>3

bibliotheque31

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην Bibliotheque στις 12 Οκτωβρίου 2016)

Τι ειπώθηκε μεταξύ μας και τι ώρα ήταν, τι φορούσαμε εκείνη τη στιγμή, πού καθόμασταν, πόσα τσιγάρα είχαμε καπνίσει.

Μαγνητάκια στο ψυγείο – Βαρκελώνη, Αθήνα, Παρίσι, Λονδίνο, Άμστερνταμ, Μαγιόρκα, Βερολίνο – και εικόνες μιας παλιότερης ζωής σε ράγες και αερογραμμές.

Το ίδιο δωμάτιο γέμισε με τόσες διαφορετικές ιστορίες. Πού να χωρέσουν όλα αυτά, ποιος να ξέρει;

Χαμόγελα και τόποι που θυμόμαστε καλά πόσο αγαπήσαμε, κομματάκια ζωής που πέρασε γλυκά και αστραπιαία.

Το χέρι σου στο χέρι μου, στο άλλο χέρι μια σημαιούλα παιδική, ή ένα γεροντικό μπαστούνι.

 

Πότε παύει κάποιος να αγαπά; Πότε συμφιλιώνεται με την ιδέα της απώλειας; Πότε μεγαλώνει; Πότε ό, τι έχει του αρκεί για να μην θέλει τίποτε άλλο;

Όσα μας έφταναν παλιά, τώρα βγάλαμε στα πόδια φτερά, τρέχουμε γρήγορα, και δεν μας φτάνουν.

Τα προσπερνάμε λοιπόν κι έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Δεν είναι πια τόσο σπουδαία. Μπορούμε και χωρίς.

Αεροπορικά και ακτοπλοϊκά εισιτήρια, ρούχα ξεχασμένα στην κρεμάστρα, ένα σημείωμα με μπλε στυλό, μια μυρωδιά που δεν λέει να φύγει από το χώρο.

«Σ΄αγαπώ». «Χρόνια πολλά». «Σε ευχαριστώ που μ’ αγαπάς όπως είμαι κι όπως δεν είμαι». «>3».

Φωτογραφικά περιστατικά στον τοίχο, στημένα λες και πάνε για εκτέλεση, να τα στολίζουμε μετά με άνθη, στεφάνια και κορδέλες φωσφοριζέ ή λαστιχάκια.

Αναμνηστικές επαναλήψεις φράσεων, χειρονομιών, τόνων μιας ωραίας φωνής, φλασιές που σκάνε σαν βεγγαλικά στο πίσω μέρος του αυχένα.

Τι είχαμε, τι χάσαμε, απλώς τα ξεπεράσαμε.

Είμαστε γενναίοι, αποφασιστικοί, γουώριορς, τίποτε δεν μας λυγίζει.

Άνθρωποι ατσαλάκωτοι και σκληροί απέναντι σε ανθρώπους που έχουν διαρκώς στα μάτια νερό, κι ένα ελαφρύ τρέμουλο στα χέρια.

 

Χαμένα κλειδιά για σπίτια που δεν πρόλαβαν να μοιραστούν, στο μπρελόκ ένα γούρι σε σχήμα ζαριού και μια μικρή Γιαπωνέζα Eriko.

Πόσα φθινόπωρα έρωτα στα χρόνια της χολέρας θα γιορτάζαμε φέτος; Ποια ήταν τα φωτεινότερα σημεία του καιρού; Τι χρώμα είχαν;

Πέθανε η Σούκου αυτό το Σεπτέμβριο, κι ούτε το ζαχαρόνερο ούτε οι υποσχέσεις αιώνιας αγάπης κατόρθωσαν να αναστήσουν τις γέρικες ρίζες της.

Πέθανε η Σούκου, και συνάμα άλλοι πολλοί.

 

Οκτώβριος και κάνει κρύο.

Δεν κοιτάμε πια τι καιρό κάνει στις διάφορες πόλεις μας, ντυνόμαστε αναλόγως την εντύπωση που αφήνει πάνω μας η ψύχρα στις εννιά το πρωί στο μπαλκόνι.

Στεγνώνουμε μέσα κι έξω μας σε πόλεις γεμάτες βροχή.

Δεν φοβόμαστε τα κενά αέρος, τα ψυχικά κενά, τα κενά στο ημερολόγιο πρόγραμμά μας.

Δεν κοιτάμε γύρω ούτε μέσα μας, κι ούτε ακολουθούμε σαγηνεμένοι το μονοπάτι που αφήνει πίσω του το άρωμα ενός περαστικού.

Η εποχή της μυστικής μαγείας που είχαμε την εντύπωση πως πετύχαμε, ήταν λίγη, υποκριτική.

Είχε προδιαγεγραμμένη ημερομηνία λήξης, κι όποιος πίστεψε στην άυλη αιωνιότητα ενός παθιασμένου «για πάντα» έχει τώρα το ελεύθερο να κλάψει και να χτυπηθεί.

Στο κάτω κάτω, τι πειράζει;

 

Τίποτε δεν θα αλλάξει στη ροή του κόσμου αν τα μάτια ενός δημοσίου υπαλλήλου θολώνουν πάνω απ’ τα Εξέλ, ή αν μια φοιτήτρια στην άκρη μιας μεγάλης πόλης ξεχάσει να ταΐσει τη γάτα της για τρεις μέρες. Τίποτε δεν θα γίνει χειρότερο ή καλύτερο αν παραιτηθούμε από τις συνήθειες που μας φαίνονταν ακριβές κι όμως η φτήνια τους μας πόνεσε ένα πρωί σαν απαίσιο χαστούκι. Τίποτε δεν θα πετύχουμε αν πούμε τα λόγια που μας μουδιάζουν τη γλώσσα και την ψυχή εις ώτα μη ακουόντων.

 

Οι ολικές ανατροπές και τα μεγάλα σχέδια είναι παιδιά της φαντασίας των ρομαντικών.

Ή των τεχνοκρατών που ξέρουν να υπολογίζουν.

Και ξέρουν πως τα πάντα είναι διαπραγμάτευση, παζάρι, συμφωνία, τόσα δίνω, πόσα θες.

Πάρε ψωμί και δώσμου μέλι.

Σου δίνω την τέχνη που ξέρω να ασκώ στα σώματα, φέρε μου το αξίωμα που θα με κάνει αναγνωρίσιμο στον κόσμο.

Σύρε κι έλα στην αγάπη μου, πάρε δώσε το τρένο κι ο καρδιακός παλμός μου.

Τι ειπώθηκε μεταξύ μας και τι ώρα ήταν, τι φορούσαμε εκείνη τη στιγμή, πού καθόμασταν, πόσα τσιγάρα είχαμε καπνίσει.

Δεν ξέρουμε, δεν θυμόμαστε, ξεχάσαμε, δεν πρέπει καν να το συζητάμε.

 

Αυτό το φθινόπωρο που πέθανε η Σούκου και άλλοι πολλοί, μια αιφνίδια λύπη σαν χαμηλό βαρομετρικό έφερε τα σύννεφα λίγο πιο κοντά στον κόσμο.

Ήρθε ο καιρός να ξεχάσουμε τα αξέχαστα καρέ, τις συζητήσεις, τα σχέδια για μια αλλιώτικη ζωή, την υφή του χεριού ή του λαιμού, την ένταση της φωνής στο «χύνω».

 

Ας επικεντρωθούμε σε κάτι πρακτικότερο και σαφώς λιγότερο οδυνηρό, ακόμα και στην ενδεχόμενη ακύρωσή του.

Στα δελτία καιρού, στις συνταγές μαγειρικής, στο καινούριο μας εξώφυλλο, στα φτηνά αεροπορικά εισιτήρια, στις βόλτες του Σαββάτου το πρωί, στη λέξη που μας είπε ένα παιδί, σε ένα ποίημα που έγραψε κάποιος που μας αρέσει.

Ας επικεντρωθούμε σε πράγματα σαν αυτά.

Σαν να κρέμεται από όλα αυτά το πιο καίριο Ναι ή το Όχι της ζωής μας.

 

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Οκτωβρίου 12, 2016, in Bibliotheque. Bookmark the permalink. 1 σχόλιο.

  1. Παράθεμα: >3 | ungratefulassassin7*

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: