Περίμενα τόσο καιρό, που τελικά έπαψα να περιμένω

bibliotheque31

(Κείμενο που δημοσιεύτηκε στην bibliotheque στις 14 Ιανουαρίου 2015)

[…]
Τι περίμενα ακριβώς;
Να ξαναβρώ εκείνη την άγρια χαρά που είχα την απίστευτη τύχη να ζήσω πριν ένα χρόνο. Να τελειώσει η αγρανάπαυση της συναισθηματικής μου ζωής, να κλείσει η παρένθεση του κόκκινου στοπ, και όλα να ξαναγίνουν όπως ήταν. Έτσι είχαν δείξει οι χρησμοί, κι εγώ είμαι άνθρωπος που πιστεύει όσα του λένε.
Περίμενα τόσο καιρό, που τελικά έπαψα να περιμένω. Κι όλη εκείνη η συναρπαστική ευφορία της πρώτης αναμονής, οι ιστορίες που ξανάφτιαχνα στο κεφάλι μου και τις έβλεπα στο κενό έτσι όπως κοιτάζουμε την οθόνη του σινεμά, άρχισαν να ξεθωριάζουν.
Οι εικόνες που μου είχαν χαριστεί με τόση άγρια χαρά και τέτοιο πάθος έχαναν σιγά σιγά το χρώμα τους, ξεχνούσα τα λόγια του πρωταγωνιστή, τα ξανάφτιαχνα μετά σε φράσεις όπως όπως για να τα κρατήσω λίγο ακόμα δικά μου.
Προσπαθούσα να κρατηθώ από τα κάγκελα εκείνης της πρωταρχικής μου συγκίνησης, και για πολύ καιρό τα κατάφερνα. Πίστευα στο θαύμα.
Είχα ανάγκη να σκέφτομαι πως όλα εξακολουθούσαν να είναι ζωντανά, και ας ζούσαν μόνο μέσα από κινήσεις, εικόνες και λέξεις που πλέον δεν επαναλαμβάνονταν, δεν αυγάτιζαν, δεν ήξερα πού πήγαν.
Μετά από πολύ καιρό, οι εικόνες αποξηράθηκαν. Οι λέξεις βουβάθηκαν. Βρέθηκα να ζω στερημένη. Είχα απορροφήσει όλους τους χυμούς των ευχών και των φαντασιώσεών μου και η νέα κατάσταση γινόταν εξουθενωτική.
Για τη δίψα μου όμως δεν υπήρχε πια αντίδοτο ή τροφή, όσο κι αν είχα ζητήσει. Ούτε λέξεις, ούτε εικόνες, ούτε αγγίγματα. Έπρεπε να επιβιώσω μόνο με τη βεβαιότητα πως ο παράδεισος είχε υπάρξει κάποτε, και πως εγώ τον είχα περπατήσει. Και πως αυτή η γνώση δεν θα τροφοδοτούνταν πια, δεν θα μεγάλωνε, παρόλους τους χρησμούς περί του αντιθέτου. Έπρεπε απλώς να υπάρχει μέσα μου μόνο και μόνο χάρη στο παρελθόν και να βασιλεύει ως τέτοια σαν αξίωμα, χωρίς άλλες αποδείξεις.
Η πίστη μου δεν κλονίστηκε, κατάλαβα όμως πως ζούσα πια σε κλίμα ξηρασίας. Και πως οι καιρικές συνθήκες, ή ο,τιδήποτε άλλο μπορεί να αγαπήσει και να αγαπηθεί έστω και ως ψευδαίσθηση ή ευσεβής πόθος, δεν με ευνοούσαν τόσο ώστε να επιστρέψει η ευτυχία του πρώτου καιρού ή να κοπιάσει μια καινούρια.
Κι έτσι αυτό που τόσο καιρό περίμενα, σιγά σιγά έπαψα να το περιμένω. Επειδή κατάλαβα πως δεν θα ξαναρχόταν ποτέ, όσο και αν το ευχόμουν. Μπορούσα να το θυμάμαι όσο ήθελα, να το πιπιλίζω σαν νοερή καραμέλα, αλλά να το ξαναζήσω ή να εξελιχθεί ήταν μάλλον αδύνατον. Ο αποδέκτης παρέμενα εγώ, μα ο πομπός είχε μπει σε συχνότητες που δεν με εμπεριείχαν.
Κι έτσι μια μέρα βρήκα τον εαυτό μου καθισμένο στην όχθη ενός ωραίου ποταμιού, ή και στην άκρη μιας γέφυρας σε ξένη χώρα, ήρεμο, άδειο και γαλήνιο, γεμάτο ευγνωμοσύνη, να χαζεύει τη ζωή.
Δεν παραπονιόταν πια, δεν ζητούσε, δεν έκανε καν μια προσπάθεια να αλλάξει κάτι. Ήταν απλώς λιγάκι λυπημένος και σαφέστατα πιο σοφός. Ήρεμος, αυτάρκης, κι όπως πρώτα μοναχικός. Ξανασυστηθήκαμε και μου είπε ήσυχα και κάπως πικρά, με μια απόχρωση φωνής μάλλον ξεχασμένη: «Θυμάσαι; Στο είχα πει απ’ την αρχή πως στο τέλος μένουμε πάντα μόνοι. Μπορείς, παρόλα αυτά, τα χαράματα, να συνεχίσεις να γράφεις γράμματα στον εαυτό σου».
Μετά συνεχίσαμε να χαζεύουμε τη ζωή και να την αγαπάμε τρυφερά, χωρίς σχέδια, ευχές ή προσδοκίες.
[…]

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Ιανουαρίου 14, 2015, in Χωρίς κατηγορία and tagged , . Bookmark the permalink. Σχολιάστε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: