One night stand ή Άμα πεινάς όλα τα τρως

Τέλειωνε το καλοκαίρι και θα φεύγαμε για την Αθήνα. Δυο μέρες πριν πάρουμε το καράβι το έσκασα από τους άλλους στη χώρα και πήγα στο σπίτι του, στην άλλη άκρη του νησιού. Ήταν μόνος του στον κήπο και τάιζε αποφάγια τα σκυλιά. Μόλις με είδε κούνησε το κεφάλι και μου έδειξε την αυλόπορτα. Ήταν γυμνός από τη μέση και πάνω. Κάτω φορούσε μια χακί βερμούδα που του έφτανε ως το γόνατο κι ένα ζευγάρι μαύρες πλαστικές σαγιονάρες. Έκανε ζέστη, νταλαμεσήμερο τέλη Αυγούστου. Πλησίασα και στάθηκα λίγο πιο κει. Αυτός συνέχισε να ταΐζει τα σκυλιά σπρώχνοντας πού και πού με το πόδι την εφημερίδα που είχε βάλει το φαΐ.

-Τι τα ταΐζεις, τον ρώτησα ίσα για να πω κάτι.

Γύρισε και με κοίταξε περιπαιχτικά. Τα μάτια του ήταν πιο μαύρα από ποτέ. Τα μαλλιά του έφταναν σχεδόν ως τους ώμους. Μια μπούκλα σκάλωνε στο λαιμό του, αδέσποτη. Ένιωσα κάτι σαν αναγούλα να ανεβαίνει από το στομάχι μου με τη μία.

– Ψαροκόκαλα και μακαρόνια με κιμά από χτες, απάντησε ειρωνικά. Τα σκυλιά εδώ δεν τρέφονται με κροκέτες.

– Και τρέφονται με ψαροκόκαλα;, ρώτησα και η φωνή μου ακούστηκε σαν να έβγαινε από χωνί. Τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε.

– Άμα πεινάς, τα πάντα τρως, απάντησε και μου γύρισε την πλάτη.

Παρατήρησα το πράσινο τατουάζ στο δεξί του ώμο. Ένα ανοιχτό κλουβί ήταν, με ένα πουλί που έφευγε από το ανοιχτό πορτάκι. Ποτέ δεν είχα ξαναδεί αυτό το σχέδιο.

«Όλα μοναδικά πάνω σου», σκέφτηκα χωρίς να μιλήσω.

Από την κωλότσεπή του προεξείχε ένα πακέτο Μάρλμπορο. Είχε ωραίο σώμα, γυμνασμένο και σχετικά αδύνατο. Γύρω από τη μέση του προεξείχε το λάστιχο από το μαύρο εσώρουχο.

-Μου δίνεις ένα τσιγάρο;, ρώτησα και σκέπασα τα μάτια με το χέρι μου.

Ο ήλιος με στράβωνε τόσην ώρα αλλά από τη θέση μου δεν είχα κουνηθεί. Με πλησίασε λίγο και κοντοστάθηκε. Ψαχούλεψε την τσέπη στα τυφλά, έπιασε το πακέτο και τράβηξε ένα τσιγάρο με τα δόντια. Το άναψε με έναν κόκκινο Bic που είχε μέσα και μου το έβαλε στο στόμα. Αναμμένο.

-Θενξ, πέταξα δήθεν άνετη. Τα πόδια μου γέμιζαν μυρμήγκια.

Στάθηκε και με κοίταξε που κάπνιζα. Στην άκρη της γόπας είχε αφήσει λίγο σάλιο. Επίτηδες, είμαι σίγουρη. Το σκούπισα με το στόμα, και καλά χωρίς να δώσω σημασία, και συνέχισα να τραβάω δυνατές τζούρες φυσώντας τον καπνό κατά πάνω του. Με την άκρη της γλώσσας άπλωσα μέσα στο στόμα μου το ανύπαρκτο σάλιο του και προσπάθησα να το γευτώ. Δεν κατάλαβα τίποτα.

– Πότε φεύγεις;, με ρώτησε ξαφνικά και σκέφτηκα πως η φωνή του ήταν ό, τι πιο όμορφο είχα ακούσει ποτέ στη ζωή μου.

– Μεθαύριο το πρωί, αποκρίθηκα με τους παλμούς μου να ανεβαίνουν κατακόρυφα.

– Πάμε μέσα;, με ρώτησε σα να μιλούσαμε για τον καιρό, ή τέλος πάντων για κάτι εντελώς αδιάφορο.

– Ναι, απάντησα με την ψυχή στα δόντια.

Μπήκαμε μέσα στο σπίτι του και πέσαμε κατευθείαν στο κρεβάτι. Το δωμάτιο είχε σκιά γιατί πάντα κρατούσε τις κουρτίνες τραβηγμένες και τα παντζούρια κλειστά. Τα σεντόνια του ήταν δροσερά. Μύριζαν ιδρώτα και μαύρο. Αρχίσαμε να φιλιόμαστε σα να πεινάγαμε. Η γλώσσα του μπαινόβγαινε στο στόμα μου σα δαιμονισμένη. Με ρούφαγε και με έφτυνε μαζί. Μέσα στο στόμα. Τα χέρια του κόλλαγαν πάνω μου σαν πλοκάμια. Έπεσε πάνω μου μονοκόμματα. Ήταν βαρύς και μου έκοβε λίγο την ανάσα αλλά δεν τον άφηνα να μετακινηθεί. Τύλιξα τα πόδια γύρω από τη μέση και τον κόλλησα περισσότερο πάνω μου.

– Θέλω σαν  τρελός να σου γλύψω το μουνί και να χύσεις στο στόμα μου, ψιθύρισε στο αυτί μου. Άρπαξε το χέρι μου και το έσφιξε δυνατά. Πόνεσα αλλά κρατήθηκα να μη φωνάξω.

– Ρούφα με, πάρτο, του απάντησα και νόμισα πως θα πάθαινα επιτόπου ασφυξία από την υπερένταση.

-Και μετά θα σε πηδήξω από παντού, συνέχισε το παραλήρημά του μιλώντας κατευθείαν μέσα στο στόμα μου. Το σάλιο του είχε γεύση καπνού.

Πηδηχτήκαμε δυνατά, όπως και την πρώτη φορά. Άγρια και τρυφερά μαζί, σκέτη σχιζοφρένεια. Λίγο αργότερα σηκώθηκα, σκουπίστηκα στο σεντόνι του και ξαναντύθηκα. Εκείνος άναψε τσιγάρο και έμεινε ξαπλωμένος στο κρεβάτι. Γυμνός.

Όταν άνοιξα την πόρτα να βγω έξω μου φώναξε «Γεια».

Το μεθεπόμενο πρωί πήρα το καράβι για Πειραιά. Σε όλη τη διαδρομή δεν κατάφερα να μιλήσω με κανέναν. Οι άλλοι χασκογέλαγαν κι έπιναν μπίρες αλλά εγώ ήμουν κάπως σαν άρρωστη. Το χέρι με πόναγε για καιρό. Η μελανιά πέρασε σε τρεις μέρες.

   

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 18 Φεβρουαρίου, 2010, in 1 and tagged , . Bookmark the permalink. 27 Σχόλια.

  1. Θα σας πείραζε ν΄αλλάζατε τον τίτλο;
    Έτσι για να είναι όλα ακόμα πιο υπέροχα ρεαλιστικά.
    «Άμα πεινάς όλα τα τρως»……

    Φιλιά (μα μόνο σε εσάς φυσικά 🙂

  2. @ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ’ ΑΛΩΝΙ

    Σας χαλάω εγώ χατήρι εσάς?
    Αποκλειστικά φιλιά back, my dearest 😉

  3. Βάλτε ένα Χ, κάτι βρε αδερφέ, να μας προειδοποιεί για τις ανατριχιαστικές λεπτομέρειες που ακολουθούν! Συγκλονιστική περιγραφή. Με αγγίξατε 😉

    Πάντως, το έχουν αυτό το μπρουτάλ οι νησιώτες, με τη βερμούδα μέχρι το γόνατο, τις σαγιονάρες, τα μακρυά μαύρα μαλλιά και τα μαύρα μάτια, με το περιπαιχτικό βλέμμα. Αχ τι μου θυμίσατε τώρα…

  4. το χέρι πού το χτύπησες; 🙂

  5. χμμμ!
    Διακρίνω μια άνεση στα σχόλια των κοριτσιών.
    Δεν την έχω.
    Πάντως, ιστορίες one night stand μόνο από διηγήσεις κοριτσιών ξέρω.
    χάλια.

  6. εεε… χχμμμμ… ναι….. αυτάαααααα…..

    ………τι άλλα νέα;

  7. «»Το λάστιχο απο το εσώρουχο»» … όλα τα λεφτά!
    Ρε πούστη δεν υπάρχει πιο καυλωμένο μουχαμπέτι απο το ν΄αλώνεις ,με την γλώσσα σου,το σώμα που βλέπεις και σε πνίγει απο καύλα και ντελίριο ανυπομονησίας!
    Τελικά την γάμησε απο το μουνί του μέλοντος η κρύφτηκε εφήμερα κι αυτός σε «»άλλη μια horny booryline;»»

  8. Ουόου… 8.25 πμ… Τουλάχιστον είναι Παρασκευή.

    Εξαιρετικό.

    (και κάτι μου θύμισε…)

    Καλημέρες σας.

  9. Α ρε Μπουκόφσκι μπαγάσα που πήγες και πέθανες και δε μπορείς να διαβάσεις τίποτα πια…

    Αυτά…

    Γκλουκ

  10. @annanas

    Τι σας θύμισα? Είμαι έτοιμη για ανατριχιαστικές λεπτομέρειες! 😉

    @il trovatore

    Κι εμείς πού το ξέρουμε?????

    @basnia

    Καλέ δεν είπε πως σε κάποια στιγμή άκρατου πάθους της έσφιξε το χέρι? Εκεί την πάτησε και της έμεινε η μελανιά 🙂

    @Odyssey

    Η αλήθεια είναι πως κι εγώ από περιγραφές της ξέρω αυτή τη φάση. Δεν την αξιώθηκα ποτέ. Άλλοι λένε χάλια κι άλλοι τα θυμούνται με νοσταλγία. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, άβυσσος.
    Πολύ χαίρομαι που σας βλέπω 🙂

    @ο αποτέτοιος

    Καλημέρα, καλά 😉 Καφεδάκι?

    @fetus

    Προφανώς η σχέση τους περιορίστηκε σε ένα πήδημα μέσα στο περιορισμένο τους παρόν, που μετά έγινε απλό παρελθόν και έκτοτε αγνοούνται τα ίχνη τους…
    Καλημέρα παιδάκι, η Jhumba σου χαμογελά 🙂

    @Chryssa

    Καλημέρα σας και πάντα με ωραίες αναμνήσεις εύχομαι 🙂
    Καλωσορίσατε!

    @GCTMT

    ΧΑχαχα! Μικρό μου εσύ! Αν μας έβλεπε ο βρωμόστομος μάλλον θα χασκογέλαγε. Τι να του πει κανείς Εκείνου?

    Καλημέρες θηριάκια 🙂

  11. Ξέρεις, δεν φταίνε τα λιοντάρια/
    αν μείνουν νηστικά πεινάνε . . .

    λέει ένας στίχος …

  12. @So_Far

    Πόσο εύστοχο… Πόσο ζωώδες και ταυτόχρονα πόσο ανθρώπινο, ε?
    Μικρή Απόμακρη, ως συνήθως χτυπήσατε κατευθείαν στο κόκκαλο!…

  13. Δεν μπορώ τώρα, είμαι στο μπάνιο…. Μου έκατσαν τα ψαροκόκαλα και πνίγηκα… είδες; τρως τα πάντα αν πεινάς, αλλά μετά μπορεί να σε πειράξουν κιόλας…

  14. @Τραβηχτή

    Εμ, κούκλα μου, κάποιο νόημα έχει και η haute cuisine, n’ est-ce pas? 🙂

  15. ναι. ναι! [ενθουσιασμος, η πρωτη αντιδραση]

    παντως εγω την ελλειψη εκλεκτικοτητας δεν την ειδα.

  16. @deadend mind

    Ούτε κι εγώ, για να πω την αλήθεια. Μάλλον ερωτεύσιμος μου φάνηκε αυτός ο ήρωας, κι η τύπισσα ψιλοερωτευμένη.
    Όσο για την πρώτη αντίδραση, χαίρομαι που συμφωνούμε ΚΑΙ εδώ 🙂
    Σμακ!!!

  17. Και μετά από αυτό, λέω να πάω να ζήσω -λίγο πολύ- ακόμα

  18. @mistounou

    Είναι πάντα καλό να βρίσκονται αιτίες που να μας ωθούν να ζούμε λίγο (καλύτερα πολύ) ακόμα.
    Ωραίο σχόλιο. Ευχαριστώ 🙂

  19. @ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ΑΛΩΝΙ

    Ε, μα! 😉

    xxx

  20. Ε, λοιπόν δεν ξέρω αν μοιάζω με την Παναγιωταρά ή με τη Νοταρά τώρα, αλλά έχω να πω ότι πρώτη φορά, μετά τόσα χρόνια στο κλαρί, μου λένε ότι έκανα ωραιο σχόλιο και είναι αλήθεια ότι εγώ τα αγαπάω τα σχόλιά μου και πάντα τ’ αφήνω στο γιαλό να πάνε με το κύμα. Ευχή αφήνω. Να ‘σαι ζωή, τόση ζωή στα κείμενά σου.
    Γι’ αυτό σε λέω (δεν ειναι θεσσαλονικώτικο, είναι μικρασιάτικο, να σημειώσω), πάω να ζήσω και στο εύχομαι, τα σέβη μου, υποκλίνομαι, τα σέβη μου.

  21. il trovatore πρέπει να ομολογήσω ότι σ’εσένα πήγε το μυαλό μου διαβάζοντας…χαχαχα!

    theorema μια χαρά σε βρίσκω αλλά το xxx χρειαζόταν και για τα παιδιά…

    τι έγινε πως τα βλέπετε τα πράγματα εσείς οι εκπρόσωποι μας εις τας Ευρώπας?

    Φιλιά!!

  22. One night stand αυτό; Δε θα το λεγα… Πολύ αλήθεια, πολύ πάθος, πολύ συναίσθημα μαζεμένο. Πολύ ωραίο…

  23. @mistounou

    Με κατασυγκίνησε αυτό το σχόλιο. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ κι εύχομαι να βρεις τη ζωή που ονειρεύεσαι μέσα σε στιγμές ατέλειωτης έμπνευσης και χαράς! Επίσης, ναι, τα σχόλιά σου μου αρέσουν πολύ, γι’ αυτό να έρχεσαι συχνά και να μου αφήνεις τις ευχές σου 🙂

    @papapete

    Την επόμενη φορά θα βάλω κεφαλαίο Χ Πήτερ μου.
    Αλήθεια ‘ομως, αφήνεις τα παιδιά να διαβάζουν το μπλογκ μου? Τσκ! Τσκ! Τσκ! Θα σε μαλώσω… 😉

    @travellirious

    Χαίρομαι που το διακρίνατε. Έτσι ήθελα να το κάνω να φανεί. Μια πρόφαση για να δείξει η ηρωίδα πόσο δυνατά έζησε αυτές τις μετρημένες στιγμές μαζί του. Και πόσο ΔΕΝ ήταν One night stand όλο αυτό.
    Ευχαριστώ!!!

  24. Αχ!
    Μου θύμισες αυτό. Αφιερωμένο.
    http://vimeo.com/8195617

  25. @Mipos

    Σε ευχαριστώ, καλό μου! Πόσο χαίρομαι που σε βρίσκω ξαφνικά εδώ!
    Τρομερό βιντεάκι, τρομερή πρωταγωνίστρια.
    Σε φιλώ γλυκά, να προσέχεις 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: