The impossible desire

Είναι κάτι μυστήρια πρωινά που οι μέρες μου, επίπεδες φέτες ψωμί, αλείφονται με κάτι σαν σημασία. Αποκτούν γεύση και μυρωδιά. Και με καλούν να τις δαγκώσω. Μια απροσδόκητη αναγέννηση -σαν όνειρο ή σαν ονείρωξη, δεν ξέρω ακριβώς-  μου δείχνει και πάλι πόσο ευεργετικό είναι το φως. Και πόσο άδικο είναι να ξυπνάω και να κοιμάμαι μέσα στο παγερό σκοτάδι από νωρίς, με πόδια ξυλιασμένα.

Η ερεβώδης φύση μου αντιστέκεται. Διστάζει να γλύψει το μέλι και το φως, γιατί όσα έχει από νωρίς μάθει ο άνθρωπος γίνονται μέσα του πέτρα με το χρόνο. Ραγίζουν δύσκολα. Σχεδόν δε σπάνε.

Αυτή η μυστική αναγέννηση μοιάζει με μάχη. Στοιχίζει τους στρατιώτες στη σειρά και βάζει τους ηθοποιούς σε πόστα. Καθείς γνωρίζει το ρόλο του, κάποιοι όμως πρόλαβαν κι αποστήθισαν και ρόλους κάποιων άλλων. Εκείνων που θαυμάζουν. Ή που αγάπησαν, ποιος ξέρει; Όταν αφεθώ να με ρημάξει ο εχθρός ξέρω πως το μεσημέρι θα είναι δύσκολο. Κι όμως εμμένω. Κάτι μέσα μου με τρώει σαν φαγούρα, «αυτή η μάχη πρέπει να δοθεί!». Και έτσι πράττω.

Πεφτοσηκώνομαι διαρκώς με κλάματα και  διαμαρτυρίες, «δεν τα αντέχω εγώ αυτά», και τέτοια δειλά παρόμοια. Μόνο αν τσακιστώ όμως, κι αν γίνω ένα με της λάσπης τη βρωμιά και τη σκληρότητα της πέτρας υπάρχει τρόπος να υψώσω το κεφάλι κατά το δειλινό. Και να κοιτάξω έναν ορίζοντα που μέχρι την ώρα εκείνη δεν υπήρχε. Τουλάχιστον αυτό νομίζω. Έτσι το σκέφτομαι εγώ.

Κι όταν το βράδυ αρχίσει να πέφτει σοβαρά, οι όμορφες κλωστές του γίνονται δίχτυα. Που με καλούν να υψωθώ. Να φύγω. Να πέσω ανάμεσα στα οράματα μιας αλλιώτικης ζωής που είναι ωραία, κι ας φαίνεται ξένη ή θαμπή. Μέσα σε κείνη τη ζωή το κενό του αέρα και των σωμάτων διαλύεται. Και δεν υπάρχει. Οι φωνές των ζώων δεν αντιλαλούν. Απορροφούνται από τον ακουστικό πόρο των αγγέλων και γίνονται εξαίσια μουσική. Παραδεισένια. Οι εικόνες αυτές οι διαφορετικές ζούνε στ’ αλήθεια. Γεννιούνται κάθε τόσο απαλά μέσα από τον όποιο κόπο οι άνθρωποι της γης δεχτούν να καταβάλλουν.

Η νύχτα τέτοιων πρωινών επέρχεται Ωραία. Μοιάζει με μπλε σελήνη που διστάζει να φανεί πίσω απ’ τα σύννεφα κι όμως υπάρχει. Χαρίζει όνειρα που περιγράφουν αυτό που πρόλαβε να συμβεί και συνεχίζει ακόμα να συμβαίνει. Προοιωνίζονται έπειτα όσα μελλούμενα ο άνθρωπος δεν γνωρίζει. Τα εύχεται όμως μυστικά. Στην άκρη στο δωμάτιο, όταν γονατίζει σιωπηλά και ξεκινά την προσευχή του.

Advertisements

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on Ιανουαρίου 19, 2010, in 1 and tagged . Bookmark the permalink. 12 Σχόλια.

  1. Ωραία περιγράφετε την ημέρα σας. Κάπως σαν ευσεβή πόθο. Και το βιντεάκι αριστουργηματικό.

  2. Πολύ ωραία συνέδεσες το Eraserhead, που είναι σκηνοθετημένο με τρόπο που θυμίζει ποίημα με αυτόματη γραφή, με τις σκέψεις που εισβάλλουν στο νου εκείνη την εξαίσια(;) ώρα. Πριν κοιμηθούμε. Για να κοιμηθούμε.

  3. Καλά, δεν χρειάζεται να σου επαναλαμβάνω συνέχεια πόσο καλά γράφεις.Ειδικα η πρώτη παράγραφός σου,υπέροχη. Τι θα γίνει θα βγεις στο μεηντάνι το συγγραφικό καμμιά φορά;

  4. Η νύχτα τέτοιων πρωινών επέρχεται Ωραία. Μοιάζει με μπλε σελήνη που διστάζει να φανεί πίσω απ’ τα σύννεφα κι όμως υπάρχει.

    Οι νύχτες στο ‘ηλεκτρολογείο’ τον τελευταίο χρόνο , μπλε και εμείς υλικά ά-υλοι
    Τα υπόλοιπα τα είπαν οι προηγούμενοι σχολιαστές, θα προσθέσω απλά τέλειο !

  5. Σήμερα που σηκώθηκα δυστυχώς τόσο νωρίς, ευτυχώς διάβασα αυτό το post και μπορώ να πω: «Ουφ… Καλημέρα!»

  6. Είστε όμορφος άνθρωπος..και οι σκέψεις σας το ίδιο. Καθόλου μιζέρια, τίποτα «λίγο».. απλόχερη σε όλα σας..large.. ευαισθησία και ρεαλισμός..καλά μεταξύ τους ζυγισμένα..ισορροπημένα..

    (doctor aura said)

    Πάντα μου αρέσατε. Θα συμφωνήσω πως έχετε πράγματι ταλέντο..

    Kαλημέρα και ευχαριστώ για το ποιόν σας 🙂

  7. A! Oι φωτογραφίες σας…..χμ…… συμπληρώνουν ό,τι δε γράφεται.. ό,τι δε χρειάζεται να μαρτυρήσετε..

    Καταπληκτικές!

  8. @Όλους

    Σας ευχαριστώ για τη διάθεση να μοιραστείτε τις σκέψεις σας μαζί μου. Και για την παρέα σας. Και που είστε πάντα εδώ. Και μου μιλάτε.
    Καλημέρα σε όλους,
    κι ελπίζω πάντα σε μια γενική ωραία έκπληξη 🙂

  9. και αυτο το κειμενο λειτουργει σαν προσευχη. σαν ευχη. να εισαι καλά..

  10. εμείς πάλι — σε πρώτη ανάγνωση ομολογουμένως — το διαβάσαμε με τον νου στον Βάρναλη (αληθινή απολογία του Σωκράτη), σχεδόν από την αρχή. Που έχουμε όμως να την διαβάσουμε χρόνια. Ίσως γιαυτό, ίσως και όχι.
    Καλή Χρονιά, Θεώρημα.

  11. @deadend mind

    Σαν ευχή, θα έλεγα. Την οποία σου στέλνω με τη μεγαλύτερη ελπίδα του κόσμου να πραγματοποιηθεί!

    @maurochali

    Με το νου στο Χειμωνά θα ήταν ίσως πιο εύστοχο, αγαπημένο μου. Η αλήθεια είναι πως μπήκα στην ατμόσφαιρα μετά από ένα ποίημα δικό του που διάβασα και μου άλλαξε τη μέρα. (Οι χτίστες).
    Σαφώς επηρεασμένο από αυτό το αριστούργημα, κατέληξε να έχει δανειστεί τις ιδέες και το γενικότερο συναίσθημα από αυτόν.
    Καλή χρονιά, μαυροχάλι.
    Χαίρομαι απίστευτα που σε βλέπω. Εύχομαι να έχεις επιστρέψει για τα καλά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: