαλλιά του γυαλίζουν ίχνη μπριγιαντίνης. Κάθεται σε μια πορτοκαλί πολυθρόνα και κοιτάζει τη γυναίκα. Φαίνεται να νιώθει ένοχος, μπορεί και κάπως απελπισμένος. Τα πρόσωπά τους είναι σαν κέρινα.

-Εσύ φταις που δεν θα φύγουμε ποτέ από δω μέσα!…

-Εσύ θέλησες να πιάσουμε αυτό το σπίτι, καλή μου, εγώ απλώς συμφώνησα.

-Κι αυτό το σαράβαλο, δεν θα φτιαχτεί ποτέ! Για πάντα κολλημένοι σε αυτή την ακινησία θα μείνουμε!

-Θα το φτιάξω. Άσε με να δοκιμάσω μια τελευταία φορά αύριο, μόνο αυτό σου ζητάω.

-Βαρέθηκα να ελπίζω μάταια. Τελευταία φορά, αύριο. Αν και το αποτέλεσμα το γνωρίζουμε ήδη…

Εκείνη τη στιγμή ακούγονται βήματα. Πολύ δυνατά. Το έδαφος τρέμει σαν να γίνεται σεισμός. Το ζευγάρι σηκώνεται πανικόβλητο. Κάθονται σε δυο πολυθρόνες, ο ένας δίπλα στον άλλο, και δένουν τις ζώνες ασφαλείας τους. Οι πολυθρόνες στερεώνονται στο πάτωμα με ειδικά δερμάτινα λουριά που τις εμποδίζουν να μετακινούνται. Όπως και όλα τα υπόλοιπα έπιπλα του σπιτιού. Τα μπιμπελό είναι κολλημένα πάνω στα ράφια. Τα κάδρα στους τοίχους επίσης.

Περιμένουν. Η στιγμή φαντάζει αιώνια.

Σε ένα σπίτι στην Γροιλανδία, μια κοπέλα βγαίνει από το μπάνιο. Στο κεφάλι της είναι διπλωμένη σαν τυρμπάν μια λευκή πετσέτα. Το σώμα της είναι τυλιγμένο σε μία παρόμοια. Πλησιάζει στο ράφι πάνω από το τζάκι, παίρνει στο χέρι της την κρυστάλλινη μπάλα με το σπιτάκι και την αναποδογυρίζει. Έπειτα παρατηρεί το χιόνι να πέφτει απαλά πάνω στο μικροσκοπικό σπίτι και να κατακάθεται πάνω στην σκεπή και στον κήπο.

Ένα πορτοκαλί αυτοκίνητο με λαχανί καθίσματα είναι παρατημένο μπροστά στο σπίτι. Από το παράθυρο του σαλονιού διακρίνονται οι μικροσκοπικές φιγούρες ενός ζευγαριού που κάθεται σε δυο πολυθρόνες. Η κορδέλα στα μαλλιά της γυναίκας είναι ίδια με την ταπετσαρία του δωματίου. Όλα μέσα στην κρυστάλλινη μπάλα θυμίζουν δεκαετία του ’60. Αυτό είναι το αγαπημένο παιχνίδι της κοπέλας. Πλησιάζει και κοιτάζει από κοντά τη χιονόμπαλα. Μέσα από το γυαλί το μάτι της διακρίνεται παραμορφωμένο, εφιαλτικά μεγάλο. Το παιχνίδι αυτό είναι το μόνο πράγμα που κληρονόμησε από τη μητέρα της.

Μέσα στο σπίτι με την λουλουδάτη ταπετσαρία όλα έχουν ησυχάσει. Το ζευγάρι κάθεται ακόμα στις πολυθρόνες με τις ζώνες ασφαλείας δεμένες. Κοιτάζονται αμίλητοι και περιμένουν να σταματήσει το χιόνι που αραιώνει έξω από το παράθυρο. Το πάτωμα δεν τρέμει πια. Ο σεισμός πέρασε. Μπορούν πλέον να λύσουν τα λουριά τους.

Η κοπέλα με το λευκό τυρμπάν ανοίγει το παράθυρο και κοιτάζει προς το βάθος του χωραφιού. Όλα είναι χιονισμένα. Στην άκρη της λίμνης διακρίνει ένα αγόρι που προσπαθεί να επιδιορθώσει μια βάρκα. Ο ουρανός είναι συννεφιασμένος και το τοπίο έρημο.

-Έλα μέσα! Θα σε πιάσει το καινούριο χιόνι και μετά δεν θα μπορείς να κάνεις βήμα, του φωνάζει. Έλα να παίξεις με την κρυστάλλινη σφαίρα μου, είναι πιο διασκεδαστικό!

Εκείνος στρέφεται προς το μέρος της και της φωνάζει κάτι που δεν ακούγεται. Μετά από λίγο η κοπέλα κλείνει το παράθυρο και ο νεαρός σηκώνεται και αρχίζει να περπατά προς το σπίτι. Μικρές νιφάδες χιονιού πέφτουν μαλακά γύρω του. Σαν ψεύτικες.

©ΜαρίαΠετρίτση
Εικόνα: “Bondage” by Ater Crudus on Flickr, via Creative Commons

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Μαΐου 15, 2014, in Στάχτες and tagged , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: