Αρχεία Ιστολογίου

Δεκαπενταύγουστος

.

Για να κατανοήσεις ένα θαύμα πρέπει πρώτα να το πιστέψεις. Και αφού το πιστέψεις, πρέπει να το αφήσεις να συμβεί. Αυτή είναι η τελευταία (δι)έξοδος του καλοκαιριού. Ενός πρωτοφανούς καλοκαιριού που τελειώνει. Μαζί του και τα θαύματα που δεν καταλάβαμε αν, πώς και γιατί συμβαίνουν. Δεκαπενταύγουστος. Χρόνια – και θαύματα – πολλά σε όλους.

66 τολμηρές υποσχέσεις

.

Τσιγαράκι;…

.

Homework for dreamers

 

Μου είπε μια μέρα: «Θέλω να σου βάλω μια άσκηση για το σπίτι».

Αναρωτήθηκα τι να εννοούσε.

Είπε λοιπόν: «Θέλω όταν είσαι μόνη σου να σκέφτεσαι ό, τι πιο απίθανο μπορείς να βάλεις με το νου σου. Απίστευτα πράγματα, υπερβολικά, που να μη μπορούν να συμβούν ποτέ. Εσύ όμως να τα σκέφτεσαι σα να συμβαίνουν πραγματικά εκείνη τη στιγμή και να νιώθεις καλά. Δεν έχει σημασία πόσο παράλογα είναι. Την ώρα που θα τα σκέφτεσαι, εσένα θα σου συμβαίνουν».

Ήταν το πιο χρήσιμο homework που μου βάλανε ποτέ. Χάρη στην επιμέλειά μου κάθε τόσο ζω εξωφρενικές περιπέτειες. Πραγματικά. Κι ας ήρθε μετά να με μαλώσει εκείνη τη φορά που χρησιμοποίησα σκηνές από το παρελθόν σα να τις ζούσα άξαφνα επιτόπου…

Urban decay

urban_decay

Διάλογος μέσα σε ταξί

-Πού πας;

-Ακαδημίας και Ιπποκράτους.

-Από πού έρχεσαι;

-Βρυξέλλες.

-Είναι καλά εκεί;

-Έτσι κι έτσι, όπως παντού.

-Τι σε χαλάει δηλαδή στο Βέλγιο;

-Οι ανθρώπινες σχέσεις.

-Και γιατί δε γυρνάς; Δεν σ’ αρέσει η Ελλάδα;

-Μ’ αρέσει.

-Τότε; Τι σε χαλάει εδώ;

-Οι ανθρώπινες σχέσεις.

—————————————————————————————————————————

Διάλογος μέσα σε ψιλικατζίδικο

-Αυτά κι ένα Μάρλμπορο Λάιτς παρακαλώ. Όχι, Μάρλμπορο Λάιτς ήθελα…

-Άλλαξες μάρκα; Φίλιπ Μόρρις δεν κάπνιζες;

-Ε… ναι… καμιά φορά κάνω λίγο πιο βαριά, έτσι για την ευχαρίστηση.

-Κάνε μου κι εμένα ευχαρίστηση λοιπόν. Μην αλλάζεις μάρκες κάθε τόσο, χάνω χρόνο να αλλάζω τα πακέτα που προτιμούν οι πελάτες.

—————————————————————————————————————————

Διάλογος μέσα σε εστιατόριο-καφενείο του κέντρου

-Μπορείτε να με πληρώσετε;

-Φυσικά. Παίρνετε κάρτα;

-Μόνο μετρητά.

-Μπορείτε να περιμένετε να γυρίσει αυτός που καθόμαστε μαζί τότε; Δεν έχω μετρητά, έχω μόνο κάρτα.

-Πόση ώρα θα κάνει;

-Κάνα δεκάλεπτο…

-Άλλη φορά να κρατάτε όλοι λεφτά πάνω σας. Όταν πάμε να φάμε και να πιούμε πρέπει να έχουμε να πληρώσουμε! Μετρητά!

-Ο καθένας ξεχωριστά;

-Ο καθένας ξεχωριστά. Όταν και αν γυρίσει κάντε μου νόημα να έρθω να πληρωθώ.

-Μάλιστα Φράου.

-…

—————————————————————————————————————————

Καργιόλα ζωή

kargiola

-Κάπως είμαι σήμερα.

-Τι έχεις;

-Αναρωτιέμαι. Θα με δεις να μεγαλώνω άραγε;

-Σε βλέπω ήδη να μεγαλώνεις.

-Όταν έμαθα πως έφυγε ο Δημήτρης δεν πίστευα στα αυτιά μου.

– Αυτόν δεν τον είδε κανείς να μεγαλώνει, έχεις δίκιο…

-Καργιόλα ζωή.

– Καργιόλα. Επίσης, τόσα χρόνια γουστάρω τον Τζίμη μα τίποτα…

– Τυχαίνει να είναι παντρεμένος με τη Ζωή, όπως ξέρεις.

– Ναι, ξέρω. Ξέρω… Καργιόλα Ζωή…

-Καργιόλα.

Το παιχνίδι των ερωτήσεων δεν σταματά πουθενά

παπαϊωάννου

– Ο Στάινμπεκ έπινε ουίσκι, η Νοτόμ ορκίζεται στο νέκταρ μιας παγωμένης Veuve Cliquot, ο Μπουκόφσκι τσάκιζε τα κοκκινέλια, η Σαγκάν κυκλοφορεί σε κάθε σελίδα με ένα ποτήρι λευκό κρασί στο χέρι, ο Ρεμπώ ζούσε διαρκώς μεθυσμένος, ο Αλκαίος έλεγε «Εν οίνω αλήθεια», ο Σαίξπηρ εμπνεόταν μόνο υπό την επήρεια αλκοόλ, ο Καμύ άφηνε το ποτό να ξυπνήσει μέσα του το θαυμαστό κτήνος, ο Μπωντλέρ φώναζε «μεθύστε!». Όλοι οι συγγραφείς που θαυμάζω περπατάνε χεράκι χεράκι με το αλκοόλ. Μα καλά, όλοι οι ξεχωριστοί άνθρωποι είναι υποχρεωτικά αλκοολικοί;

-Υπήρχε κι ένας που δεν έπινε!

-Ποιος;

-Ο Χίτλερ.

—————————————————————————————————————–

– Ο Τζακ Άμποττ σκότωσε έναν συγκρατούμενό του στη φυλακή με μαχαίρι. Ο Βασιλιάς Δαβίδ δολοφόνησε την ερωμένη του. Ο Κρίστιαν Μπάλα σκότωσε τον εραστή της γυναίκας του. Ο Τζακ ο Αντεροβγάλτης ξεκοίλιαζε τις πόρνες του Λονδίνου και μετά τους έγραφε ποιήματα στα κρυφά του ημερολόγια. Ο Κοκτώ βάζει τους ήρωές του να σκοτώνουν κατά συρροή. Ο Καμύ δολοφονεί Άραβες μεταμφιεσμένος σε Μερσώ. Ο ντε Σαντ δολοφονεί βασανίζοντας αθώες κορασίδες. Ο Μπατάιγ κάνει εκτρώσεις. Μα καλά, όλοι οι μεγάλοι συγγραφείς είναι φονιάδες;

– Είδες; Κάνουν παρέα μεταξύ τους, τα καθάρματα. Φονιάδες που καίγονται στην Κόλαση.

-Καλά, έντιμοι άνθρωποι δεν υπάρχουν; Αυτοί με ποιους κάνουν παρέα;

-Υπάρχουν. Έντιμοι είναι οι πολίτες όπως εσύ, εγώ, η κατατονική γειτόνισσα με τις τρεις απόπειρες αυτοκτονίας στο παρελθόν της, ο σπιούνος μπακάλης που ξέρει ποιος κεράτωσε ποια πριν καν συμβεί το κεράτωμα, ο κλέφτης ασφαλιστής του αυτοκινήτου σου που σε άφησε τις προάλλες στα κρύα του λουτρού μέσα στην εθνική, ο οργισμένος οδηγός του λεωφορείου που σε πάει το πρωί στη δουλειά και φρενάρει στο παρά πέντε για να φρικάρει τον μπροστινό του, η αγάμητη καθηγήτρια που παιδεύει το γιο μας με την καλλιγραφία της, η συντετριμμένη ξανθιά τηλεπαρουσιάστρια που αναγγέλλει με θλιμμένο ύφος μια νέα τρομοκρατική επίθεση στη Ρηγίλλης, ο πνευματικός σου που σε συμβουλεύει να μην χαϊδεύεις το σώμα σου γιατί είναι αμαρτία και θα κολαστείς, ο πρωθυπουργός που κάνει «το παν» για να ξαναφυτευτούν δέντρα στα καμένα, η εφορευτική επιτροπή που αν σε πιάσει να αντιγράφεις σε αποκλείει από το διαγωνισμό, η μαμάδες που φοβερίζουν τα παιδιά τους με το «Γύφτο» αν δε φάνε όλο το φαγάκι τους, ο ιδιοκτήτης της Φολκσβάγκεν που σου κάνει καλύτερη τιμή αν δεχτείς να κάνεις μια διαφήμιση στην εταιρεία του, ο Ψινάκης που δίνει ελπίδα στα νέα ταλέντα, ο Καρατζαφέρης που θα πέθαινε για την πατρίδα του αφού πρώτα ξεκοιλιάσει έναν Αλβανό. Υπάρχουν λοιπόν έντιμοι άνθρωποι. Εμείς! Κι όλοι κάνουμε παρέα μεταξύ μας, σε αυτό τον επίγειο παράδεισο, χωρίς να έχουμε κανένα κρίμα στο λαιμό μας.

—————————————————————————————————————–

-Χάλια η σημερινή κοινωνία. Τα παιδιά είναι παχύσαρκα, οι έφηβοι ναρκομανείς, οι γονείς έχουν χοληστερίνη και καταπίνουν ψυχοφάρμακα. Είναι δυνατόν στην κοινωνία της αφθονίας να μην μπορούμε να ελέγξουμε τι καταναλώνουμε;

– Ελέγχανε τι κατανάλωναν όσοι ζούσαν στην κοινωνία της στέρησης. Η μητέρα μου δοκίμασε καραμέλα για πρώτη φορά σε ηλικία οκτώ ετών. Κρέας τρώγανε μία φορά το μήνα, λόγω οικονομικής δυσχέρειας. Τυρί πήζανε από την κατοικίδια κατσίκα. Σύκα κόβανε από τη συκιά του κήπου και θαλασσινά έτρωγαν μόνον όταν η τράτα του παππού έβγαζε ψαριά. Αυτοί όμως δεν ζούσαν στην κοινωνία της αφθονίας, περάσανε Κατοχή.

Δυνατές συγκινήσεις

calvin_

-Καλά, το καινούριο Κάλβιν με κάνει να νιώθω άλλος άνθρωπος. Το φοράω και πετάω. Πολύ σέξι.

-Πάλι καλά που το πήρες, σώθηκες!  Κι εγώ μόνο αυτό φοράω. Δε μου λες, είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;

-Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε. Εσύ είσαι έτοιμη να γλεντήσουμε;

 -Είμαι έτοιμη να γλεντήσουμε!

Μπήκαν στην αίθουσα 8 του σινεμά Toison d’ Or, με ανάλατο ποπ κορν και κόκα λάιτ στο χέρι, κάθισαν στα μεσαία καθίσματα, κοντά στο κέντρο, και περίμεναν να αρχίσει η ταινία. Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η ζωή τους θα γινόταν ένα γλέντι μοναδικό. Οι πρωταγωνιστές φορούσαν Κάλβιν, μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν όμως πολύ καλή παρέα μεταξύ τους πάνω στους βελούδινους καναπέδες του στούντιο και μετά επέστρεφαν ο καθένας σπίτι του σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.

Για μία ώρα κι ενενήντα λεπτά η καρδιά τους χτυπούσε δυνατά κάτω από τη μεγάλη οθόνη. Έγιναν κι αυτές δύο πρωταγωνίστριες με Κάλβιν που μιλούσαν ελάχιστα, έκαναν στενή παρέα με το υπόλοιπο καστ της ταινίας πάνω στους γκριζωπούς καναπέδες και μετά επέστρεψαν σπίτι τους σα να μην είχε συμβεί το παραμικρό.

Έβγαλαν τη διαδρομή αμίλητες. Έξω από τα νοτισμένα τζάμια η πόλη ήταν κατάφωτη και το στομάχι τους ακόμα κάπως αναστατωμένο από την υπερένταση των βελούδινων καναπέδων και των στενών τζιν. Λίγο πριν σταματήσει το λεωφορείο στη γνωστή στάση, μια φωτισμένη διαφημιστική αφίσα με την καινούρια  χειμερινή συλλογή denim του Calvin Klein που υποσχόταν δυνατές συγκινήσεις αναβόσβηνε σαν ελαττωματική λάμπα-παγίδα για τις μύγες.

Όλα είναι θέμα στυλ

marilyn_1

-Με πόνεσαν τα πόδια μου με τις δεκάποντες. Κι η μέση με τσακίζει.

-Φόρα Adidas. Έχει αποδειχθεί πως οι γυναίκες που περπατάνε πάνω σε τακούνια μετά από λίγα χρόνια αποκτούν πρόβλημα στη σπονδυλική στήλη. Είναι όμως ωραίες γκόμενες.

-Άμα φορέσω Adidas δεν θα έχω πρόβλημα;

-Όχι. Ούτε η μέση θα σε πονάει ούτε γκόμενα θα είσαι.

-…

Όταν σας ακούω να μιλάτε θέλω να σωριαστώ στα πόδια σας

hiroshima-mon-amour

1. «Αυτή η ανοιχτωσιά του μυαλού είναι το ζητούμενο της κάθε γυναίκας με ενσυναίσθηση του τι έχει ανάμεσα στα πόδια της και πόσο αντέχει να δείξει το μουσκεμένο της βρακάκι στον ιππότη της πολυθρόνας απέναντι της…
Δεν φτάνει πλειστάκις μόνο η αιώνια ματιά μεταξύ τους…όλα καταλήγουν στο τέλος σ΄ένα ξέφρενο γαμήσι…».

2. «Είναι τεράστια πολυτέλεια να συναναστρέφεται κανείς αποκλειστικά και μόνο με ανθρώπους τους οποίους εκτιμά. Προσπαθώ να εξασφαλίζω στον εαυτό μου αυτή την πολυτέλεια όσο περισσότερο γίνεται, γι’ αυτό κάνω παρέα μόνο μαζί σου».

3. «Είναι μερικά πράγματα που αντέχεις να τα ζήσεις μόνο μία φορά, έστω κι αν νομίζεις πως θα άντεχες να τα ζήσεις περισσότερες. Ή που συμφωνείς να τα ζήσεις μόνο μία φορά, έστω κι αν νομίζεις πως θα έπρεπε να τα ζήσεις περισσότερες. Ή που…».

 

Lovers

al-pacino-5

-Πόσο καιρό έχεις να δεις έναν πραγματικά ωραίο άντρα;

-Από την τελευταία φορά που είδα το «Νονό».

-Αν τον συναντούσες σήμερα, έτσι όπως είναι γερασμένος και σπασμένος, τι θα έκανες;

-Αυτό που ήθελα να κάνω μαζί του πάντα. Να καθίσω απέναντί του, σε μια αναπαυτική δερμάτινη πολυθρόνα, κατά προτίμηση χρώματος καφέ, και να απολαύσω ένα κονιάκ κοιτώντας τον. Αμίλητη.

-Κι εκείνος τι θα ήθελες να κάνει;

-Ακριβώς το ίδιο με μένα. Να καθίσει απέναντί μου και να απολαμβάνει το κονιάκ του κοιτώντας με.

-Και να μην πείτε ούτε λέξη;

-Ούτε λέξη. Θα μου αρκούσε μια νύχτα όπου το στόμα θα έπινε και όλα τα υπόλοιπα θα μπορούσαν να συμβούν απλώς και μόνο με το βλέμμα.

-Όλα;

-Όλα.

(Εκεί κάτω στο κοινό υπάρχει ένα χεράκι άκρως συγκινητικό. Παρακαλώ να το παρατηρήσετε έτσι όπως χαϊδεύει όμορφα τον αέρα)

Αρέσει σε %d bloggers: