Η μαύρη τρύπα

Τον Charles Burns τον ανακάλυψα κατά λάθος///Περπατούσα μια μέρα σε κεντρική οδό των Βρυξελλών και κοντοστάθηκα μπροστά σε μια βιτρίνα///Δίπλα μου, το κορίτσι των ονείρων μου, αναφώνησε: «Κοίτα! Αυτός που έκανε τον Άρχοντα των μυγών στη ΒΑΒΕΛ! «///Έτσι παρατήρησα την αφίσσα με τα τέσσερα τερατώδη πρόσωπα που με κοιτούσαν προκλητικά///Αρκετό καιρό μετά, και αφού το κορίτσι δεν περπατούσε πλέον δίπλα μου, ξαναπέρασα από την ίδια οδό///Η αφίσσα ήταν ακόμη εκεί///Μπήκα μέσα, την χρυσοπλήρωσα και μετά από λίγο στόλιζε τον μεγάλο ολόλευκο τοίχο του καινούριου μου σπιτιού///Κοιτούσα την μεταξοτυπία και σκεφτόμουν εκείνη την ημέρα που το χέρι της ήταν μέσα στο δικό μου και η χαρά ολόγυρα///Σχεδιάζα με το νου μου τη μελλοντική στιγμή που θα έμπαινε στο σπίτι και θα την έβλεπε, δική μας, και θα θυμόμασταν τότε που την κοιτάζαμε μαζί, πίσω από το τζάμι, και θα λέγαμε πόσο παράξενο πράγμα είναι οι αναμνήσεις, οι στιγμές που δεν ξεχνά κανείς ποτέ, οι ευχές, οι μαγικές σκέψεις, η αίσθηση του χρόνου///Το ίδιο βράδυ που της έλεγα τηλεφωνικώς τα νέα, ανακαλύπταμε πως επρόκειτο για μια μεγάλη παρεξήγηση: τον άρχοντα των μυγών τον είχαν κάνει οι Mezzo και Pirus και ουχί ο Burns///Η ομοιότητα στην τεχνοτροπία ήταν σκανδαλιστική///Ένα λάθος όμως, όπως όλα τα όμορφα λάθη που τελικώς οδηγούν σε κάτι πολύ σωστό, μου είχε δώσει την ευκαιρία να ανακαλύψω (έστω και αργά, μιας και παρουσιάστηκε ήδη από την δεκαετία του ’80) τον επόμενο αγαπημένο μου κομίστα///Παράξενες και σκοτεινές εικόνες που τρεκλίζουν ανάμεσα στην τρυφερότητα και την πιο σκληρή βία, σύγχρονα πρόσωπα μεταλλαγμένων πλασμάτων, τερατώδη υβρίδια με μια παράξενη, σκληρή ομορφιά, δηλητηριώδεις και αγωνιώδεις ατμόσφαιρες, έμμονες ιδέες που παίρνουν ζωή μέσα από καφκικές φαντασιώσεις ή απλές σκέψεις///Ο Burns είναι αποφασισμένος///Και απρόβλεπτος///Μου θύμισε έναν σύγχρονο δόκτωρα Moreau, που αντί για νησί διαθέτει παλέττα και τις νύχτες προτιμά να κάνει βόλτες ανάμεσα στο όνειρο και στην πραγματικότητα αντί για πειράματα και δοκιμές θανάτου///Το κυνικό και διεστραμμένο χιούμορ του, η ανησυχητική ζωτικότητα των ηρώων του, οι ψυχικές διαταραχές και η περιγραφή της καθημερινής κατάπτωσης που βάφουν τις ιστορίες του, μου έφεραν στο νου έναν παράφορο και παράδοξο θαυμαστή της κατάρρευσης του σύγχρονου κόσμου που έχει βάλει στόχο να την διακωμωδήσει και να την χλευάσει μέχρις εσχάτων///Για να την εκδικηθεί και ταυτόχρονα να την υμνήσει///Δεν έχει την αισιοδοξία του Bilal, την ποιητικότητα του Loustal, την σκληρή τρυφερότητα του Edika ούτε την γλυκιά απελπισία του Reiser///Δεν μοιάζει σε τίποτα με τους ήρωες των κόμιξ που θαύμαζα ανέκαθεν///Είναι κάτι εντελώς καινούριο, έξω από τα γούστα και τα στάνταρντς μου///Ο Burns είναι νευρωτικός και μακάβριος, ένας ετεροχρονισμένος οπαδός του David Lynch και φλογερός εραστής της Lady Gaga///Βάζει το δάχτυλο πάνω στην πληγή που ονομάζεται αμερικανικό μοντέλο ζωής και την ξύνει ηδονικά///Εφευρίσκει νέες ασθένειες και βαφτίζει με αυτές τους ήρωές του – και μάλιστα όσους τυχαίνει να είναι έφηβοι///Άνθρωποι στα σκαριά δηλαδή, οι -απρόβλεπτες και ανατρεπτικές, τελικά -ελπίδες για το μέλλον///Διαβάζοντας τα κόμιξ του Burns έχω διαρκώς την αίσθηση πως κάτι θα συμβεί///Που δεν το περιμένω///Κάτι που θα μοιάζει με επιδημία που εξαπλώνεται, με ψυχικό κενό αέρος, ακόμη και με εσωτερική μετάλλαξη σε κάτι που δεν τόλμησα ποτέ να φανταστώ///Αναζητήστε τον///Κινητοποιεί γρανάζια που ενδεχομένως δεν λειτούργησαν μέσα μας ποτέ///Τα σέβη μου.

About Theorema

Είμαι η Άντζελα Ανακόντα aka @FearOfFireflies

Posted on 8 Σεπτεμβρίου, 2011, in Χωρίς κατηγορία and tagged . Bookmark the permalink. 22 Σχόλια.

  1. Όλα καλά, μα -την αισιοδοξία του Μπιλάλ; Πού ‘ν’ τη; 😉

  2. Δύτη, στη Γυναίκα παγίδα, για παράδειγμα, που είναι το υπερ αγαπημένο μου επίτευγμα του Μπιλάλ, μην ξεχνάς πως ο Νικοπόλ επιστρέφει ξεχνώντας το παρελθόν και η Τζιλ φέρνει στον κόσμο το θεό-παιδί του. 😉
    Συναντιούνται στο Παρίσι και ξαναρχίζουν σαν να μην συνέβησαν ποτέ τα κοσμογονικά που είχαν προηγηθεί.
    Η πρώτη τους κουβέντα είναι : «This is a beautiful day, isn’t it?»
    Αν δεν είναι αυτό αισιόδοξο, τότε τι; 🙂
    (ε καλά, δεν είπα πως είναι και Walt Disney)

  3. Εγώ κατάλαβα πως η ιστορία τελειώνει με μια υπόσχεση… 🙂

  4. Ναι, το έχουν και οι Cramps το θεματάκι τους με τις μεταλλάξεις, τα έφηβα τέρατα, τον Κάφκα και τα συναφή αισιόδοξα 🙂

  5. Συνεχίζοντας την κουβέντα σας, το Ψύχος ως υπόσχεση;

    Άνθρωποι στα σκαριά, αδοκίμαστοι, φρέσκοι καινούριοι εαυτοί. Τους περιμένουν άγριες μέρες.

    Αγαπώ Λουστάλ, μου θύμιζε πάντα Γκωγκέν, δεν ξέρω γιατί.

    Η μουσικούλα σας πάλι πολύ ταιριαστή, παει με ένα κοκτέληλ Φοντενάς 😉

  6. Χαχαχαχα…
    Σε τρώει ο ουρανίσκος σου εσένα, ε?…
    Φυρί φυρί το πας. Εντάξει λοιπόν, θα υποκύψω!
    Αύριο βράδυ ραντεβού. Πάει?

    Όσο για την κουβέντα με τον Δύτη, προσωπικά κατάλαβα πως μέσα και μετά από το Ψύχος ο καλλιτέχνης υπόσχεται ένα νέο είδος/τρόπο ζωής.
    Εξ ου και το «είναι μια όμορφη μέρα σήμερα», της κατακλείδας, που μαζί με το νεογέννητο θεό, μόνο το τέλος του κόσμου δεν μου θύμιζε.

  7. Ναι, νομίζω πως το ίδιο καταλαβαίνουμε, αλλά έχω και χρόνια να το διαβάσω, πρέπει να κάνω επανάληψη.

    Πολλά με τρώνε εμένα τώρα τελευταία, αλλά ας μην κατεβάσω το επίπεδο.
    Tomorrow is the day, cool 🙂

  8. Εντάξει.
    Θα τα συζητήσουμε όλα λεπτομερώς αύριο το βράδυ, κρατώντας ένα Fontainas στο δεξί χέρι. Γιατί, ως γνωστόν, με το αριστερό καπνίζουμε 😉

  9. Λάτρεψα: «όλα τα όμορφα λάθη που τελικώς οδηγούν σε κάτι πολύ σωστό». Ζήλεψα τα Fontainas (στην υγειά σας βρυξελοπούλες) κατά τα άλλα, τα κόμικς αν κ τα διαβάζει μετά μανίας ο καλός μου, με τρομάζουν. Μεταλλάσσουν τα όνειρα σε εφιάλτες, αλλά αυτό είναι δικό μου πρόβλημα. 🙂

  10. Γλυκιά μου nefosis (σαν σοκολατάκι Λεωνίδας), αυτό το βρυξελλοπούλες με τσάκισε… Τέλειο λέμε, τέλειο 🙂
    Όσο για τα κοκτέηλ και τα κόμιξ, τα αγαπάμε πολύ και τα αφήνουμε, πολλές φορές, να μας κάνουν ό,τι θέλουν.
    Να μας μεθάνε, να μας τρομάζουν, να μας ανεβάζουν, να μας ρίχνουν στα τάρταρα…
    Ο καλός σου είναι ήδη στη λίστα μας. Από αυτή τη στιγμή, ανακηρύσσεται επίτιμο μέλος της παρέας των κομιξόφιλων, και άρα one of us 😉
    Να ακολουθήσεις το παράδειγμά του και να διαβάσεις κι εσύ ένα απόψε. Όχι τρομακτικο, ένα άλλο βρες, ό,τι έχει.
    Είμαι σίγουρη πως αύριο θα έρθεις και θα μου πεις πως είχα δίκιο 🙂
    Έχω;

    (φιλάκι κόκκινο ματζέντα, ό, τι πρέπει για τα μικρά λάθη που οδηγούν σε μεγάλα σωστά 😉 )

  11. Και ως βρυξελλοπούλες πρέπει να είστε περήφανες διότι η τελευταία δουλειά του Charles Burns,είναι επηρεασμένη απ΄τον Ερζέ,είναι έγχρωμη κι έχει για ήρωα έναν μεταλλαγμένο Τεντεν

    http://www.comicbookresources.com/?page=article&id=28938

  12. Ε αυτό πια!…
    Μonsieur, με εντυπωσιάσατε πάλι (μα πάλι!).
    Η πρώτη βελγική (σπάνια) μπίρα που θα πιείτε όταν θα έρθετε να επισκεφθείτε τις μαγευτικές Βρυξέλλες, σας υπόσχομαι ότι θα είναι κερασμένη από την υποφαινόμενη βρυξελοπούλα και μάλιστα σε εξαιρετική παραδοσιακή μπιραρία, πολύ κοντά στο μουσείο Τεντέν 😉 (έχουμε κι εμείς τα δυνατά μας σημεία, τι νομίζατε;)

    Προσωπικά είμαι πολύ περήφανη, ναι! Λέτε να δούμε σε λίγο και το manneken pis με τέσσερα κεφάλια 🙂
    (δεν θα με χάλαγε ουδόλως…)

  13. μα λέτε η μαύρη τρύπα και περιμένω κι εγώ να δω το βιντεάκι που ανέβασε χθες ο μαστερπισι. ουφ. περίμενα κείμενο για την απ-ληστεία.

  14. Annanoula, long time no see 🙂
    Πολύ ωραία έκπληξη!

    Όχι, εγώ εννοούσα κάτι άλλο. Καμία σχέση με τις προσδοκίες σου. Ο τίτλος ενός άλμπουμ του σκιτσογράφου είναι 🙂
    Σε πεθύμησα, κοριτσάκι!

  15. Η πρώτη τους κουβέντα είναι : “This is a beautiful day, isn’t it?”
    που είναι σαφώς πιο αισιόδοξο και δεν μοιάζει με ανεκπλήρωτη υπόσχεση όπως το “Tomorrow is another day” της Σκάρλετ…

    Δείτε τι χάσατε για να το παίζετε βρυξελλοπούλες : http://kanali.wordpress.com/2011/09/08/valaniojazz/

  16. Εμ βρε Κανάλι μας, αυτά τα λένε πιο νωρίς…
    Πόσα κομμάτια να γίνουμε κι εμείς οι βρυξελλοπούλες? 🙂

  17. Peurs du Noir!μια από τις αγαπημένες μου ταινίες του C.B….
    αν δεν την έχεις δει, δες τη!
    να συμπληρώσω στις επιρροές τον Burroughs !


    καλησπερούδια!

  18. …και κάπου αλλού διαβάζω «…Από αλλού ξεκίνησα και όμως κατέληξα στη μαύρη τρύπα…» 😉

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: