Αόρατη Ομορφιά

d4277-staxtes-bottom_b(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στις Στάχτες στις 23 Σεπτεμβρίου 2015)

Γνωριστήκαμε ένα απόγευμα που ήρθε στο κομμωτήριο που δουλεύω να αφήσει ένα πακέτο. Εκείνη τη στιγμή κατέβαζα ρολά, δεν περίμενα κόσμο. Υπέγραψα την απόδειξη της μεταφορικής και παρέλαβα τα νέα δείγματα χρωμοσαμπουάν και τις χτένες. Με ρώτησε τι σήμαινε το όνομα του μαγαζιού: Κομμωτήριο η Αόρατη Ομορφιά. Του εξήγησα πως ονομάστηκε έτσι επειδή οι γυναίκες που χτενίζονταν σε μας ανακάλυπταν για πρώτη φορά την κρυφή ομορφιά τους. Μια ομορφιά που δεν ήξεραν καν πως υπήρχε πάνω τους, εμείς όμως είχαμε τον τρόπο να την αναδείξουμε και να τους αλλάξουμε τη ζωή. Φάνηκε να διασκεδάζει με την απάντησή μου και με ρώτησε αν ήθελα να με συνοδέψει ως το σπίτι μου. Δέχτηκα επειδή τον βρήκα συμπαθητικό και επειδή ήμουν τρομερά κουρασμένη.
Παρόλο που περίμενα ένα βαν με λογότυπο κούριερ, το αυτοκίνητό του ήταν μια συλλεκτική Κάντιλακ. Βγήκαμε στην παραλιακή. Οδηγούσε γρήγορα. Δίπλα μας ένα ακίνητο ηλιοβασίλεμα έστεκε κολλημένο σαν διαφημιστική αφίσα. Τον ρώτησα πώς γινόταν να τρέχουμε με εκατό και η σκηνή του ηλιοβασιλέματος να μην κινείται. Γέλασε και επιτάχυνε. Το ηλιοβασίλεμα δίπλα στην ακρογυαλιά δεν μετακινήθηκε ούτε χιλιοστό κι ας μετρούσαν τα χιλιόμετρα. Ταξιδεύαμε μέσα σε ένα πόστερ. Στον ουρανό δεν πετούσαν καν πουλιά. Σκέφτηκα πως αν κάναμε πρόβα για διαφήμιση ταξιδιωτικού γραφείου με σπέσιαλ πακέτα τουριστικών προορισμών το ντεκόρ θα ήταν σίγουρα κάτι τέτοιο.

«Σε πειράζει να κάνουμε μια στάση στο καθαριστήριο;», με ρώτησε κάτω από ένα ακίνητο μωβ σύννεφο.

Δεν με πείραζε και του το είπα. Εξάλλου στο σπίτι δεν με περίμενε κανείς. Σταματήσαμε μπροστά από ένα κατάστημα με μια ασπρόμαυρη επιγραφή: Στεγνοκαθαριστήριο Το Πεπρωμένο. Το ηλιοβασίλεμα διαδέχτηκε στο οπτικό μας πεδίο μια πλαγιά γεμάτη κέδρους και κυπαρίσσια. Πάλι σε στυλ αφίσας. Ο ουρανός είχε σκοτεινιάσει κάπως, αλλά και πάλι η ορατότητα ήταν ικανοποιητική. Ο αέρας μύριζε λακ και λουλάκι. Για κάποιον ανεξήγητο λόγο μου ήρθε όρεξη για γρανίτα φράουλα – ίσως επειδή στο στόμα μου είχα μια γλυκόπικρη γεύση, αλλά δεν μίλησα. Έκρινα πως δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή.
Κατέβηκε, μου άνοιξε την πόρτα και με περίμενε να βγω. Μπήκαμε μέσα και καλησπέρισε τον χοντρό Μεξικάνο πίσω από το ταμείο. Ζήτησε τα ρούχα μιας κυρίας Τζουν και του έδωσε την απόδειξη. Ο Μεξικάνος πάτησε ένα κουμπί και οι κρεμάστρες με τα καθαρά άρχισαν να στροβιλίζονται πάνω από το κεφάλι του. Όταν έφτασε στον σωστό αριθμό ξεκρέμασε ένα ταγιέρ στο χρώμα που έχει το τσόφλι του αυγού και το έτεινε στον συνοδό μου.
Παρατήρησα πως ενώ όλα τα ρούχα ήταν καλυμμένα με πλαστικό, σε μια κρεμάστρα υπήρχε ένα κόκκινο φόρεμα χωρίς περίβλημα. Γυμνό ύφασμα. Ο Μεξικάνος έπιασε το βλέμμα μου και με ρώτησε αν μου αρέσει. Είπα πως ναι και αναρωτήθηκα γιατί ήταν ξεσκέπαστο.

«Το άφησε πριν εκατό χρόνια μια πελάτισσα εδώ», είπε, «και δεν πέρασε ποτέ να το πάρει. Σας το χαρίζω».

Κατευθύνθηκα προς το πίσω μέρος της ηλεκτρικής κρεμάστρας που εκτελούσε και χρέη παραβάν σε περιπτώσεις σαν την δική μου. Έβγαλα τη στολή μου και φόρεσα αμέσως το κόκκινο φουστάνι. Κατόπιν κρέμασα τη στολή μου στην κρεμάστρα του φορέματος, βγήκα στο διάδρομο και επιστρέψαμε στο αμάξι του.
Όταν φτάσαμε στο σπίτι μου με ρώτησε αν μπορούσε να ανέβει για έναν καφέ. Δέχτηκα αμέσως παρότι οι νυχτερινές επισκέψεις αγνώστων δεν ήταν ποτέ στις συνήθειές μου. Με αυτόν όμως ένιωθα διαφορετικά. Ήταν σαν να επρόκειτο για το πιο φυσικό πράγμα στον κόσμο.
Μπαίνοντας στο σαλόνι είδα πως οι φίλοι μου, ο Έηπριλ, ο Μαρτς και Όγκουστ είχαν στήσει μια αυτοσχέδια σκηνή όπου έπαιζαν μουσική. Το σαλόνι ήταν αγνώριστο. Από παντού κρέμονταν χάντρινες κουρτίνες. Στο φως των προβολέων τα κρυσταλλάκια τους γυάλιζαν παρανοϊκά. Όλα ήταν παραισθητικά ωραία.
«Τι μουσική! Θέλεις να χορέψουμε;», με ρώτησε ο συνοδός μου.
«Δεν ξέρω να χορεύω τανγκό», παραδέχτηκα.
Σα να μην άκουσε την απάντησή μου δίπλωσε τα δάχτυλά του γύρω από τον αγκώνα μου και με τράβηξε στο κέντρο του δωματίου. Αρχίσαμε να χορεύουμε ένα σπαρακτικό τανγκό και τότε ανακάλυψα πως ήμουν εξαιρετική χορεύτρια. Ήξερα όλα τα βήματα και μάλιστα κινούμουν με αξιοσημείωτο πάθος. Όπως και ο συνοδός μου.
Χορέψαμε μέχρι να τελειώσει το τραγούδι και κλείσαμε τη βραδιά της συνάντησής μας με ένα μακρόσυρτο αργεντίνικο φιλί. Έφυγε με τον ίδιο απλό τρόπο που είχε έρθει και πάλι όλα φάνταζαν απολύτως φυσικά.
Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά με το καινούριο μου κόκκινο φόρεμα, αποφάσισα να βάψω το κομμωτήριο ροζ και να βάλω στην είσοδο του μαγαζιού ένα μηχάνημα για γρανίτα.

*
©Μαρία Πετρίτση

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Σεπτεμβρίου 24, 2015, in Στάχτες and tagged , . Bookmark the permalink. 2 Σχόλια.

  1. η απροσμέτρητη ευκολία της κοινοτοπίας

    σας παρακαλώ πολύ να δώσετε τους χαιρετισμούς μου στους φίλους σας (Έηπριλ, Μαρτς και Όγκουστ). πολύ σας ζηλεύω που έχετε τέτοιους φίλους (και που παίζουν μουσική) …

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: